ขอรักสาวบ้านไร่ (หนังสือเสียง)

อิงครัตน์อดีตน้องสาวข้างไร่ แก้มอ้วน ในวัยเยาว์ของ พี่พฤกษ์

เวลาทำให้พวกเขาแยกย้ายกันไปเติบโต แก้มอ้วน ยังระลึกนึกถึงพี่ชายที่แสนดีเสมอ เขาคือรักแรกของเธอ ที่จะไม่มีวันเลือน

โชคชะตาพาให้พวกเขาได้กลับมาพบกันอีกครั้ง เธอกลายเป็นสาวน้อยผอมโกรก ส่วนพี่เป็นนักธุรกิจสุดหล่อ เนื้อหอม ที่พี่สาวแสนสวยสุดร้ายของเธอหมายปองอยากได้เขา

ร่มพฤกษ์เกือบจำ แก้มอ้วน ของเขาไม่ได้ในวัยสาว น้องผอมลง จนหัวเหมือนไม้ขีด และมีพี่สาวสุดสวยอย่างอัครารัตน์ ไว้คอยเปรียบเทียบ ว่าคนหนึ่งแสนสวยราวนางฟ้า อีกคนมอมแมมเหมือนคนรับใช้

เขามองออกว่าใครเป็นเพชร ใครเป็นกรวด

หัวใจของเขา...ขอรักแม่สาวบ้านไร่คนนี้

โปรยปราย

"อยากรู้คำขอของพี่ไหม?"
"ไม่กลัวไม่เป็นจริงหรือคะ"
เธอไม่อาจจะก้มหน้าหลบได้อีกแล้ว เพราะหนนี้พี่ประคองหน้าเธอไว้ในอุ้งมืออบอุ่นนั้น
ใจสาวเต้นแรงเมื่อเขาโน้มหน้าก้มลงมา
เธอถึงกับต้องหลับตาเสียเพราะไม่อาจจะมองสบสายตาระยิบระยับของร่มพฤกษ์ได้
"พี่ขอกับดาวว่าอยากจูบแก้มอ้วน"
"พี่..."
ริมฝีปากได้รูปแสนอบอุ่น ประกบแนบแน่นกับเรียวปากนุ่มกรุ่นกลิ่นไวน์อ่อนๆ ของอิงครัตน์ อ้อมแขนอุ่นนั้นรัดเธอเข้าไปแนบแน่น หญิงสาวรู้สึกเหมือนจะหลอมละลายไปกับอ้อมแขนอุ่น...
จูบนั้นหวานนักและชวนมัวเมา เขาละจูบเพียงแค่หายใจแล้วกระซิบแผ่วแนบปากนุ่มที่เผยอแย้ม
"ดาวให้พรพี่แล้ว แก้มอ้วนคนดี"
เธอไม่ได้ทันตอบเขาก็กดจูบลงมาอีก กอดเธอแน่นขึ้นจนเท้าของเธอลอยพ้นพื้น ขณะที่สมองของเธอและเขากำลังหมุนคว้างเข้าไปในห้วงรักล้ำลึก ก็มีเสียงเล็กๆ ดังขึ้นเสียก่อน
"อาพฤกษ์...อาพฤกษ์กัดอิงจ๋าเหรอ"
เสียงนั้นเหมือนเรียกสติคนทั้งสอง ร่มพฤกษ์ปล่อยร่างบางคลายอ้อมแขน แต่ไม่วายก้มลงจูบหน้าผากน้องส่งท้าย คนที่เขินแทบตายเพราะมีพยานเห็นเหตุการณ์จูบขอดาวนั้นเข้า รีบผลักเขาออกแล้ววิ่งไปหาตาหนูดาวิน ที่กำลังงัวเงียเดินออกมาจากเต็นท์
"อาพฤกษ์ทำอิงจ๋าเจ็บไหมอะ"
ตาหนูถามอย่างห่วงใย แล้วหันไปมองอาพฤกษ์ที่ตอนนี้สีหน้าเบิกบานขั้นสุด
"อาพฤกษ์กัดปากอิงจ๋าทำไม?"
"อาพฤกษ์ไม่ได้กัดปากอิงจ๋า อาพฤกษ์จูบอิงจ๋าต่างหาก"
โอ๊ย ทำไมจะต้องรับกับเด็กแบบนั้นด้วยนะ เธอมองเขาอย่างตื่นตะลึง ตาหนูกอดอกมองพี่อิงจ๋าที มองอาพฤกษ์ทีแล้วพยักหน้าหงึกๆ
"เข้าใจล่ะ อาพฤกษ์กับอิงจ๋าเป็นมายฮันนีกันเหมือนแม่กับลุงพ่อสินะ"
"มะ ไม่..."
เธอไม่รู้จะพูดกับหลานว่ายังไง คนตัวโตเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วโอบเอวเธอจากด้านหลัง อิงครัตน์ต้องเงยหน้ามอง แล้วก็แก้มแดงด้วยความเขิน
"เรื่องจะเป็นมายฮันนีก็ต้องถามอิงจ๋าของดาวินแล้ว ว่าจะยอมไหม?"
"อิง อิง...คือ...ดาวินฮับ ไปนอนกับอิงจ๋าดีกว่า"
แล้วเธอก็ดิ้นออกจากอ้อมแขนเขา ร่มพฤกษ์ปล่อยแต่โดยดี น้องรีบเดินไม่รอหลาน แล้วขาแข้งก็พันกันสะดุดล้มตุบ น่าเอ็นดูนัก เด็กชายที่เดินตามหลังรีบไปช่วยอิงจ๋า ที่หกล้มไปเสียแล้ว เขายืนอยู่ตรงนั้นไม่ได้เข้าไปใกล้น้องเพราะไม่เห็นว่าล้มแรง และพื้นก็เป็นหญ้านุ่มๆ ขืนเขาไปช่วยคงจะเขินหนักไปกว่านี้ วันนี้เขารุกเธอมาก...เรียกได้ว่าเปิดฉากโหมดรุกกันเลยให้น้องได้รู้ใจ
อิงครัตน์ตะกายลุกขึ้น แล้วไม่ยอมหันไปมองร่มพฤกษ์เธอได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบาๆ คนบ้า! มาทำอะไรกับเขาแบบนี้กันนะ แล้วพรุ่งนี้ จะกล้ามองหน้าพี่ได้เต็มตาได้ยังไง...
คืนนั้นเธอนอนกอดตาหนูดาวิน หลังจากที่กล่อมให้แกหลับไปแล้ว เธอได้ยินเสียงเขาเล่นกีตาร์ร้องเพลงรักเบาๆ อยู่หน้าเต็นท์ของเธอกับตาหนู...
พี่พฤกษ์คะ อย่ามาล้อเล่นกับใจหนูเลย...


ใครสายละมุน ชอบพระเอกธงเขียวสะท้อนแสง อย่าพลาดด้วยประการทั้งปวง

พร้อมเพลงเพราะๆ ใต้ฝนดาวตก ให้ได้ฟังกันฟินๆ ค่ะ ^ ^