พี่เลี้ยงคนนี้เป็นหม่ามี้หนูเองค่ะ

คำโปรย
เพราะความผิดพลาดในคืนนั้น ทำให้ต้นรักเลือกเดินจากไปพร้อมกับทิ้งลูกน้อยไว้ให้กรานต์ดูแล แต่หัวใจคนเป็นแม่ไม่อาจตัดใจจากลูกได้ลง เธอจึงต้องหวนกลับมาสมัครงานในฐานะพี่เลี้ยงเด็กที่เขาจะไม่มีวันรู้ความจริง

ตัวอย่างบางตอน
"เธอน่าจะยังมีน้ำนมอยู่ แบ่งให้น้องไทน์กินบ้างได้ไหม" กรานต์เห็นสีหน้าต้นรักจึงรีบพูด พลางมองไปยังอกอวบของเธออย่างเปิดเผย
ต้นรักถอนหายใจออกมา โล่งใจที่เขาไม่ได้รู้อะไรมากกว่านั้น
"ได้ค่ะ รักยินดี" ดีเหมือนกัน ต่อไปนี้เธอจะได้ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ แอบปั๊มนมให้ลูกอีกต่อไปแล้ว
"งั้นก็ให้น้องไทน์กินเลยสิ" เขายังคงนั่งจ้อง ปกติได้แต่ดูผ่านจอ วันนี้จะได้เห็นด้วยตาเนื้อจริง ๆ สักที
"เอ่อ พ่อเลี้ยงช่วยออกไปรอข้างนอกก่อนได้ไหมคะ รักอาย" คิดว่าเธอจะกล้าเปิดหน้าอกให้เขาดูหรือไง
กรานต์แกล้งทำหน้ากังวล ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ
"ได้ ฉันไปรอข้างนอกก็ได้ แต่เธอก็คอยสังเกตอาการน้องไทน์ดี ๆ ล่ะ ถ้าเกิดแกชักขึ้นมา"
"อะไรนะคะ ชัก...ทำไมน้องไทน์ต้องชักด้วยละคะ" ต้นรักตกใจ เธอไม่ได้มีความรู้เรื่องการเลี้ยงเด็กขนาดนั้น เธอก็แค่เลี้ยงลูกตามสัญชาตญาณความเป็นแม่เท่านั้น ต่างจากเขาที่มีการศึกษาเรื่องการเลี้ยงเด็กมาเป็นอย่างดี
"เธอไม่รู้เหรอว่าถ้าเด็กเป็นไข้ตัวร้อนมาก ๆ อาจชักได้นะ แล้วเธอดูออกหรือเปล่าว่าอาการแบบไหนเรียกว่าชัก" กรานต์แกล้งขู่ ระหว่างที่ป้อนยาเสร็จเขาใช้ปรอทวัดไข้ลูกสาวเป็นระยะ ๆ พบว่าไข้เริ่มลดลงแล้ว อาการจึงไม่น่ากังวลอะไร ตอนนี้ที่แกงอแงน่าจะเป็นเพราะมาจากหิวนมล้วน ๆ
"รักไม่รู้ค่ะว่าจะร้ายแรงขนาดนั้น"
"อืม งั้นฉันออกไปรอข้างนอกก็แล้วกัน น้องไทน์อาจจะโชคดีไม่เป็นแบบนั้น" กรานต์หยัดตัวทำท่าจะลุกขึ้น
แต่ต้นรักรีบคว้าชายเสื้อเขากระตุกลงนั่งที่เดิม เธอยอมอายดีกว่าลูกสาวชักแล้วเธอจะทำอะไรไม่ถูก มีเขาอยู่ด้วยคงอุ่นใจกว่าเยอะ
"ถ้างั้นพ่อเลี้ยงก็นั่งอยู่ตรงนี้เถอะค่ะ คอยช่วยรักดูน้องไทน์หน่อย"