ยอดภรรยานำโชค

คำโปรย...
"จากก้อนโคลนไร้ค่า... สู่มุกงามล้ำค่าในหัวใจ"
เมื่อ ‘จูหยวน’ หญิงสาวนิรนามผู้ไร้ความทรงจำ ถูกช่วยชีวิตไว้โดย ‘หลินชิง’ พ่อค้าไม้ฟืนผู้ยากจน วาสนาที่เริ่มต้นในวันฝนพรำกลับถักทอเป็นความรักที่มั่นคงดั่งขุนเขา
ทว่า... เมื่อตัวตนที่แท้จริงของนางคือคุณหนูผู้สูงศักดิ์ และเขากลายเป็นมังกรหนุ่มที่ต้องแลกทุกอย่างเพื่อทวงคืนความยุติธรรม ปิ่นไม้ธรรมดาๆ เล่มหนึ่ง จะยังเพียงพอที่จะยึดเหนี่ยวใจของคนทั้งสองไว้ได้หรือไม่?

แม่นกกระยางขาว
"นั่นอะไรน่ะ?" จูหยวนเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากข้างหลัง จูหยวนตกใจรีบหันไปมอง พบว่าเป็นหลินชิงที่แบกฟืนกองมหึมาอยู่บนหลัง ใบหน้าของเขาเปื้อนโคลนและเหงื่อ แต่รอยยิ้มกลับสว่างไสวเมื่อเห็นนาง
"จูหยวน! เจ้ามาทำอะไรที่นี่คนเดียว? มันอันตรายนะ" เขาถามพลางวางของลงแล้วรีบเดินมาหานาง
"พี่หลินชิง... ท่านแม่สั่งให้ข้ามาหาฟืนเจ้าค่ะ" นางตอบพลางชี้ไปที่จอมปลวกประหลาด "แต่ท่านดูนั่นสิ มีบางอย่างอยู่บนยอดจอมปลวกนั่น ข้าไม่กล้าเข้าไปดู"
หลินชิงขมวดคิ้ว เขามองตามนิ้วของนางไป ประสบการณ์ที่อยู่ป่ามาทั้งชีวิตบอกเขาว่าจอมปลวกนี้ไม่ธรรมดา "แปลกจริง... ข้าเดินผ่านตรงนี้ทุกวัน เหตุใดไม่เคยเห็นจอมปลวกนี่มาก่อนเลย?"
เขาเดินเข้าไปใกล้ทีละนิด พลางใช้กิ่งไม้เขี่ยดูเบาๆ เมื่อเห็นชัดเจนว่าสิ่งที่โผล่ออกมาคืออะไร ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง
"นี่มัน... นี่มันไม่ใช่ไม้!" หลินชิงใช้มือเปล่าค่อยๆ ขุดดินปลวกที่นิ่มราวกับทรายออก ไม่นานนัก วัตถุยาวประมาณหนึ่งศอกก็ปรากฏแก่สายตา มันคือขลุ่ยหยกสีขาวนวลสลักลายมังกรคาบแก้ว และที่ปลายทั้งสองข้างถูกเลี่ยมด้วยทองคำแท้ที่ยังคงสุกปลั่งแม้อยู่ใต้ดินมานานแสนนาน
"ขลุ่ยทองคำ!" จูหยวนอุทาน "สวยงามยิ่งนักเจ้าค่ะ"
หลินชิงถือขลุ่ยเล่มนั้นด้วยมือที่สั่นเทา "จูหยวน... เจ้านำโชคจริงๆ ข้ามาป่าแถบนี้มาสิบปี ไม่เคยเจอของมีค่าเช่นนี้มาก่อนเลย นี่ต้องเป็นวาสนาของเจ้าโดยแท้!"
"วาสนาของข้าหรือเจ้าคะ?" นางทวนคำอย่างงุนงง
"ใช่! เพราะเจ้าเป็นคนเห็นมัน" หลินชิงมองขลุ่ยแล้วมองหน้าหญิงสาว "ถ้าเราเอาขลุ่ยนี้ไปขาย เราจะมีเงินสร้างบ้านใหม่ มีเงินซื้อข้าวสารมาตุนไว้จนล้นยุ้ง ท่านแม่จะได้ไม่ลำบาก และนางจะได้เลิกด่าทอเจ้าเสียที"
หลินชิงรีบเก็บขลุ่ยเข้าในสาบเสื้ออย่างมิดชิด เขาจับมือจูหยวนไว้แน่น "กลับบ้านกันเถอะจูหยวน วันนี้ชีวิตของเราจะเปลี่ยนไปแล้ว!"
เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงบ้าน นางหลิวที่เตรียมจะด่าทอเรื่องที่จูหยวนหายไปนานถึงกับชะงัก เมื่อเห็นหลินชิงเดินเข้ามาด้วยท่าทางตื่นเต้นผิดปกติ
"อาชิง! เจ้าหายไปไหนมาทั้งวัน? แล้วนั่น... เจ้าทำท่าทางมีพิรุธทำไม?"
หลินชิงไม่พูดเปล่า เขาหยิบขลุ่ยหยกเลี่ยมทองออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ แสงจากขลุ่ยสะท้อนเข้าตาของนางหลิวและนายท่านหลินจนทั้งคู่ต้องหยีตา
"นี่มัน... ของจริงหรืออาชิง?" นายท่านหลินรีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความตกใจ "ทองแท้! หยกชั้นเลิศ! เจ้ายอดลูกชาย เจ้าไปเอามาจากไหน?"
"จูหยวนเป็นคนเห็น ท่านพ่อ" หลินชิงบอกพลางดึงจูหยวนมาข้างกาย "ข้าบอกแล้วว่านางคือนางนำโชคของบ้านเรา ทันทีที่นางเข้าบ้าน เราก็ได้พบสมบัติล้ำค่า"
นางหลิวที่เมื่อครู่ยังจะกินหัวจูหยวน บัดนี้ดวงตาเปลี่ยนเป็นประกายโลภ นางรีบคว้าขลุ่ยมาลูบคลำ "จริงหรือ... จริงหรือนี่? โอ้... แม่นางจูหยวนของข้า ข้าดูคนไม่ผิดจริงๆ เจ้าเป็นเด็กดี มีวาสนาส่งเสริมลูกชายข้า!"