เกิดใหม่เป็นเมียบ่าวของคุณหลวงเลือดเย็น

นวินดาเป็นพยาบาลสาวห้องฉุกเฉิน เธอต้องมาตายเพราะโจรปล้นร้านทอง พอเกิดใหม่ดันบุญน้อยต้องมาอยู่ในร่างบ่าวบนเรือนหลวงอลงเดช คนอื่นใช้ชีวิตกันอย่างสุขสมมีเงินมีทอง แต่ตัวเธอกลับต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก...เพียงเพราะก่อนหน้านี้ดันไปเห็นคุณหลวงช่วยตัวเอง

หลวงอลงเดชบุรุษผู้ถูกตราหน้าว่าโหดเหี้ยมอำมิหิตเลือดเย็น ชายหนุ่มผู้นั้นหากต้องการสิ่งใดแล้วจักต้องเอามาให้จงได้ บ่าวบนเรือนเพียงคนเดียวหากเขาสั่งนางก็ต้องมา…หากเขาต้องการนางก็ต้องสนอง…มิใช่เอาแต่วิ่งหนีอยู่ร่ำไปเช่นนี้ !

ตัวอย่างเนื้อหา

นวินดายิ้มร่าเปิดประตูศาลาเข้าไปอย่างอารมณ์ดี ภาพตรงหน้าแทบทำให้เธอทำกาน้ำในมือร่วงตกพื้นจนแตก หลวงอลงเดชที่สมควรจะอยู่ตรงสนามฝึกซ้อมกับพวกบ่าว ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนเตียงเปลือยกายจับไอนั่นตั้งชันใช้มือสาวขึ้นลงเหมือนคนกำลัง...

ชัก... !

อีน้ำต้องถูกฆ่าทิ้งแน่ ๆ สิ้นสุดซะทีชีวิตบัดซบในฐานะทาส

"อ๊าห์...เห็นแล้วสินะ ?"

นวินดารีบหันหลังให้คนข้างหลังอย่างรวดเร็วก้าวทั้งสองกำลังจะก้าวเดินออกไป

"หยุดอยู่กงนั้นแหละ"

เขาต้องฆ่าฉันทิ้งแน่ ๆ ตามข่าวลือที่พวกบ่าวพูดกันบอกไว้ว่าคุณหลวงโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดไหน ตั้งแต่เมียกับลูกตายเขาก็ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหนอีกเลย เขาเกลียดพวกผู้หญิงที่แอบเข้าห้องนอนของเขามากที่สุด ถึงฉันจะไม่ได้มีเจตนาเหมือนผู้หญิงพวกนั้นก็เถอะ แต่การที่ฉันมาเห็นเขากำลังช่วยตัวเองอยู่แบบนี้ เขาคงไม่ไว้ชีวิตฉันแน่ ๆ หนทางเดียวที่จะรอดชีวิตรอดคงมีแต่จะต้องทำแบบนี้...

ตุบ !

นวินดาหันหลังกลับมานั่งคุกเข่าลงพร้อมพนมมือขึ้นเหนือหัว เพื่ออ้อนวอนขอชีวิตกับคุณหลวงเลือดเย็นผู้นี้

"บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าว…บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวนึกว่าคุณหลวงอยู่ลานฝึกกับคนอื่นๆ บ่าวแค่จะเอากาน้ำมาวางไว้เงียบๆ แล้วก็ออก แต่ไม่คิด..."

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้นั้น อันที่จริงเขาควรจะนั่งอยู่บนเตียงเหมือนอย่างตอนเธอเปิดประตูเข้ามา หากแต่ร่างเปลือยเปล่ากำยำใหญ่นั้นกลับเดินมาอยู่ตรงหน้าของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

เขากำลังยิ้ม ?