เก็บความฝัน ณ ชานชาลา

เมื่อเพื่อนของปณัตทุกคนกลับไปแล้ว แต่ตัวเขายังอยู่ ชายหนุ่มช่วยเก็บจานเข้าไปวางในอ่างล้างจาน เมื่อเขาเดินออกมาเมษาจึงถามว่า
"พี่ป้องกินข้าวก่อนไหมคะ จะบ่ายสามแล้วนะ"
ชายหนุ่มยิ้มบาง "มีอะไรเหลือบ้างครับ ข้าวยังมีไหม"
"มีค่ะ เมย์หุงข้าวไว้ขายด้วย ลูกค้าบางคนก็กินข้าวกับราดหน้า" หญิงสาวลุกตรงไปที่เคาน์เตอร์ทันที เปิดหม้อใส่เส้นราดหน้าดู
"มีเส้นใหญ่เหลือค่ะตอนนี้ เอาเป็นเส้นใหญ่ราดหน้าหรือเกาเหลาราดหน้าดีคะ"
ปณัตเดินมาดูใกล้ๆ "พี่ขอเส้นใหญ่ราดหน้ากับข้าวหนึ่งถ้วยดีกว่า ขอคาร์โบไฮเดรตเชิงซ้อนเห็นเขาว่าดีกัน"
เพชรเดินออกมาจากในครัวได้ยินก็หัวเราะ "มันซ้อนแบบนี้เหรอพี่ป้อง ซ้อนแบบแปลกๆ นะพี่"
"ซ้อนของคนอื่นเป็นไงพี่ก็ไม่รู้ แต่ซ้อนของพี่เป็นแบบนี้ล่ะ" ปณัตตอบพลางหยิบถ้วยเล็กมาตักข้าว
*****************


ในวัยสามสิบสาม ‘เมษา’ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกงาน
หลังทุ่มเทให้บริษัทมานานหลายปี เธอกลับกลายเป็นหนึ่งในพนักงานที่ถูกเลิกจ้างเพื่อลดค่าใช้จ่าย

เมื่อชีวิตในกรุงเทพฯ ไม่มีอะไรให้ยึดไว้ เมษาจึงเก็บกระเป๋า ขึ้นรถไฟกลับลำปาง กลับไปยังบ้านและร้านราดหน้าเก่า ๆ ของพ่อแม่ที่ปิดมานาน โดยยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต่อจากนี้จะหาเลี้ยงตัวเองอย่างไร

จากความตั้งใจเพียงอยากลองทำราดหน้าสูตรของพ่ออีกสักครั้ง
ร้าน ‘ราดหน้าเฮียชัย’ จึงค่อย ๆ กลับมามีชีวิต

เช่นเดียวกับชีวิตของเมษา

ที่นั่นเธอได้พบผู้คนใหม่ ๆ ได้กลับมาเห็นคุณค่าของสิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ และได้พบกับ ‘ปณัต’ เพื่อนบ้านวัยสามสิบห้าผู้ที่ปกติพูดน้อย และดูเหมือนจะคอยปรากฏตัวอยู่ข้าง ๆ ในวันที่เธอต้องการใครสักคนเสมอ

จากผู้หญิงที่เคยคิดว่าตัวเองกำลังเดินทางกลับบ้านเพราะชีวิตพังลง
เมษาค่อย ๆ พบว่า บางทีรถไฟขบวนนั้นอาจไม่ได้พาเธอกลับมายังสถานที่เดิม

แต่มันกำลังพาเธอไปยังสถานีที่ชีวิตของเธอจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

‘เก็บความฝัน ณ ชานชาลา’
นิยายรักอบอุ่นของคนธรรมดา ที่อาจเคยพลาด เคยสูญเสีย และเคยต้องเริ่มต้นใหม่
เพราะเราไม่จำเป็นต้องไปถึงปลายทางพร้อมกับคนอื่น
ขอเพียงยังมีความกล้าที่จะขึ้นรถไฟขบวนต่อไป...ก็พอ