สาวใช้ถือทะเบียน

ความรัก คือ อะไร?
สำหรับกิ่งกานต์และปัทมราช
คงหมายถึงเวลาที่อยู่กับใครสักคนแล้วสบายใจ อีกฝ่ายคือความสุขของชีวิต คือเซฟโซนที่ไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากเข้าหา สามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่
บางที...ความรักมันก็เป็นเรื่องที่เรียบง่ายแค่นี้เอง




ปัจจุบันลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลพรพชรคีรีอายุย่างเข้ายี่สิบเจ็ด ที่จริงก็ไม่ได้เยอะอะไรจะเรียกว่าเป็นวัยที่กำลังรักสนุกก็ยังได้ แต่เพราะการถูกสั่งสอนเรื่องการรับผิดชอบต่อหน้าที่เลยทำให้ปัทมราชเริ่มทำงานทันทีที่เรียนจบ
ความจริงจังของลูกชายทำให้คนเป็นพ่อแม่นึกเป็นห่วง คุณหญิงปทุมมากลัวเหลือเกินว่าเพราะลูกชายเอาแต่ทำงานแล้วเธอจะไม่ได้อุ้มหลาน ปฏิบัติการตามหาลูกสะใภ้ที่เพียบพร้อมจึงได้เริ่มขึ้น
แต่แม้ว่าจะเร่งให้ลูกชายแต่งงานอยู่ทุกวี่วันก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าจะสำเร็จ ปัทมราชเอาแต่ทำงาน และด้วยความที่ว่าลูกชายของเธอเป็นคนเก่งเกินไป นั่นยิ่งทำให้คุณหญิงของบ้านนึกกังวล พยายามทำทุกทางให้ลูกชายได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองจัดเตรียมเอาไว้ ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นมีเรื่องแผนการพบรักในงานเลี้ยง
คุณหญิงปทุมมาลงทุนจัดงานเลี้ยงวันเกิดของตัวเองอย่างยิ่งใหญ่ นึกอยากให้ลูกชายเกิดความรู้สึกรักใคร่กับมธุรินบ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี
แต่เรื่องราวกับไม่เป็นไปตามที่เธอหวังเอาไว้เลยสักนิด...
เมื่อคืนลูกชายตัวดีหายตัวไปกลางงาน ไม่เพียงเท่านั้น...ว่าที่ลูกสะใภ้ยังรีบขอตัวกลับบ้าน แม้ว่าคุณหญิงจะพยายามรั้งตัวเอาไว้สักแค่ไหนก็ไร้ผล และเมื่องานเลี้ยงไม่เหลือคนสำคัญที่เธอหมายตาเอาไว้ ใจจริงคุณหญิงปทุมมาอยากรีบกลับห้องไปพักผ่อน แต่เพราะจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ คนที่มาร่วมงานก็มีแต่คนใหญ่คนโต
คุณหญิงแห่งพรพชรคีรีเลยต้องรับผลกรรมเป็นการปั้นหน้ายิ้มให้แขกที่เข้ามาทักทาย
และเพราะว่าเมื่อวานเกิดเรื่องไม่ได้ดั่งใจทั้งที่เป็นงานวันเกิดตัวเอง ทันทีที่ลืมตาตื่นคุณหญิงก็รีบปลุกสามี แล้วตรงมาที่ห้องนอนของลูกชายทั้งที่ยังสวมชุดนอน
ต่อให้เมื่อวานจะให้คนมาตามหาที่ห้องแล้วถูกบอกว่าลูกชายไม่ได้อยู่ในห้อง แต่เธอไม่เชื่อหรอก ต่อให้งานยุ่งมากแค่ไหน แต่เมื่อถึงงานวันเกิดของเธอหรือสามี ปัทมราชก็จะกลับมาที่บ้านทุกครั้ง ลูกชายของเธอเป็นเด็กดีมากแค่ไหนทำไมเธอจะไม่รู้ บางทีเมื่อคืนอาจเป็นลูกชายของเธอที่ขู่คนใช้ไม่ให้บอกความจริง ทำเรื่องทั้งหมดนี้ลงไปเพื่อหลบหน้ามธุรินก็เป็นได้
ก๊อก ๆ ๆ
เมื่อมาถึงคุณหญิงปทุมมาก็ลงมือเคาะประตูห้องทันที ตั้งใจว่าต้องเอ็ดกันเสียหน่อย หากแต่เคาะอยู่เกือบนาทีก็ยังเงียบกริบ ใบหน้าที่แม้ว่าอายุจะล่วงเลยเข้าเลขห้าไปแล้วยังสวยเริ่มขมวดคิ้วยุ่ง กำลังจะเอื้อมมือไปเคาะอีกครั้ง แต่ก็โดนสามีห้ามเอาไว้
"พอเถอะคุณหญิง ลูกอาจจะนอนอยู่ก็ได้"
"แต่นี่มันเก้าโมงกว่าแล้วนะคะ ต่อให้เมื่อวานนอนดึกแค่ไหน แต่ลูกเราไม่เคยนอนตื่นสายเลยนะ อีกอย่างฉันเคาะห้องไปตั้งนานแล้ว ปกติก็ต้องตื่นได้แล้วสิ" ยิ่งพูดใบหน้าของคนเป็นแม่ก็ยิ่งขมวดคิ้วยุ่ง
"เมาค้างหรือเปล่า?"
"ลูกชายของเราที่ต่อให้ดื่มเหล้าเก้าสิบดีกรีก็ยังลุกมาทำงานตอนเช้าไหวนั่นน่ะเหรอคะ?"
"หรือลูกจะไม่สบาย?"
"..." ได้ยินแบบนั้นแล้วใบหน้าของคุณหญิงก็ยิ่งต้องขมวดคิ้วยุ่ง หากแต่คราวนี้ในแววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง จะว่าไปช่วงนี้ลูกชายก็เอาแต่ทำงานไม่ยอมหยุดพัก หรือเมื่อวานที่หายไปกลางคันเพราะว่าไม่สบายจริง ๆ
ยิ่งคิดแบบนั้นแล้วคุณหญิงก็ยิ่งกังวล เลือกที่จะเคาะประตูอีกครั้ง และแน่นอนว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยความร้อนรน กลัวว่าลูกจะล้มอยู่ในห้อง
ก๊อก ๆ ๆ
"..."
หากแต่สิ่งที่ตอบกลับมาก็มีเพียงความเงียบเท่านั้น นั่นยิ่งทำให้คนเป็นแม่ร้อนรน หากแต่ในตอนที่กำลังจะหันไปตะโกนเรียกให้คนเอากุญแจสำรองมาเปิดให้นั้น เสียงปลดล็อกประตูกลับดังขึ้น เป็นการบ่งบอกว่ามีคนมาเปิดประตูแล้วนั่นเอง
"แม่?" ใบหน้าหล่อเหลาติดซีดของปัทมราชชะโงกออกมาจากประตูที่แง้มเปิดเพียงเล็กน้อย
"ปัท! ทำอะไรอยู่ลูก ทำไมถึงมาเปิดประตูช้าแบบนี้!?" ได้เห็นหน้าลูกชาย คุณหญิงปทุมมาก็ร้องถามทันที สายตาก็มองสำรวจด้วยความเป็นห่วง หากแต่มองได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องขมวดคิ้วยุ่ง เมื่อเห็นว่าลูกชายเปิดประตูแค่พอให้ชะโงกหัวออกมาได้เท่านั้น อีกทั้งยังไม่ยอมออกมาคุยกับพ่อแม่ดี ๆ ไม่ว่าจะมองยังไงก็แปลก ปกติลูกชายของเธอเป็นแบบนี้ที่ไหนกัน?
"เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?" คุณหญิงถามลูกชายด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ความหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจก่อนหน้ากระเด็นหายไปตั้งแต่ตอนที่สามีทักว่าลูกอาจไม่สบาย ยิ่งได้มาเห็นแบบนี้คุณหญิงก็ยิ่งไม่สบายใจ
"เปล่านี่ครับ" หากแต่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับตอบปฏิเสธมาเสียอย่างนั้น "พ่อแม่มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า? ถ้าไม่มีผมจะไปนอนต่อ..."
"ปกติลูกไม่ตื่นสายแบบนี้นี่?" คนที่ทักคือไพฑูรย์ผู้เป็นพ่อและคำถามนั้นทำให้ผู้เป็นลูกต้องชะงักไป
"ก็...เมื่อวานดื่มไปเยอะ" ชายหนุ่มที่พยายามจะปั้นสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่มันก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนเป็นพ่อแม่ไปได้ ในตอนนั้นเองที่คุณหญิงปทุมมาฟันธงเลยว่าในห้องต้องมีอะไรอยู่อย่างแน่นอน
"ถอยไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ในห้องมีอะไร? ทำไมไม่ให้พ่อแม่ดู" คุณหญิงสั่งเสียงแข็งทันที และหากเป็นปกติลูกชายคงยอมแต่โดยดีไปแล้ว
"โถ่...ไม่มีอะไรหรอกครับแม่"
"ไม่มีอะไรก็เปิดประตูให้พ่อกับแม่สิ"
"ผมโตแล้วนะครับ คงไม่ต้องถึงกับค้นห้องหรอกมั้ง"
"ปัทมราช...ถอยไปเดี๋ยวนี้" ยิ่งมองยิ่งแปลก เพราะฉะนั้นถ้าจะให้คุณหญิงปทุมมายอมถอยก็ฝันไปเถอะ
ยิ่งได้เห็นท่าทางของลูกชาย ลางสังหรณ์ไม่ดีของเธอก็เริ่มทำงาน มันจะต้องมีอะไรอยู่ในห้องแน่ ๆ และสิ่งนั้นต้องเป็นสิ่งที่บอกพ่อแม่ไม่ได้ด้วย
"..." เมื่อเห็นว่าลูกชายไม่ยอมถอยแต่โดยดี ความโกรธพลันตีขึ้นหน้า
คุณหญิงปทุมมาจับประตูก่อนที่จะผลักเข้าไปเต็มแรง และไม่อยากจะเชื่อเลยว่าลูกชายที่เติบโตมาอย่างแข็งแรงกับส่วนสูงที่มากถึงร้อยแปดสิบกว่าจะไม่สามารถต้านทานแรงของเธอได้ หากแต่ในตอนนี้ที่คุณหญิงปทุมมากำลังโกรธจนขาดสติ เธอเลยไม่ทันสังเกตถึงความผิดปกตินี้เลย
ยิ่งเมื่อเข้ามาในห้องแล้วเห็นว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญนอนอยู่บนเตียงของลูกชาย คนเป็นแม่ก็สติหลุดทันที
"นี่มันเรื่องอะไรกัน!?" เสียงร้องโวยวายของคุณหญิงช่วยปลุกคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงให้ตื่นขึ้นมา
ร่างบางของหญิงสาวดูไม่เข้าใจสถานการณ์ มือหนึ่งจับผ้าห่มเอาไว้แน่น อีกมือยันตัวลุกขึ้นนั่งหันมองกลุ่มคนหน้าประตูด้วยแววตามึนงง แต่ร่องรอยสีกุหลาบบนผิวกายกลับชัดเจนจนคุณหญิงอยากเป็นลม
"ปัทมราช!" เมื่อคิดอะไรไม่ออกก็ตะโกนชื่อลูกชายออกมาด้วยความเดือดดาล หากแต่ในตอนที่กำลังจะหันไปถามไถ่ให้รู้เรื่อง ลูกชายตัวดีที่ยืนเปลือยท่อนบนกลับหันหน้าหนี ทำทีไม่กล้าสู้หน้าพ่อแม่ หากแต่รอยข่วนบนอกกลับเด่นชัดไม่ต่างจากรอยสีกุหลาบบนตัวของหญิงสาว
"คุณหญิง!!!"
"แม่!!!"
และแล้วคุณหญิงปทุมมาก็เป็นลมเมื่อไม่อาจจะทนรับเรื่องตรงหน้าได้ไหว...

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าจะเปิดประตูห้อง กิ่งกานต์ที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูหันมองรอบตัวด้วยความสงสัย ตอนนี้สมองเธอยังไม่ทำงาน หากแต่ก็ใช้เวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น เมื่อเห็นห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างสวยงามหากแต่ก็แฝงความดิบเถื่อนเอาไว้ ที่นอนนุ่ม ๆ และสภาพของเธอที่เปลือยกายหัวฟูอยู่บนเตียง กิ่งกานต์เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว และก็รู้ว่าได้เวลาทำงานแรกของเธอแล้วนั่นเอง
หากแต่...นักแสดงหลักกลับไม่อยู่เสียอย่างนั้น