เกิดมาเพื่อรับผิดแทนเพื่อน แต่ดันต้องมาเป็น (เมีย) ของท่านประธานปภพ

เพราะคำว่า "เพื่อนรัก" ทำให้ "ไข่หวาน" ยอมแลกอิสรภาพทั้งชีวิตเพื่อชดใช้ความผิดที่ตนไม่ได้ก่อ
ในสายตาของ "ปภพ" นักธุรกิจหนุ่มผู้เยือกเย็น ไข่หวานก็เป็นได้แค่ "ตัวแทน" ที่น่ารังเกียจ
เขาจองจำอีกฝ่ายไว้ด้วยพันธะทางกาย รุกล้ำและบดขยี้อย่างไม่ใยดี เพียงเพื่อหวังจะระบายความแค้น
แต่ยิ่งขังไว้... หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผากลับสั่นคลอน
ยิ่งรังแก... เขากลับกลายเป็นคนที่อยากปกป้องกลิ่นหอมของไข่หวานไว้คนเดียว
ทว่าในวันที่กำแพงในใจปภพพังทลายลง
เจ้าของหัวใจที่เขาเคยเหยียบย่ำ... จะยังเหลือความรักให้เขาอยู่หรือไม่?


++++++++++++++


"ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามมีฝุ่นแม้แต่นิดเดียว" ปภพคว้าข้อมือเล็กแล้วฉุดให้ลุกขึ้นอย่างแรง แรงบีบที่ข้อมือทำเอาไข่หวานนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "ในเมื่อโถงทางเดินมันไม่สะอาดพอ งั้นคืนนี้เธอไม่ต้องขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่มๆ หรอก... ไปที่ห้องครัวซะ!"
ปภพลากไข่หวานเข้าไปในห้องครัวขนาดใหญ่ที่รวบรวมอุปกรณ์ครบครัน บนเคาน์เตอร์มีวัตถุดิบทำอาหารที่ถูกเตรียมไว้กองโต พร้อมกับจานชามระยิบระยับที่ยังไม่ได้ล้างอีกชุดใหญ่ที่ดูเหมือนปภพจะสั่งให้แม่บ้านเอาออกมาสแตนบายไว้ล่วงหน้า
"บทลงโทษของเธอคือ... ทำอาหารมื้อดึกให้ฉันห้าอย่าง และต้องล้างอุปกรณ์ทุกชิ้นให้เงาวับห้ามมีรอยนิ้วมือ" ปภพปลดกระดุมแขนเสื้อเชิ้ตออกช้าๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทรงสูงฝั่งตรงข้ามเคาน์เตอร์ "อ้อ... และที่สำคัญที่สุด เธอต้องทำทั้งหมดนี้โดยที่ห้ามสวมเสื้อผ้าส่วนบนแม้แต่ชิ้นเดียว"
ไข่หวานเบิกตากว้าง "คุณปภพ! จะให้ผมถอดเสื้อทำอาหารเนี่ยนะ มัน... มันอันตรายนะครับ แล้วผมก็อาย..."
"จะถอดเอง หรือจะให้ฉันฉีกมันทิ้งตรงนี้?" ปภพเลิกคิ้ว แววตาคุกคามอย่างเห็นได้ชัด "เลือกเอาไข่หวาน ถ้าอยากชดใช้หนี้ที่เพื่อนเธอทิ้งไว้ ก็เริ่มทำตามคำสั่งฉันซะ!"
ไข่หวานจำใจต้องถอดเสื้อยืดที่เปียกเหงื่อออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่มีรอยรักจางๆ จากเมื่อคืนทิ้งเอาไว้ เขาหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมทับ แต่มันก็ปิดบังอะไรไม่ได้มากนัก ปภพจ้องมองแผ่นหลังบางและช่วงไหล่ที่สั่นระริกของคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชน
เสียงมีดกระทบเขียงและเสียงซ่าของกระทะดังขึ้นท่ามกลางสายตาจับจ้องของเจ้าหนี้ผู้เอาแต่ใจ ทุกครั้งที่ไข่หวานเอื้อมหยิบของหรือขยับตัวทำอาหาร ปภพจะคอยเดินเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่ชื้นเหงื่อ บังคับให้ไข่หวานต้องเกร็งตัวทำงานต่อทั้งที่หัวใจเต้นรัว
"อ๊ะ... คุณปภพ อย่าแกล้งครับ ผม... ผมจะทำอาหารไหม้" ไข่หวานประท้วงเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ที่รดรินอยู่ซอกคอ
"ก็ทำไปสิ... ถ้าไหม้ เธอก็แค่ต้องเริ่มใหม่หมด และบทลงโทษก็จะหนักขึ้นไปอีก" ปภพกระซิบพลางขบเม้มใบหูเล็กเบาๆ