เพราะรักคือรัก

เจอเขาครั้งแรกเดือนนารารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

"เป็นไปได้ยังไง" ฉันอุทาน
โอโม่สุนัขพันทางหวงถิ่นส่งเสียงร้องโวยวาย ส่ายหางด้วยท่าทางดีใจสุดขีดตั้งแต่ลูกค้ายังไม่ลงจากรถ และเมื่อผู้ชายตัวสูงเพรียวแขนขายาวและแกร่งไปด้วยกล้ามก้าวลงมา มันถึงกับกระโจนเข้าไปเกาะขาเขาไว้ ส่งเสียงร้องโวยวายแบบเดียวกับที่ร้องต้อนรับฉันนั่นเลย
ลูกค้าของฉันขยี้หัวเจ้าหมาดำ ก้มหน้าลงไปใกล้จนมันแทบจะหอมแก้มเขาได้ พอเขายืดตัวขึ้นฉันถึงกับเซถอยหลังไปครึ่งก้าว
เงาร่างนั้นคุ้นตาเหลือเกิน และความคุ้นเคยนั้นมันบีบรัดหัวใจจนฉันหายใจไม่ออก
ลูกค้าตัวสูงหันขวับมา
เราสบตากันแล้วจู่ๆ ฉันก็หน้ามืด โลกดับวับไป

นั่งกินข้าวด้วยกันเดือนละหน เริ่มเก็บเขาไปฝัน
ตอนเดินไปส่งเขาหลังจบมื้ออาหาร ฉันเกิดสะดุดตรงนอกชาน
คุณดรณ์เอื้อมแขนมารั้งรอบเอวฉันไว้ หลังฉันแนบอกเขา วินาทีนั้นฉันอยากให้เวลาหยุดหมุน
ความรู้สึกหวามไหวนี้ติดตามฉันเข้านอน ทำฉันนอนไม่หลับพลิกตัวกระสับกระส่าย และเมื่อหลับลงได้ฉันกลับฝันอีกแล้ว
ในฝันนั้นฉันยืนอยู่ริมผนังกระจกบนตึกสูง มองออกไปเห็นท้องฟ้ายามราตรี ผนังกระจกด้านหน้าเย็นเพราะลมจากเครื่องปรับอากาศและไอฝนฉ่ำจากด้านนอก แต่ด้านหลังฉันกลับอุ่นจนร้อนเพราะร่างแกร่งของผู้ชายคนหนึ่งโอบรัดไว้
------------
ไม่รู้ว่าเพราะฉันไม่ได้รับการติดต่อใดๆ มาจากคุณดรณ์หรือเปล่า ทำให้ฉันกังวลแปลกๆ
ฉันฝันซ้ำๆ ว่าตัวเองขับรถตอนมืดและมีฝนตก
ฉันจำไม่ได้ว่าฝันเหมือนกันทุกคืนไหม แต่ที่จำได้คือฉันขับรถตอนกลางคืน ฝนตก มีแสงจ้า แล้วฉันก็พุ่งชนอะไรสักอย่างก่อนจะวูบไป
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาในสภาพเดิม เหงื่อโซมกาย หัวใจเต้นรัว เจ็บแน่นหน้าอกไปหมด ความรู้สึกเศร้าลึกเหมือนเพิ่งสูญเสียอะไรบางอย่างทำให้ฉันอยากร้องไห้

ตกลงผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่
มาตามหาคำตอบไปด้วยกันค่ะ

**ฝากนิยายเรื่องที่ 2 ของกนกนาราด้วยนะคะ
รออ่านตอนพิเศษในอีก 1 สัปดาห์ค่ะ