Abandon Wendy หวานเรื่อร้ายเหลือแสน

แสนหวานและเปราะบาง อ่อนแอและเริงร่า ...ทั้งหมดที่กล่าวมา เวนดี้แสดงละครตบตาทั้งนั้น!

หญิงสาวผู้เป็นนักดนตรีกลางคืน ตำแหน่งมือกลอง จะการแต่งตัวหรือเรื่องที่เจาะหูเจาะจมูกล้วนทำให้ภายนอกดูเท่ไม่หยอก แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่คนจืดชืด ทึ่มทื่อ ชื่อจริงกับชื่อเล่นยังเป็นชื่อเดียวกัน ‘ใบปอ’ ฉันเอง ผู้ซึ่งมีปณิธานสูงสุดเพียงได้มีชีวิตไปวัน ๆ อย่างสุขสงบ

ฉันไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีอะไรหวือหวาเข้ามาเลย จนกระทั่งคืนหนึ่งที่มือกีตาร์มาไม่ได้ เลยส่งคนมาเล่นแทน ‘เวนดี้’ ผู้หญิงหน้าหวานคนนั้นก้าวเข้ามาในร้าน รวมถึงในชีวิตฉัน เธอย้อมผมสีชมพูสว่าง มองเห็นเด่นแต่ไกล รอยยิ้มและแววตาส่องประกายราวกับเจิดจ้า บุคลิกของเธอขี้เล่น ทะเล้น เริงร่า คิดอะไรก็พูดออกมา

เธอบอกว่าสนใจในตัวฉัน ชมว่าฉันน่ะสุดเท่ แถมยังเอ่ยปากขอจูบในช่วงเวลาบรรยากาศแสนเป็นใจ
แล้วเราสองก็ตกลงปลงใจคบกันเป็นคนรัก
ฉันเหมือนกับสีโทนเข้ม ขณะที่เธอเป็นเหมือนสีสันสดใสสาดเข้ามาแต่งแต้มในชีวิต

เท่าที่กล่าวถึงมาทั้งหมด เธอดูจะไม่น่ามีพิษภัยอะไรเลยแท้ ๆ จริงไหม?

แต่แล้ววันหนึ่ง ฉันก็ค้นพบว่าผู้หญิงที่ภาพลักษณ์ดูอ่อนหวานและเปราะบางคนนี้ สามารถล้มชายฉกรรจ์สี่คนลงด้วยการต่อสู้ที่แปลกตาและดูทักษะเกินคนธรรมดาทั่วไป

"ใบปอไม่เป็นอะไรใช่ไหม!?"
หน้าหวาน ๆ ของเวนดี้เปรอะไปด้วยคราบเลือดตอนที่ถามออกมาอย่างเป็นห่วง
ส่วนฉัน…ก็ได้ยินเสียงสั่นและพร่าจากความตื่นตะลึงของตนเองพูดออกไป
"เธอเป็นใครกันแน่...เวนดี้"