ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเอกกลับมาแล้ว

ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในคิมหันต์ฤดู เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับจะฉีกกระชากท้องนภาให้ขาดสะบั้น เช่นเดียวกับหัวใจของลู่จินเหนียน ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพที่กำลังแหลกสลายลงต่อหน้าชายผู้เป็นสามี

ร่างบางสั่นเทาในชุดนอนสีขาวที่หลุดลุ่ย พื้นห้องเย็นเฉียบนั้นเต็มไปด้วยคราบคาวที่นางไม่ได้ก่อ เบื้องหน้าของนางคือแม่ทัพเว่ยหลิงเฉิน บุรุษที่นางเฝ้ารอคอยจากการไปออกรบนานนับปี เขายืนตระหง่านอยู่กลางห้อง ดาบในมือที่เคยสังหารศัตรูปลายดาบชี้มาที่นาง สายตาที่เขามองมายังฮูหยินเอกนั้นกลับเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง

"ข้าออกไปตรากตรำทำศึกเพื่อปกป้องแผ่นดิน... แต่เจ้ากลับเสพสุขอยู่บนเตียงกับบ่าวไพร่ชั้นต่ำในจวนของข้าเชียวหรือ!" เสียงทุ้มคำรามลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด

"ท่านพี่... ฟังข้าก่อน ข้าถูกใส่ร้าย... ข้าไม่เคยทำเรื่องบัดซบเช่นนั้น!" ลู่จินเหนียนพยายามคลานเข้าไปหา กระชากชายเสื้อของเขาด้วยมือที่สั่นเทา แต่นางกลับถูกเขาสะบัดออกอย่างแรงจนร่างถลาไปกระแทกกับโคมไฟตั้งพื้น

"หลักฐานคาตาเช่นนี้ เจ้ายังกล้าเอ่ยคำว่าใส่ร้าย?" เขามองไปยังบ่าวรับใช้ชายที่ถูกคนสนิทของเขากุมตัวไว้ และมองไปยังฮูหยินรอง พร้อมบรรดาอนุที่ยืนถือตะเกียงมองดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่แฝงไปด้วยความสะใจ

ตลอดสองปีที่ผ่านมา ลู่จินเหนียนทำหน้าที่สะใภ้ที่ดี ปรนนิบัติพ่อแม่สามีและดูแลจวนอย่างซื่อสัตย์ นางมอบความรักและจริงใจให้กับหญิงงามที่ฮ่องเต้พระราชทานมาให้สามีอย่างใจกว้าง แต่ในยามที่นางถูกกล่าวหาด้วยเรื่องผิดจารีตอันอัปยศนี้ กลับไม่มีใครสักคนที่ก้าวออกมาปกป้องนาง แม้แต่สามีที่นางภักดีเพียงหนึ่งเดียว ก็ยังเชื่อในภาพลวงตามากกว่าวาจาของนาง

ความอัปยศอดสูที่ถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงแพศยาบีบคั้นจนหัวใจนางแทบหยุดเต้น ในเมื่อคำอธิบายไร้ความหมาย และเกียรติยศที่สั่งสมมาพังทลายลงเพียงชั่วข้ามคืน นางก็มิอาจมีชีวิตอยู่เพื่อรับความอัปยศนี้ได้อีกต่อไป

"ท่านพี่ ในเมื่อท่านเชื่อคนอื่นมากกว่าข้า ข้าก็ไม่มีอะไรต้องพิสูจน์อีก... ข้าจะใช้ความตายของข้า ชำระมลทินที่ใครบางคนยัดเยียดให้!"

"จินเหนียน! อย่า!!!" เว่ยหลิงเฉินเบิกตากว้าง ตะโกนลั่นพร้อมกับโผเข้าไปหา แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว

นางแย่งดาบในมือสามีมาเฉือนที่คอตัวเอง นางร่วงหล่นสู่อ้อมแขนของเขา เว่ยหลิงเฉินกอดนางไว้แน่น น้ำตาแห่งความสับสนและเสียใจไหลอาบแก้ม เขาเสียใจที่ต้องสูญเสียนางไปเช่นนี้... แต่ในส่วนลึกของใจ ความโกรธแค้นจากการถูกทรยศหักหลังก็ยังคงแผดเผาเขาอยู่จนวินาทีสุดท้าย

เฮือก!

ลู่จินเหนียนสะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นสะท้านราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากฝันร้ายที่หนาวเหน็บ กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมชั้นดีที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูก นางลืมตาขึ้นมองรอบกายด้วยความสับสน... นี่ไม่ใช่ห้องนอนที่เย็นเยียบในจวนแม่ทัพเว่ย แต่มันคือห้องนอนในจวนตระกูลลู่ของนางเอง!

นางรีบลุกขึ้นส่องกระจกทองเหลือง ภาพที่สะท้อนออกมาคือดรุณีแรกรุ่นที่งดงาม ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ไม่มีร่องรอยของความโศกเศร้าจากการถูกใส่ร้าย

"คุณหนู! ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ? วันนี้วันมงคลนะเจ้าคะ อีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า ขบวนเจ้าบ่าวของแม่ทัพเว่ยจะมารับคุณหนูแล้วนะเจ้าคะ!"

เสียงของซิงเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทที่ตายไปก่อนนางในชาติก่อน ทำให้นางตัวแข็งทื่อ นางจำได้ดี... วันนี้คือวันแต่งงาน วันที่นางก้าวเข้าสู่กรงขังที่ชื่อว่าความภักดี

ลู่จินเหนียนมองชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงที่วางอยู่ด้วยสายตาที่เย็นเยียบ ความอบอุ่นในดวงตาเลือนหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น

(สวรรค์ให้ข้ากลับมา... ในวันที่ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป)

นางยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ซิงเอ๋อร์ถึงกับรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

"ใช่... วันนี้วันมงคล" นางเปรยขึ้นเบาๆ "และจะเป็นวันสุดท้ายที่ข้าจะยอมเป็นคนโง่ให้พวกเจ้าเหยียบย่ำ เว่ยหลิงเฉิน... ชาตินี้ข้าจะไม่ขอรักท่าน และข้าจะทำให้พวกที่ใส่ร้ายข้าต้องลิ้มรสความตายที่ทรมานยิ่งกว่าข้า"