พรากสมิงพราย

นายเอกถูกพ่อแท้ๆ ไปเร่ขายที่หอโคมแดงแต่มีเจ้าสัวคนหนึ่งรับซื้อไว้เพื่อที่จะพาตัวนายเอกไปกระตุ้นสัญชาตญานสมิงพรายของพระเอก เพราะพระเอกเกิดมาแบบผิดธรรมชาติ เป็นกาลกิณีของฝูง จนต้องหนีมาใช้ชีวิตที่ชายป่า เมื่อทั้งสองได้เจอกันนายเอกก็เกลียดพระเอกเข้าไส้เพราะคนอะไรนอกจากจะตัวเหม็น ปากร้าย ในห้องนอนก็ติดรูปนวลนางไว้ทั่ว ทั้งใจทรามแถมยังหื่นกาม

"ทำยังกับผมอยากอยู่กับคุณตายแหละปากก็ร้าย ตัวก็เหม็นดูชิอะไรถอดผ้าผ่อนเรี่ยราดทั่วเรือน แล้วรูปบัดสีปลุกใจเสือป่าพวกนั้นจะแปะไว้บนฝาห้องทำไม! ไอ้เสือโรคจิต!"

･ﾟ: ･ﾟ:

"หอม…" คำพูดนั้นหลุดลอดออกมาจากปากอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีอำพันที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นวูบไหวและหิวกระหายเหมือนเสือที่พึ่งได้กลิ่นเลือดเนื้ออันโอชะ เทียนตาลขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความหวาดกลัวที่กดไว้ระเบิดออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจหยาบโลนที่กำลังไล้เลียต้นคอ

"ออกไปนะ!"

เพียะ!

ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่ใบหน้าคมเข้มเต็มแรง เสียงตบดังฉาดไปก้องหน้าของคนตรงหน้าหันไปตามแรงตบ รอยแดงรูปนิ้วมือปรากฎชัดขึ้นบนแก้มสาก อีกฝ่ายค่อย ๆ หันกลับมามองลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเบา ๆ มุมปกยกยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออกทำเอาขนหัวลุก

"มือหนักดีนี่ เกลียดกูนักใช่ไหม รังเกียจไอ้คนขี้เมาคนนี้มากสินะ" ขาลปล่อยมือออกจากคอเสื้อแล้วผลักอกคนตัวเล็กกว่าจนเซไปจนเสาเรือน "ดี! งั้นก็จำใส่สมองกลวง ๆ ของมึงไว้ ว่าต่อให้มึงจะหอมหวานแค่ไหน หรือพ่อกูจะซื้อใส่พานมาถวายกูยังไง กูก็ไม่มีวันลดตัวไปเกลือกกลั้วกับของเหลือเดนอย่างมึง!" ขาลถุยน้ำลายลงพื้น เฉ๊ยดปลายเท้าเทียนตาลไปนิดเดียว
"ไสหัวไป! ไปอยู่เรือนใหญ่นู่น อย่าสะเออะโผล่หน้าออกมาให้กูเห็นถ้าไม่อยากโดนขี้เมาอย่างกูลากไปทำเมียแก้ขัด!"

>เรื่องนี้ไม่มีการนอกกายนอกใจเกิดขึ้น<

>เน้นเลิฟไลน์ เนื้อเรื่องพระนายเป็นหลัก / รักต้องห้าม / แสนรักแสนเกลียด / ดราม่าประมาณ45% มีน้องทองน้อยฮีลใจ<