รุ่นพี่วิศวะใจร้าย

เด็กเรียนอย่างเธอไม่ควรเข้ามาใกล้....คนอย่างเขา...โดยเฉพาะ....
"รุ่นพี่วิศวะใจร้าย" ที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีหัวใจ

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุของเดือนสิงหาคม ภายในรั้วมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่ขึ้นชื่อว่าเป็นที่รวมตัวของเหล่าลูกหลานตระกูลดังและมหาเศรษฐี รถยุโรปคันหรูวิ่งขวักไขว่ประชันโฉมกันบนถนน แต่ที่ทางเดินเท้ากลับมีร่างบางของเด็กสาวคนหนึ่งกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
'มายู' ในชุดนักศึกษาปี 1 ที่ดูเรียบร้อยจนเกินไป เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกรีดจนเรียบกริบ กระโปรงยาวคลุมเข่า และรองเท้าผ้าใบสีขาวราคาถูกที่ผ่านการซ่อมแซมมาแล้วหลายครั้ง เธอกำลังกอดกองหนังสือเล่มหนาและเอกสารสำคัญไว้ในอ้อมแขน
"สายแล้ว... สายแล้วมายู!"
เธอพึมพำกับตัวเอง วันนี้มีนัดส่งเอกสารยืนยันสิทธิเด็กทุนยากจนที่ตึกวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นอาณาจักรที่หรูหราที่สุดในมหาวิทยาลัย เพราะเจ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเรียนอยู่ที่นั่น และเขาคือเหตุผลเดียวที่ตึกนี้ได้รับการสนับสนุนงบประมาณมหาศาล
เมื่อมาถึงหน้าตึกวิศวะ มายูชะงักไปครู่หนึ่ง ความโอ่อ่าของสถาปัตยกรรมกระจกและปูนเปลือยทำให้เธอดูตัวเล็กลงไปอีก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าตึก คือกลุ่มนักศึกษาชายในช็อปสีแดงเลือดหมูที่นั่งรวมกลุ่มกันอยู่ที่ลานเกียร์
"เฮ้ย! ดูนั่นดิ เด็กคณะไหนวะน่ะ แต่งตัวหลงยุคฉิบหาย" เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากกลุ่มรุ่นพี่
มายูพยายามก้มหน้าไม่สบตาใคร เธอตั้งใจจะเดินผ่านไปให้เร็วที่สุด แต่ทว่า...
ปึก!
เพราะความรีบร้อนและกองหนังสือที่บังทัศนวิสัย ทำให้เธอเดินไปชนกับ "กำแพงมนุษย์" เข้าอย่างจัง แรงกระแทกส่งผลให้ร่างเล็กเสียหลักล้มลงกองกับพื้น หนังสือและเอกสารกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ
"โอ๊ย..."
มายูอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอนวดข้อมือตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบตะเกียกตะกายเก็บเอกสาร
"โอ้ย...ยัยบ้า"
"ขอโทษค่ะ! หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ พอดีหนูรีบไปหน่อย..."
เธอก้มหน้าก้มตาเก็บกระดาษจนไม่ได้สังเกตว่า บรรยากาศรอบข้างที่เคยหนวกหูด้วยเสียงหัวเราะ กลับเงียบกริบลงถนัดตา
เบื้องหน้าของเธอคือรองเท้าหนังราคาแพงระยับที่ขัดจนเงาวับ สายตาของมายูไล่ขึ้นไปตามกางเกงสแล็คเนื้อดี จนกระทั่งสบเข้ากับดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เขาสูงมาก... สูงจนเธอต้องแหงนคอตั้งบ่า ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แต่แววตานั้นกลับแฝงไปด้วยความเย็นชาและหยิ่งยโสอย่างปิดไม่มิด
เขาคือ 'ตินต์' เดือนคณะวิศวะปี 3 และลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้
"ตาบอดเหรอ?"
เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นสั้นๆ แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกคนฟัง
มายูชะงัก มือที่กำลังเก็บใบประกาศนียบัตรหยุดกึก เธอยืดตัวขึ้นยืนพลางจัดแว่นสายตาให้เข้าที่
"หนูขอโทษไปแล้วไงคะ แล้วคุณเองก็ยืนอยู่กลางทางเดิน แถมยังไม่หลบด้วย..."
"นี่..เธอ.."
เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที
"นั่นยัยเด็กปี 1 คนนั้นกล้าเถียงพี่ตินต์เหรอวะ?"
"ไม่รู้หรือไงว่านั่นใคร ตายแน่ๆ"
ตินต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความแปลกใจวูบผ่านดวงตาเพียงเสี้ยววินาที ปกติแล้วผู้หญิงทุกคนที่เดินชนเขา (ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งใจชน) มักจะแสร้งทำเป็นเจ็บปวด ออเซาะ หรือไม่ก็รีบขอโทษขอโพยด้วยอาการสั่นเทา แต่เด็กผู้หญิงหน้าจืดคนนี้กลับจ้องหน้าเขาเขม็ง แถมยังกล้าย้อนถามเขาอีก

"นี่เธอไม่รู้จักฉันเหรอ?" ตินต์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว กดดันด้วยส่วนสูงที่ต่างกันแต่มายูกลับไม่สนใจในท่าทีจองตินต์ เธอทำหน้างุนงงกับคำถามคนตรงหน้า
"จำเป็นต้องรู้จักด้วยเหรอคะ? ในเมื่อเราก็เป็นนักศึกษาเหมือนกัน"
มายูตอบกลับเสียงเรียบ เธอไม่ใช่คนก้าวร้าว แต่เธอไม่มีเวลามาไร้สาระกับคนรวยที่ใช้อารมณ์เป็นใหญ่
อีกอย่างนี่ก็จะเลยเวลาส่งเอกสารแล้วเรื่องเดียวที่มายูสนใจตอนนี้คือต้องรีบเอาเอกสารไปส่งให้ทันเวลา ถ้าช้าไปกว่านี้มีหวังเธอได้โดนตัดสิทธิทุนเป็นแน่
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอทางด้วยค่ะ หนูมีธุระต้องรีบไป"ติ
"หึ...."
ตินต์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นใบเอกสารที่พื้น มันคือ 'ใบรับรองรายได้ครอบครัว' เพื่อขอทุนการศึกษา เขาใช้ปลายเท้าเหยียบลงบนหัวกระดาษใบนั้นเบาๆ
"ทุนยากจน..." เขาอ่านข้อความบนนั้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม
"มหาลัยพ่อฉันมีไว้ให้พวกหัวกะทิมาเรียน ไม่ได้มีไว้ให้พวก 'คนจน' มาเดินเกะกะสายตา"