หลงใหลเพียงแค่คุณ

ดวงจิตของดุจดาราหลุดออกจากร่างโดยที่ภาพจำสุดท้ายคือเธอกำลังหมั้น
เธอจะตายทั้งที่ไม่มีผัวอย่างนี้ได้อย่างไรกัน
ศรัณย์หมอผีหนุ่มคือคนที่จะช่วยให้เธอได้มีผัวสมใจก่อนจะตายจากโลกนี้ไปอย่างสงบสุข
ความรักระหว่างคนกับผีจะเป็นไปได้จริงหรือไม่
ฤาว่าแท้จริงแล้วดุจดาราอาจมิใช่ผีอย่างที่เขาเข้าใจ


=================
ผีสาวนั่งเหม่อลอยไม่รับรู้การมาของคุณศรัณย์แม้แต่น้อย หล่อนกำลังเสียใจ
"อะแฮ่ม!" ศรัณย์กระแอมกระไอหวังให้ผีสาวได้ยิน
"คุณพี่" ผีสาวหันหน้ามองเจ้าของเสียง เรียกขานเขาอย่างที่หล่อนคิดว่าน่าจะต้องเรียกเช่นนี้
หมอผีหนุ่มถึงกับชะงักเมื่อเห็นใบหน้าสดสวยกระจ่างตาของผีสาวตนนี้ ขมวดคิ้วกับความงามของหล่อน เขาพบเจอผีสางมาหลายร้อยตน บอกได้คำเดียวว่าผีตนนี้งามยิ่งกว่าตนใดในโลกผี
น่าเสียดายยิ่งนักที่ตายก่อนเวลาอันควร
"ทำไมหล่อนไม่ยอมไป มาหลอกหลอนชาวบ้านทำไม" เสียงของศรัณย์เข้มขึ้นกว่าปกติเพราะต้องการขับไล่อาการบางอย่างในอก
"ดิฉันอยากมีผัว ฮือ" คำบอกเล่าของผีสาวพร้อมกับอาการสะอื้นและน้ำตานองทำเขาสะดุ้งเล็กน้อย แต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาแค่ไม่ชินกับน้ำตาของผี
"หล่อนคิดถึงผัวหล่อนรึ"
"ดิฉันยังไม่มีผัว แค่เกือบมี แต่มิได้มีผัว" ศรัณย์ฟังนังผีอยากมีผัวแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่านังผีตนนี้มีสิ่งใดเป็นบ่วงไว้ก่อนตาย
"มิได้มีผัวแล้วทำไมถึงอยากได้เล่า"
"ดิฉันกำลังจะแต่งงาน กำลังจะมีผัวแต่ต้องมาตายเป็นผีอย่างนี้แล้วท่านจะให้ดิฉันไปสงบได้อย่างไร" ว่าแล้วนังผีไม่มีผัวก็สะอื้นไห้ด้วยความอับอาย เกิดเป็นคนทั้งทีผัวสักคนยังไม่มี พอเป็นผีอยากได้ผัวก็ไม่มีใครเอา
"แต่หล่อนเป็นผีไปแล้ว จะมีผัวได้อย่างไร" พ่อหมอหนุ่มปวดหัวกับความอยากมีผัวของผี
"ฮือ ฮือแล้วอย่างนี้ดิฉันจะไปสู่สุคติได้อย่างไร ทุกข์ใจเหลือเกิน ดิฉันอยากมีผัว" ผีสาวยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น หล่อนคงต้องเป็นผีอยากมีผัวตลอดไป ไม่มีทางได้ไปผุดไปเกิด ทนทุกข์ทรมานกี่สิบกี่ร้อยปีใครจะรู้ได้
คุณศรัณย์ครุ่นคิดหาทางออก เมื่อผีติดบ่วงแล้วยากนักที่จะทำให้หลุดพ้นไปได้ พระท่านถึงได้สอนว่าให้คิดแต่สิ่งดี ๆ ก่อนจะสิ้นใจ
แต่นังผีตรงหน้าเขาคงคิดแต่เรื่องพรรค์นั้นก่อนตาย ถึงได้อยากมีผัวจนตัวสั่น
แต่ก็นั่นแหละ กิเลสใครจะห้ามใจตัวเองได้ คิดแล้วก็ต้องถอนหายใจ จะให้เขาใช้อาคมขับไล่หรือทำให้วิญญาณของหล่อนสูญสลายไปเขาก็ทำไม่ลง ถึงจะทำได้ก็เถอะ
"คุณพี่เป็นหมอผีเหรอจ๊ะ" นังผีสาวหันมาถามไถ่คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับหล่อนในศาลาท่าน้ำ
เขาสวมเสื้อราชปะแตน นุ่งโจงสีแดงเข้มเกือบจะเป็นสีดำไม่มีของขลัง ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่าเป็นหมอผีวิชาแก่กล้า แต่สิ่งหนึ่งที่หล่อนมองเห็นคือแสงสีทองที่เปล่งประกายออกจากเรือนกายเขา
"ใช่" ศรัณย์ตอบเพียงสั้น ๆ สายตายังจับจ้องใบหน้าผีผู้งามยิ่งกว่าหญิงใดที่เขาเคยเจอ ใบหน้ารูปไข่ จมูกได้รูป คิ้วเรียงตัวสวยงามและปากกระจับสีชมพูสด
"พ่อหมอพอจะเป็นผัวให้ดิฉันสักครั้งได้ไหม"
"ฮะ นี่หล่อนว่ากระไรนะ" พ่อหมอหนุ่มไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยินถามออกไปอย่างตกใจ
"ช่วยเป็นผัวให้ดิฉันสักครั้งเถอะจ้ะ ดิฉันจะได้ไปเสียที แค่ครั้งเดียวก็พอ"
ความเงียบปกคลุมทั่วผิวน้ำ ต้นไม้ใบไม้ที่ก่อนหน้านี้ยังมีเสียงเพราะแรงลมพัดแต่เวลานี้ไม่มีแม้แต่เสียงลม ไร้เสียงจิ้งหรีดเรไรราวกับแมลงทุกตัว ปลาทุกตัว แม้แต่ผีสาง หรือรุกขเทวดาแถวนี้กำลังรอคำตอบจากพ่อหมอหนุ่ม
พวกเขาเองก็อยากรู้ว่านังผีสาวผู้ฝักใฝ่แต่ในกามคุณตนนั่นจะโดนพ่อหมอจับถ่วงน้ำหรือไม่
ช่างกล้าขอคุณศรัณย์เป็นผัว!!!

==============

"พอเถอะดาว เราหยุดตรงนี้เถิด หล่อนไปตามทางของหล่อน ส่วนฉันจะไปตามทางของฉันอย่างที่คนปกติเขาทำกัน"
"คุณพี่จะแต่งงานกับมันอย่างนั้นเหรอ" ผีสาวถามเขาด้วยความเกรี้ยวกราด หมดแล้วซึ่งความอดทน ดวงตาที่เคยเรียวสวยราวกับนัยน์ตาของกวาง เวลานี้กลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนจากความโมโห ดวงตานั้นถลนราวกับจะหลุดออกจากเบ้า
"หยุดดาว! ฉันบอกว่าให้หยุดไง เรื่องของเราหยุดเท่านี้!" ศรัณย์เสียงเข้มราวกับสิ่งที่เขาพูดเป็นคำสั่งที่หล่อนต้องทำตาม
"คุณพี่ไม่รักดิฉันแล้วหรือคะ ทำไมถึงได้พูดอย่างนี้" หล่อนสะอึกสะอื้นถามในสิ่งที่อยากรู้ เมื่อคืนก่อนเรายังไปเที่ยวชมจันทร์ที่กลางทุ่งนาด้วยกัน วันก่อนนั้นก็ยังไปเที่ยวตลาดใหม่ เพียงแค่เวลาไม่กี่นาทีที่เขาได้สวมกอดหญิงอื่น หัวใจเขาเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้เชียวหรือ
"ผีกับคนจะรักกันได้อย่างไร!" ศรัณย์ตะคอก ย้ำสิ่งที่เขาและหล่อนควรตระหนักและรับรู้
"ไม่จริง! คุณพี่เบื่อดิฉันแล้ว คุณพี่อยากได้นังนั่นเป็นเมีย ก็เลยจะทิ้งดิฉัน ไม่นะไม่" ผีสาวถลาเข้ากอดเขาจากด้านหลังซุกใบหน้ากับแผ่นหลังกว้าง เขาไม่เพียงแต่หันมองทั้งยังพยายามแกะมือหล่อนออกอย่างเดียดฉันท์
"หล่อนไม่ได้เป็นเมียฉัน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"
"ไม่จริง เรารักกัน น้องรักคุณพี่ คุณพี่ก็รักน้อง" เสียงกรีดร้องของผีสาวราวกับจะขาดใจ หล่อนรักเขารักมากกว่าสิ่งใด ขอแค่มีเขาอยู่ ต่อให้ต้องตกนรกหมกไหม้หล่อนก็ยินยอม
"เราจะรักกันได้ยังไง ฉันเป็นคน ส่วนหล่อนเป็นผีนะดาว ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมที่ยอมนอนด้วยก็เพราะแค่ต้องการช่วย เป็นหล่อนเองที่ตามติดไม่ยอมไป"
คำต่อว่าทำผีสาวน้ำตานองหน้า ก็หล่อนรักเขา รักมากเกินกว่าจะตัดใจ ทำไมต้องให้หล่อนจากไปด้วย ในเมื่อตลอดสองเดือนที่ผ่านมาหล่อนกับเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
"เพราะมันใช่ไหม เพราะอีพลับพลึงนั่นใช่ไหม คุณพี่ถึงได้ไล่ดิฉัน" ดวงตาของผีสาวแดงก่ำด้วยความโมโห ใบหน้าที่เคยงดงามเวลานี้มืดดำด้วยไฟริษยาและอาฆาต
"หยุด! ไม่ใช่เพราะใครทั้งนั้น หยุดเรียกแม่พลับพลึงอย่างนั้น" ศรัณย์ตวาดลั่นด้วยความโมโหเช่นกัน
"คุณพี่ปกป้องมัน ทำไม ๆ ปกป้องมัน คุณพี่อยากได้มันเป็นเมียแทนดิฉันใช่ไหม ฮือ ฮือ" เสียงร้องไห้เสียงกรีดร้องของผีสาวทำให้ชาวบ้านแถวนั้นถึงกับต้องผวาแต่ก็ไม่มีใครออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นและเป็นเสียงจากผู้ใด
"ตั้งสติหน่อย ไปสู่สุคติเถอะดาว อย่าอยู่อย่างนี้เลย ต่อไปหล่อนจะยิ่งลำบาก ฉันไม่อยากให้หล่อนเป็นผีร้าย" ศรัณย์พยายามอธิบายด้วยเหตุผล แต่เวลานี้ดาวไม่พร้อมจะรับฟัง
เขาคือที่พึ่งเดียวของหล่อน เป็นสิ่งเดียวที่หล่อนยึดมั่นไว้ หากไม่มีเขา โลกใบที่หล่อนตื่นมาแล้วไม่พบคนรู้จักแม้แต่คนเดียว หล่อนจะอยู่ได้อย่างไร
"ไม่ ดิฉันไม่ไป ดิฉันจะอยู่กับคุณพี่"
"หล่อนต้องไป ดาว หล่อนต้องไปอยู่ในที่ที่เหมาะสมกับหล่อน"
"ไม่ ยังไงดิฉันก็ไม่ไป...ไม่ไป" ผีสาวกำมือด้วยความโมโห ใบหน้างามเวลานี้ทั้งดำและแดงด้วยแรงโทสะ ดวงตาสีแดงราวกับต้องการแผดเผาคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"ความรักของเราถือว่าจบสิ้นกันตรงนี้เถอะนะ"
"ไม่ จะไม่มีใครพรากคุณพี่ไปจากดิฉัน ไม่ ดิฉันรักคุณพี่" หล่อนกรีดร้องและพยายามจะโผเข้ากอดเขา แต่เขากลับจับแขนหล่อนไว้ทั้งสองข้าง รวบแขนเล็กด้วยมือข้างเดียว
"คุณพี่จะทำอะไรดิฉัน" ผีสาวเบิกตากว้างเมื่อคิดได้ว่าเขาคือหมอผี ส่วนหล่อนแค่ผีสาวตนหนึ่งเท่านั้น
"ไปสู่สุคติเถอะดาว" ทันทีที่พูดจบศรัณย์ก็ใช้สายสิญจน์มัดข้อมือหล่อนไว้ทั้งสองข้างให้ติดกัน
"ไม่นะ ไม่" กรี๊ด! เสียงผีสาวกรีดร้องเมื่อโดนจับมัดมือ หล่อนพยายามดึงมือทั้งสองข้างออกแต่ก็ทำไม่ได้ เวลานี้ทั้งหวาดกลัวทั้งเสียขวัญ ไม่คิดว่าผู้ชายที่รักกันจะทำกันได้เยี่ยงนี้
"จะทำอะไร ไม่นะ อย่า…อย่าทำดิฉันเลย ดิฉันกลัวแล้ว" เสียงผีสาวกรีดร้องเมื่อเขาใช้สายสิญจน์อีกเส้นมัดข้อมือของหล่อนไว้แน่น หล่อนลนลานถอยหนีเมื่อเห็นเขาเปิดตู้และหยิบบางสิ่งออกมา
ผีสาวเบิกตากว้างด้วยความกลัว มีดที่เรืองแสงสีทองนั่นน่าหวาดหวั่นเสียจนในอกผีสาววูบไหวด้วยความหวาดกลัว
"ไม่นะ! ไม่..." ร่างบางกระถดหนี ศรัณย์นั่งลงตรงหน้าหล่อน เขาเป่าคาถาใส่สายสิญจน์ที่อยู่ในมือ
"คุณพี่จะทำอะไร" ผีสาวโวยวายเมื่อเขาผูกด้ายสีขาวกับข้อมือข้างขวาของหล่อน มัดปมที่เขามั่นใจว่าจะไม่มีใครแกะมันออกได้นอกจากเขา
"น้องเจ็บ อย่าทำน้องอย่า"
"ไปยังที่ที่หล่อนควรอยู่"
"ไม่นะ! ไม่ ดิฉันไม่ไป" แม้จะร้องโวยวายเจียนจะขาดใจ หรือก้มกราบให้เขาสงสาร แต่เขาซึ่งเป็นชายที่หล่อนรักก็ไม่แม้แต่จะเห็นใจ ทั้งยังขยับเท้าออกห่างจากปลายนิ้วมือของหล่อน
"น้องรักคุณพี่ อย่าให้น้องไปเลย อย่าเลยนะคะ อย่าเลย" น้ำตาของผีสาวเวลานี้เปลี่ยนเป็นสีแดงเช่นเดียวกับสีเลือด ใบหน้าสะสวยเวลานี้ไม่หลงเหลือความงดงามใด
ศรัณย์เมินหน้าหนีภาพตรงหน้า เขายกมือขึ้นพนมพร้อมกับมีดหมอลงอาคมในมือ
============================================
นิยายเรื่องนี้ เป็นรุ่นลูกของเรื่องหลงใหลใคร่ราคะ นามปากกา ฟอแฟ หากใครยังไม่เคยอ่านสามารถอ่านก่อนได้ค่ะ เพื่อเพิ่มอรรถรสให้กับนิยาย หากไม่อ่านก็ไม่เป็นไรค่ะอ่านแยกได้