Territory เขตหวงห้ามรักเพื่อนสนิท

"ฉันไม่ได้เกลียดโซ่หรอก…"
เขารู้ดีว่าความผิดไม่ได้อยู่ที่แผ่นดินใจดีกับทุกคน แต่มันอยู่ที่ตัวเขาเองที่เผลอคิดไปไกลกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายเคยให้ไว้
"ฉันแค่เกลียดตัวเอง… เกลียดที่รักโซ่มากขนาดนี้" เสียงนั้นแผ่วลงเรื่อย ๆ "มากจนยอมทำตัวเป็นคนโง่ แค่เพราะขนมถุงเดียว… ทั้งที่รู้ดีว่าพรุ่งนี้โซ่ก็คงไปทำแบบนี้กับคนอื่นอีก"
พลันหยดน้ำตาหล่นลงบนถุงพลาสติกจนเกิดเสียงแผ่วเบา อันดามันหลับตาลงสูดหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นน้ำตาที่เหลือไว้ไม่ให้ไหลออกมาอีก เขาเหนื่อยเกินกว่าจะร้องไห้ซ้ำแล้ว ความหวังที่เคยพุ่งขึ้นสูงในตอนเช้า บัดนี้เหลือเพียงเศษเถ้าถ่านที่โปรยกระจายอยู่ในอก คอยย้ำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าต่อให้เขาพยายามหนีไปไกลแค่ไหน สุดท้ายแล้วเขาก็ยังแพ้ให้กับความใจดีของแผ่นดินอยู่ดี ความใจดีที่อ่อนโยนพอจะโอบกอด แต่ก็รุนแรงพอจะทำลายเขาได้ทุกครั้งที่เผลอใจ


"พี่เอวา… โซ่ขอโทษนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าเพียงเล็กน้อย แต่หนักแน่นจนทำให้เอวาชะงัก แผ่นดินก้มหน้าลงราวกับยอมรับทุกความผิดไว้กับตัวเอง "โซ่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ทั้งคำพูดแย่ ๆ ทั้งนิสัยหมาบ้า ทั้งความเอาแต่ใจ ความงี่เง่า และความขี้ขลาดที่ไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเองรักอีฟ… จนทำให้อีฟต้องเจ็บเพราะโซ่มาตลอด"
มือที่กุมมือบางอยู่นั้นกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยแล้วจะไม่มีโอกาสพูดสิ่งนี้อีก
"ถ้าโซ่ชัดเจนกว่านี้… ถ้าโซ่ดูแลเขาได้ดีกว่านี้ เรื่องพวกนี้มันคงไม่เกิดขึ้น"
อันดามันที่นอนฟังอยู่น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เขาพยายามจะเอ่ยปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่แผ่นดินเพียงบีบมือเบา ๆ เหมือนขอให้ฟังเขาให้จบก่อน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขามั่นคงและแน่วแน่มาก
"โซ่รู้ว่าคำขอโทษมันลบแผลพวกนี้ไม่ได้ แต่โซ่ขอสัญญาต่อหน้าพี่เอวา… ตรงนี้ ว่าโซ่จะใช้ทั้งชีวิตและทุกอย่างที่โซ่มีปกป้องอีฟเอง หลังจากนี้จะไม่มีใครมาทำร้ายเขาได้อีก จะไม่มีใครมาดูถูกพวกพี่ได้แม้แต่คำเดียว ใครที่คิดจะแตะต้องอีฟ… มันต้องข้ามศพโซ่ไปก่อน โซ่จะดูแลเขาให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้… โซ่สัญญาครับ"
อันดามันซึ่งกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ปล่อยโฮออกมา เสียงสะอื้นครั้งนี้ไม่ได้มีความกลัวปนอยู่เหมือนในโกดัง แต่มันเต็มไปด้วยความโล่งใจและการถูกยอมรับอย่างแท้จริง ความรู้สึกที่เขาเก็บงำมาตลอดหลายปีพังทลายลงในวินาทีเดียว
เอวามองทั้งสองคนสลับกัน แววตาที่เคยแข็งกร้าวค่อย ๆ อ่อนลง เขาเห็นทั้งความผิด ความรัก และความมุ่งมั่นที่พร้อมจะแลกชีวิตเพื่อกันและกันอยู่ตรงหน้า มือเรียวค่อย ๆ เอื้อมไปวางทับบนมือของแผ่นดินที่กุมมืออันดามันอยู่ เป็นการส่งต่อความไว้วางใจ
"พี่ฝากอีฟด้วยนะโซ่" เสียงของเอวาแผ่วลงเล็กน้อย "ดูแลน้องชายพี่… ให้ดีกว่าที่พี่เคยดูแล"
แผ่นดินพยักหน้าทันที
"ครับพี่… โซ่จะดูแลด้วยชีวิต"
ท่ามกลางความเงียบที่อบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด แผ่นดินโน้มตัวลงช้า ๆ แตะริมฝีปากลงบนหน้าผากของอันดามันแผ่วเบา ไม่ใช่เพียงสัมผัสของความรัก แต่คือคำสัญญาที่ถูกประทับไว้โดยไม่มีวันลบเลือน




"เธอ…" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาแผ่วเบาทั้งที่ยังไม่ลืมตา "อย่าหยุดลูบหัวได้ไหม… มันสบายมากเลย"
อันดามันหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาใช้นิ้วสางผมยุ่ง ๆ ของแผ่นดินช้า ๆ ก่อนจะตอบกลับเสียงนุ่ม
"งอแงเหมือนเด็กเลยนะเรา"
"ก็เป็นเด็กของเธอแล้วนี่" แผ่นดินพึมพำทั้งที่ยังซุกหน้าอยู่เหมือนเดิม แขนแกร่งขยับขึ้นมากอดเอวบางไว้หลวม ๆ แล้วกระชับเข้าหาตัวมากขึ้น "ขออยู่แบบนี้อีกแป๊บได้ไหม… ยังไม่อยากลุกไปไหนเลย"


แนะนำให้อ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อค่ะ
ระหว่างทางมีดราม่าบ้าง จบดี Happy ค่ะ
ปล. ซื้อผ่านเว็บไซต์ถูกกว่าซื้อผ่านแอปค่ะ