Too Late to Bloom : กุหลาบที่รัก...ในวันที่ผลิบานไม่ทัน

“คุณพูดเก่งนะ”เขาพึมพำ เสียงยังสั่นนิด ๆ
คมคิดยิ้มบาง ๆ
“ผมพูดเฉพาะตอนจำเป็น”
หมอกฟ้าหัวเราะเบา ๆ
ครั้งนี้มีเสียงจริงเขาขยับเข้าไปใกล้ช้า ๆเหมือนยังไม่คุ้นกับความรู้สึกนี้ดี
แต่ก็ไม่ถอยหน้าผากของเขาแตะกับคมคิด
เบา
อุ่น
“งั้น…”เขากระซิบ
“…ผมจะลองเชื่อคุณดู”
คมคิดไม่ได้ตอบ
แค่ยกมือขึ้น ลูบผมเขาเบา ๆเหมือนทุกครั้ง
แต่ครั้งนี้หมอกฟ้าไม่เกร็งอีกแล้ว
เขาเอนตัวเข้าหา ซบลงกับไหล่คมคิด
บางอย่างในใจเขา ไม่ได้หายไปทันที แต่…มันไม่เจ็บเท่าเดิมแล้ว
และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้ถูกมองผ่าน
แต่ถูก ‘มองเห็นจริง ๆ’