หลิวซินซิน วิศวกรสาวทะลุมิติพลิกแผ่นดิน เล่ม 3 (61-90 )

บทที่ 63 ปู่โสมเฝ้าทรัพย์ EP 2

"มหัศจรรย์..."

นายกองทหารพึมพำ เขาลองเอาด้ามหอกจิ้มลงไปบนพื้นดิน พบว่ามันจมลงไปอย่างง่ายดายราวกับจิ้มเต้าหู้!

แต่ทว่า ความน่าตื่นตะลึงยังไม่จบเพียงแค่นั้น

วูบ! ห่างออกไปไม่ไกลนัก บริเวณตีนเนินเขาเตี้ยๆ ที่เต็มไปด้วยโขดหินและเถาวัลย์แห้งตายซากที่ดูรกทึบ จู่ๆ อากาศบริเวณนั้นก็เกิดการบิดเบี้ยวไหววูบ เหมือนภาพลวงตาในทะเลทราย

ฟิ้ววว! สายลมกรรโชกแรงวูบหนึ่งพัดกวาดเอาหิมะและเถาวัลย์แห้งเหล่านั้นให้ปลิวหายไปในพริบตา!

และเมื่อม่านภาพลวงตาสลายไป สิ่งที่ปรากฏขึ้นแทนที่หน้าผาหินทึบตันกลับเป็นปากถ้ำขนาดใหญ่ที่มืดมิดและลึกลับ! ซึ่งไม่เคยมีใครสังเกตเห็นมาก่อนราวกับมันเพิ่งผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า!

เคร้ง! ...แก๊ง!

เสียงจอบและเสียมหลุดจากมือทหารหลายนายตกลงกระแทกพื้น ทุกสายตาจ้องมองไปยังปากถ้ำที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด

"ถ้ำ! ...มีถ้ำโผล่ขึ้นมาตรงนั้นได้ยังไง!"

หวังเทียนซานขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ อย่างไม่เชื่อสายตา

"เมื่อกี้มันยังเป็นหน้าผาตันๆ อยู่เลยไม่ใช่รึ!"

มีนายืนมองภาพความโกลาหลนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก นางปรายตาไปมองวิญญาณปู่โสมที่กำลังนั่งแทะหัวหมูอย่างมีความสุข โดยไม่สนใจโลกภายนอก

‘บริการรวดเร็วทันใจดีจริงๆ สมแล้วที่เป็นเจ้าที่สายเปย์ (ถ้าได้ของเซ่นถูกใจ) ’

นางหันไปหาเหล่าบุรุษที่กำลังยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้น

"เห็นไหมเจ้าคะ ข้าบอกแล้วว่าท่านเจ้าที่ใจดี..."

มีนาชี้มือไปยังปากถ้ำที่มืดมิด แต่แฝงไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่ง ตอนนี้นางยังไม่ไปสำรวจเพราะต้องจัดการกับเกลือดินเกลือเหล่านี้ก่อน

-----

ส่วนท่านปู่นั้นไม่ได้สนใจอะไรแล้ว มือโปร่งแสงคว้าหมับเข้าที่น่องไก่ย่างชิ้นโต แล้วยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ "อื้อหือ! ...กรอบ! ...หนังกรอบมาก!"

ปู่โสมเคี้ยวไปพลาง น้ำตาใสๆ ก็เริ่มไหลพรากออกมาจากดวงตาสีแดงก่ำ

"ฮือ... อร่อย อร่อยจนอยากจะตายอีกรอบ! ร้อยปีแล้วนะ! ร้อยปีแล้วที่ข้าไม่ได้กินอะไรที่มีรสชาติแบบนี้! ฮึก! ไอ้รสเค็มๆ หวานๆ นี่มันคือสวรรค์ชัดๆ!"

เขายกไหเหล้าขึ้นกระดก อึก! อึก! อึก!

"อ่าห์! เหล้าแรง! บาดคอสะใจยิ่งนัก! สุดยอดไปเลยนังหนูเอ๊ย!"

มีนายืนกอดอกมองภาพวิญญาณชายชราที่กำลังนั่งชันเข่ากินไปร้องไห้ไป น้ำมูกน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเวทนาปนขำขัน ‘กินช้าๆ หน่อยเถอะท่านปู่ เดี๋ยวก็ติดคอตายซ้ำสองหรอก’

แต่ทว่า งานเลี้ยงย่อมมีผู้ร่วมแจม ฟิ้ววว! เสียงลมเล็กๆ พัดผ่านหูท่านแม่ทัพจิน ในขณะที่แกกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ ปีกไก่ย่าง สีเหลืองทองอร่ามที่เล็งไว้ตั้งแต่แรก งับ!

มือป้อมๆ เล็กๆ มือหนึ่งก็โฉบตัดหน้า คว้าปีกไก่นั้นไปต่อหน้าต่อตา!

"อ้าว! ...เฮ้ย!" ปู่โสมร้องลั่น

เจ้าอ้วนน้อยกุมารทอง ลอยตัวลงมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างๆ ปู่โสม บนโขดหินเดียวกัน ในมือถือปีกไก่ย่างที่เพิ่งขโมยมา แล้วกัดจมเขี้ยว กร้วม! ‘งั่มๆ ... อร่อยจัง!ท่านปู่กินคนเดียวไม่แบ่งเลยนะ! นิสัยไม่ดี!’

เจ้าอ้วนน้อยเคี้ยวแก้มตุ่ย พลางหันไปยิ้มตาหยีให้วิญญาณชายชรา ‘แบ่งกันกินสิจ๊ะ ของอร่อยต้องกินด้วยกันถึงจะอร่อย!’

ท่านแม่ทัพจินซานเป่าที่กำลังจะอ้าปากโวยวาย กลับชะงักค้างไปกลางอากาศ...

ดวงตาสีแดงก่ำของชายชราจ้องมองไปยังเจ้ากุมารทองแก้มยุ้ยที่กำลังนั่งแทะปีกไก่อย่างเอร็ดอร่อยอยู่ข้างๆ ... แก้มอ้วนๆ ที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการเคี้ยว พุงกะทิพลุ้ยๆ ที่ดันเอี๊ยมสีแดงออกมา และแววตาซุกซนไร้เดียงสานั้น...

วูบ ภาพความทรงจำเมื่อร้อยปีก่อนที่เลือนรางไปนาน กลับแจ่มชัดขึ้นมาในห้วงคำนึงอีกครั้ง... ภาพของเด็กชายตัวน้อยรูปร่างอ้วนกลมป้อมไม่ต่างจากเจ้าเด็กผีนี่'อาเป่า' หลานชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของเขา

‘ท่านปู่! ท่านปู่กลับมาแล้ว! มีขนมมาฝากอาเป่าไหมขอรับ!’ เสียงเจื้อยแจ้วในอดีตดังก้องในหู ภาพหลานชายตัวอ้วนที่ชอบวิ่งตุ้บตั้บมากอดขาเขา และมักจะแอบย่องเข้าครัวไปขโมยน่องไก่กินก่อนมื้อเย็นเสมอ... ก่อนที่เขาจะต้องจากมาทำภารกิจลับและไม่ได้กลับไปอีกเลย

ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกแย่งของกินหายวับไปในพริบตา เหลือทิ้งไว้เพียงความโหยหาอาลัยและความเอ็นดูที่เอ่อล้นออกมาจากอกที่ว่างเปล่าของวิญญาณ

ท่านแม่ทัพจินซานเป่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่ใช่การถอนหายใจด้วยความรำคาญ แต่เป็นลมหายใจแห่งความคิดถึงที่ถูกกักเก็บมานานนับศตวรรษ

"เฮ้อ... เจ้าเด็กตะกละ... เหมือนกันไม่มีผิด" เขาบ่นพึมพำเสียงเครือ ดวงตาที่เคยดุดันฉายแววอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ชายชราขยับตัวแบ่งที่นั่งบนโขดหินให้เจ้าตัวเล็กนั่งสบายๆ ขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับสัญชาตญาณความเป็นปู่ที่หลับใหลได้ตื่นขึ้นมา

มือโปร่งแสงที่สั่นเทาเล็กน้อย เอื้อมไปฉีกน่องเป็ดย่างชิ้นโตที่นุ่มที่สุด ยื่นส่งให้ถึงมือเจ้าอ้วนน้อยด้วยความเต็มใจ

"อ่ะ... เอาเป็ดไปกินด้วย กินเยอะๆ จะได้โตไวๆ ..."

น้ำเสียงของชายชราสั่นเครือและอบอุ่นอย่างประหลาด ราวกับเขากำลังป้อนข้าวหลานชายที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นการเติบโตอีกแล้วแม้จะเป็นผีก็เถอะ

ภาพที่ปรากฏในคลองจักษุของมีนา จึงเป็นภาพที่น่ารักอบอุ่นและชวนให้จุกในอกอย่างประหลาด ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย วิญญาณแม่ทัพชราผู้โดดเดี่ยวมานับร้อยปี นั่งกินไก่ย่างคู่กับกุมารทองตัวน้อยแก้มยุ้ย ที่เขาเผลอมองเห็นภาพซ้อนทับของหลานชายในอดีต

คนแก่กินไปร้องไห้ไป ทั้งจากความอร่อยและจากความคิดถึง ส่วนเด็กน้อยก็กินไปหัวเราะไปอย่างมีความสุข... เสียงเคี้ยวจ้บๆ แจ้บๆ ดังประสานกันในมิติที่ไม่มีใครได้ยิน เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่ช่องว่างแห่งกาลเวลาและความตายได้ถูกเติมเต็มด้วยน่องเป็ดพะโล้และมิตรภาพต่างวัย

มีนายิ้มกว้าง นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีหม่น ‘ดูท่า... ภารกิจนี้เราจะได้พันธมิตรที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาอีกรายแล้วสินะ’

เมื่อสองปู่หลานนั่งกินกันอย่างสำราญมีนาก็เริ่มลงมือทำงานทันทีส่วนเรื่องที่มาที่ไปของท่านปู่โสมเฝ้าทรัพย์ท่านนี้ค่อยมาสืบก็แล้วกัน

มีนาพยักหน้าพอใจ ก่อนจะเดินไปยืนบนโขดหินสูง เพื่อบัญชาการเหล่าทหารม้าหน่วยกล้าตายทั้งหนึ่งร้อยนายในชุดคลุมพยัคฆ์ทมิฬ

"ทหารทั้งหนึ่งร้อยนาย ฟังคำสั่ง!"

น้ำเสียงของนางเด็ดขาด ฉะฉาน แววตาคมกริบดุจนางพญา

"เวลามีไม่มาก เราต้องแข่งเวลาข้าขอแบ่งกำลังพลออกเป็นสี่หน่วย ปฏิบัติการทันที!"

นางชี้มือสั่งการอย่างคล่องแคล่ว

"หน่วยที่หนึ่ง! สามสิบนาย!"

"ขุดเปิดหน้าดินบริเวณกลางทุ่งตรงนั้น! จงขุดลงไปให้ลึกจนเจอตาน้ำเกลือ แล้วสร้างบ่อพักน้ำขนาดใหญ่รอไว้!"

"หน่วยที่สอง! สามสิบนาย!ไปที่ป่าไม้แห้งตายซากด้านโน้น! ตัดไม้และรวบรวมฟืนมาให้ได้มากที่สุด! แม้แดดหน้าหนาวจะไม่แรงพอจะตากเกลือให้แห้งทันใจ แต่เราจะใช้ ไฟ เร่งกระบวนการ! เราจะต้มเกลือแข่งกับหิมะ!"

"หน่วยที่สาม! ยี่สิบนาย!ไปช่วยกันขนหินและดินเหนียวมาสร้างเตาหลอมและรางกรองน้ำตามแบบแปลนที่ข้าจะวาดให้! เราต้องสร้างระบบกรองน้ำเกลือให้เสร็จก่อนตะวันตกดิน!"

"และหน่วยสุดท้ายยี่สิบนายที่เหลือ!" นางหันไปมองกลุ่มทหารที่ดูแข็งแรงที่สุด

"หน้าที่ของพวกท่านคือความปลอดภัย...กระจายกำลังล้อมรอบพื้นที่นี้ไว้ เฝ้าระวังภัยจากสัตว์ร้ายหรือคนแปลกหน้า และที่สำคัญ..."

นางปรายตามองไปที่ปากถ้ำสมบัติ

"เฝ้าปากถ้ำนั้นไว้ ห้ามใครเข้าไปยุ่งย่ามจนกว่าข้าจะสั่ง!"

"รับทราบ!!!"

เสียงขานรับดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ความฮึกเหิมที่ได้รับจากเสื้อคลุมอุ่นๆ และปาฏิหาริย์ที่เห็นกับตา ทำให้ทหารทุกคนลืมความหนาวเหน็บและความกลัวไปจนหมดสิ้น