คุณชายน้ำเต้าหู้เจ้าของคาเฟ่หน้าปากซอย

ในทุกเช้าของการไปโรงเรียนนทีมักจะปั่นจักรยานผ่านหน้าร้านน้ำเต้าหู้แห่งหนึ่งซึ่งมักจะมีคุณลุงวัยกลางคนยืนขายอยู่เป็นประจำ เขาก็ไปอุดหนุนลุงแกอยู่บ้างในบางครั้ง เอาจริง ๆ ก็น้ำเต้าหู้ร้านนั้นรสชาติถูกปากเขาพอสมควรเลย แต่น่าเสียดาย ดันมาชอบกินเอาตอนที่กำลังจะไปเรียนต่อมหา’ลัยที่กรุงเทพฯ

แต่เวลาผ่านไป6ปี นทีที่ย้ายกลับมาอยู่บ้านก็นึกอยากจะลิ้มลองรสน้ำเต้าหู้หน้าปากซอยที่ถูกปากเขาเสียเหลือเกิน ซึ่งต่อให้ไปซื้อร้านไหนมาลองก็ไม่เหมือนร้านนี้ มันเป็นรสชาติที่ถูกอกถูกใจคนรักน้ำเต้าหู้สุด ๆ แต่เมื่อเขาปั่นจักรยานไปยังหน้าปากซอยก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเสียดาย เพราะร้านน้ำเต้าหู้หน้าปากซอยที่เขาคิดถึงมันไม่มีอยู่แล้ว และถูกแทนที่ด้วยร้านคาเฟแสนสดใสแทน