ใต้ปกครองไคโร

ในขณะที่ไซม่อนกำลังวางแผนการในใจ แมทธิวชายหนุ่มผู้สง่างามที่เพิ่งถูกแย่งคู่เต้นไปต่อหน้าต่อตา ก็เดินเลี่ยงออกจากฟลอร์มาเงียบ ๆ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมเข้มกลับไม่ได้มีความราบเรียบเหมือนท่าทาง ชายหนุ่มรับแก้วเครื่องดื่มจากบริกรมาถือไว้ แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างของนานิที่ถูกไคโรโอบรัดอย่างไม่วางตา ราวกับกำลังประเมินคู่แข่ง
เขามองเห็นความสั่นไหวในดวงตาของนานิ และมองเห็นความเดือดดาลที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งขรึมของไคโร สำหรับแมทธิวแล้ว นานิไม่ใช่ผู้หญิงที่น่าสนใจ แต่นี่คือชัยชนะที่เขานึกอยากจะแย่งชิงมาจากคนอย่างไคโรดูสักครั้ง ชายหนุ่มยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ มองดูการปะทะอารมณ์กลางฟลอร์ด้วยท่าทีเยือกเย็น ราวกับกำลังรอคอยจังหวะที่เสือจะพลาดพลั้ง เพื่อที่เขาจะได้เข้าไปขย้ำเหยื่อมาเป็นของตัวเอง
จังหวะที่เสียงตัวโน้ตสุดท้ายของเพลงจบลง แทนที่จะเป็นการถอนสายบัวอย่างสง่างาม นานิกลับอาศัยจังหวะที่ไคโรเผลอคลายแรงกอดรัด กระทืบส้นเข็มแหลมคมลงบนหลังเท้าของเขาเต็มเหนี่ยว
"อึก!" เจ้าพ่อหนุ่มหน้านิ่วคิ้วขมวด สันกรามหนาขบเข้าหากันจนเป็นรอยนูน เขาต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการกักเก็บเสียงร้องสบถไม่ให้หลุดออกมาต่อหน้าแขกเหรื่อ ในขณะที่ยัยตัวดีแลบลิ้นใส่อย่างสะใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนี เดินฉับ ๆ ออกจากโถงจัดเลี้ยงมุ่งหน้าไปยังทางเดินที่ไร้ผู้คน
"นานิ! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงทุ้มต่ำตวาดไล่หลัง แต่นานิกลับยิ่งเชิดหน้าและเร่งฝีเท้าหนี
ทว่าเพียงไม่กี่ก้าว มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยกำลังก็คว้าเข้าที่ต้นแขนเรียว นานิพยายามสะบัดตัวออกแต่แรงของเขาเหนือกว่าหลายเท่า ไคโรออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ร่างบางก็เซไปตามแรงเหวี่ยง ก่อนที่เขาจะกดไหล่เธอเข้ากับผนังทางเดินเย็นเฉียบ
ปัง!
ฝ่ามือทั้งสองข้างของไคโรยันโถงกำแพงไว้แน่น กักขังนานิไว้ในวงแขนกว้างจนไม่เหลือทางหนี ใบหน้าคมคายโน้มลงมาประจันหน้า ลมหายใจร้อนระอุที่เจือกลิ่นเหล้าจาง ๆ เป่ารดพวงแก้มแดงระเรื่อของคนเมาที่กำลังออกฤทธิ์พยศ
"ฤทธิ์มากนักนะ" ไคโรเค้นเสียงลอดไรฟัน
"แกด่าฉันว่าแรดก่อนทำไมล่ะ!"
"ก็แรดจริง! จับมือผู้ชายคนอื่นออกไปเต้นรำหน้าตาเฉย พอฉันมาทวงสิทธิ์ ทำเป็นสะดีดสะดิ้ง อยากตายหรือไง!"
"ทวงสิทธิ์เหรอ" นานิเค้นหัวเราะทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามอยู่ใต้อก
"อืม! มาทวง"
"แกหายหัวไปตั้งหลายปี ติดต่อกลับมาสักครั้งก็ไม่เคย แถมยังไปไม่ลาอีก แกมีสิทธิ์อะไรในตัวฉันไม่ทราบ!" ดวงตาคู่สวยที่เริ่มฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเสือร้ายอย่างไม่ยอมแพ้
"ขอโทษ!"
"ปล่อย!"
"ไม่ปล่อย" เขาขยับเข้าใกล้จนหน้าอกบดเบียดกัน
สายตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกาย ความเงียบรอบข้างถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม นานิเงยหน้ามองคนใจร้ายด้วยแววตาสั่นระริก ความอัดอั้นที่เก็บกดมานานหลายปีเริ่มพรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย
“แกทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน ทั้งที่ฉันรอแกมาตลอด แต่แกเดินผ่านฉันไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน แกรู้ไหมว่ามัน...”
คำพูดที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อถูกกักเก็บไว้เพียงแค่นั้น เมื่อไคโรไม่อาจทนฟังเสียงสั่นเครือของเธอได้อีกต่อไป เขาเลื่อนมือหนาขึ้นมากุมกรอบหน้าเรียวสวยไว้อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ไปบนผิวแก้มเนียนเบา ๆ ราวกับจะปลอบประโลม ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบปิดริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังพ่นคำพูดน้อยใจนั่นเสียสนิท
สัมผัสที่ไคโรหยิบยื่นให้ไม่ใช่ความป่าเถื่อนเหมือนท่าทางในคราแรก แต่มันคือจูบที่อ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างที่นานิไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้ชายเย็นชาคนนี้ กลีบปากหนาละเลียดชิมความหวานจากริมฝีปากนุ่มช้า ๆ ซึมซับเอาความรู้สึกคะนึงหาที่เขาเองก็แอบซ่อนไว้ไม่ต่างกัน
นานิเบิกตาโพรงด้วยความตกใจในวินาทีแรก ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกสาป แต่เพียงครู่เดียว ความอ่อนหวานที่ซึมลึกเข้ามาก็ทำให้เรี่ยวแรงที่เคยมีมลายหายไป มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส เปลี่ยนมาขยำสาบเสื้อสูทของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ทรุดลงไป ในใจของไคโรตอนนี้มีเพียงความรู้สึกเดียวคือเสียดายเวลาหลายปีที่เขาหายไป กลิ่นหอมและสัมผัสจากผู้หญิงตรงหน้าคือสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต