ให้รักนำทางไป

"เหนือสมุทร! ผมบอกกี่รอบแล้วว่าอย่าเอาแบล็กการ์ดไปรูดซื้อของสดมาตุนแบบนี้! คาเวียร์แพ็กละเป็นหมื่นเนี่ยนะ! บ้านผมทำได้แค่ไข่เจียวนะเว้ย!"

โอบโวยวาย พลางชี้ไปที่ของกินราคาแพงที่ยัดแน่นเต็มตู้เย็น

"ก็ทำไข่เจียวใส่คาเวียร์สิ มันยากตรงไหน"
เหนือสมุทรตอบหน้าตาเฉย เดินเข้ามาประชิดด้านหลัง ก่อนจะทิ้งคางลงบนไหล่เนียนอย่างไม่ขออนุญาต

"ยากตรงที่ผมกินไม่ลงไง! รวมบิลนี่เข้าไป เดือนนี้ผมติดหนี้คุณสามแสนแล้วนะ จะเอาอะไรไปใช้คืน!"

"ใครทวงกัน...ฉันให้บัตรไปใช้เล่น ไม่ได้ให้มานั่งเครียด" แขนแกร่งสอดมากอดเอวหลวมๆ กลิ่นน้ำหอมลอยมาแตะจมูกคนที่เริ่มหน้าแดง "แต่ถ้าอยากใช้หนี้จริงๆ...คืนนี้ก็ชดใช้ด้วยการยอมให้ฉันกอดแน่นๆ จนเช้าก็พอ"

"กอดบ้าอะไร! เมื่อคืนคุณก็กอดผมซะแทบหายใจไม่ออก! ปล่อยเลยนะ ไอ้คนหน้ามึน!"
โอบกระทุ้งศอกใส่สีข้างอีกฝ่ายไปหนึ่งที

"ไม่ปล่อย...จนกว่าลูกหนี้จะยอมจ่ายมัดจำ ด้วยการหอมแก้มเจ้าหนี้สักที"

"ไอ้โรคจิต! ไอ้คุณหมอบ้าอำนาจ!"