หัวใจไม่หวนคืน

"ไว้กลับไปคุยกันที่บ้าน"

"ไม่ค่ะ คุยตรงนี้แหละ" ชาริณส่ายหน้าก่อนยิ้มเยาะ "เพราะถ้าอัยย์ยอมกลับไป วันนี้พี่ก็ไม่กลับบ้านอยู่ดี แล้วเดี๋ยวพี่ก็จะปล่อยเรื่องนี้ไปเฉยๆ"

"พี่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมช่วงนี้อัยย์ต้องทำทุกอย่างให้มันเป็นเรื่องใหญ่"

"อัยย์เป็นคนทำงั้นเหรอคะ?"

"โทรมาต้องรับ ส่งข้อความไปต้องตอบ กลับบ้านช้าก็ต้องรายงาน ไปไหนก็ต้องบอก" ชายหนุ่มพูดออกมาทีละอย่าง ราวกับสิ่งเหล่านั้นคือภาระที่ถูกกองทับอยู่บนบ่ามานาน

"พี่ทำงานทั้งวัน กลับมาก็เหนื่อยแล้วอัยย์ แต่ทุกครั้งที่เจอกันพี่ต้องมานั่งตอบคำถามว่าเมื่อคืนไปไหน ทำไมไม่รับสาย ทำไมไม่กลับบ้าน"

"เพราะอัยย์เป็นเมียพี่ไง แล้วการถามว่าสามีจะกลับบ้านไหม มันมากเกินไปตรงไหน"

"มันไม่ได้มากหรอก ถ้าไม่เอาแต่ถามซ้ำๆ" อิศเรศสวนกลับทันที "อัยย์เล่นเช็กพี่ทุกเรื่อง"

"พี่เธียรเปลี่ยนไป" ชาริณพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็นแบบนี้ ส่วนตัวเธอก็ไม่รู้ว่ามันเริ่มมาตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวเข้าอีกทีก็สัมผัสได้แล้วว่าอิศเรศกำลังเลี่ยงการเจอหน้ากัน

"แล้วถ้าพี่บอกว่า พี่ไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้วล่ะ"

"พี่เธียรหมายความว่าไง"

อิศเรศหลบสายตาไปทางอื่น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าปนอ่อนใจ ทั้งที่คิดว่าจะยังไม่พูดตอนนี้แท้ๆ

"พี่แค่รู้สึกว่า...พี่ไม่อยากกลับบ้านแล้วต้องมานั่งรับมือเรื่องพวกนี้อีก"

"..."

"อัยย์อยากได้เวลาจากพี่ อยากให้พี่สนใจ อยากให้พี่เป็นสามีแบบที่อัยย์คิดว่าควรเป็น"

"พี่กำลังจะบอกอะไรกันแน่" ใจของชาริณสั่นไปหมด กระทั่งฝ่ามือก็ยังสั่นไปด้วย

"พี่กำลังบอกว่าพี่เหนื่อยไงอัยย์" อิศเรศถอนหายใจอีกครั้ง

เขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่ผู้ชายที่ดีนักหรอก แล้วเรื่องของเราสองคนมันก็ไม่ได้เริ่มต้นมาจากความรัก

ฟังดูอาจเหมือนคนเห็นแก่ตัว ก็ใช่...เขามันเป็นคนอย่างที่ว่ามาเลย

"พี่เธียร..."

"ถ้าอัยย์ยังตามถาม ตามระแวง แล้วเราต้องทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอกันแบบนี้"

อิศเรศยกมือขึ้นลูบใบหน้าแรงๆ ก่อนพูดต่อ

"พี่ว่าเราไม่ต้องอยู่ด้วยกันแล้วก็ได้"

ชาริณนิ่งงันไปกับประโยคนั้นราวกับหัวใจของเธอกำลังเต้นช้าลงกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินจากปากของคนเป็นสามี

ขณะเดียวกันสมองก็พยายามประมวลความหมายของคำพูดเมื่อครู่

"เราหย่ากันเถอะ"

คราวนี้ชาริณเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ริมฝีปากบางเผยอออกเล็กน้อย

แต่กว่าจะเค้นเสียงออกมาได้กลับยากเย็นเหลือเกิน

"พี่เธียร..." หญิงสาวรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาของตัวเองที่ไหลริน "พี่พูดอะไรออกมารู้ตัวไหมคะ"

อิศเรศเพิ่งเอ่ยปากขอหย่ากับเธออย่างนั้นเหรอ?

"อัยย์ พี่รู้ตัวดีว่าเพิ่งพูดอะไรออกไป" น้ำเสียงของเขาราบเรียบเกินกว่าที่จะฟังดูแล้วจะเจ็บปวด

"อีกอย่างพี่ก็คิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว"

"คิดมาสักพักแล้ว?" หญิงสาวแค่นหัวเราะออกมาด้วยความขมขื่น

"หมายความว่าที่พี่ไม่กลับบ้าน ไม่รับสาย ไม่ตอบข้อความ...เพราะพี่กำลังรอจังหวะจะพูดเรื่องนี้กับอัยย์อยู่เหรอ"

"มันไม่ใช่เรื่องรอจังหวะอะไรหรอกอัยย์"

"แล้วมันคืออะไร!"

"มันคือความจริงไงอัยย์!"

"ความจริงอะไรคะ ความจริงที่พี่เบื่ออัยย์?" เธอเดินเข้าไปใกล้สามีตัวเอง จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ก้าว

"หรือความจริงที่พี่อยากเดินออกจากชีวิตคู่ของเรา"

"ใช่"

นาทีนี้ชาริณสัมผัสได้ว่าจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองมันช้าลง เธอมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
ภาพมากมายแล่นผ่านเข้ามาในหัวเป็นร้อยเป็นพัน ภาพที่อาหารที่เธอพยายามหัดทำเพราะเขาชอบ คลิปสอนทำอาหารที่เปิดดูซ้ำแล้วซ้ำอีก นิ้วที่เคยถูกมีดบาดตอนหัดหั่นผัก

ร้านกาแฟที่เธอเคยขับรถอ้อมไปซื้อเพราะรู้ว่าเขาชอบเมล็ดคั่วของที่นั่น บ้านของเราที่เธอค่อยๆ เติมรายละเอียดทุกอย่างโดยคิดอยู่เสมอว่า สิ่งนี้เขาน่าจะชอบ สิ่งนั้นเขาน่าจะใช้สบาย

ทั้งหมดนั้น...สำหรับเขามันไม่มีความหมายมากพอให้พยายามต่อเลยเหรอ?

"ตลอดเวลาที่เราแต่งงานกันมา..." เสียงของชาริณเบาลงจนแทบเป็นกระซิบ

"พี่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับอัยย์เลยเหรอคะ"

คำถามของชาริณนั้นทำให้บางอย่างในแววตาอิศเรศไหววูบเพียงเล็กน้อย

แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็เลือกเบือนหน้าหนี

"มันไม่สำคัญแล้วว่าเคยรู้สึกหรือไม่รู้สึก" หัวใจของชาริณบีบรัดจนรวดร้าวกับสิ่งที่ได้ยิน

"ทำไมจะไม่สำคัญ" เพราะสำหรับเธอมันสำคัญมากกว่าที่เขาคิดแน่ๆ

"ต่อให้เคยรู้สึก แล้วยังไงล่ะ" ชายหนุ่มหันหน้ามาตอบก่อนจะแค่นหัวเราะ "ตอนนี้พี่ไม่ได้อยากอยู่แบบนี้ต่อแล้ว"

"..."

"บอกตามตรงนะอัยย์ พี่เหนื่อย" มาถึงขั้นนี้แล้วก็พูดมันให้จบๆ

"อัยย์เอาแต่พูดว่าอยากได้เวลา อยากให้พี่พาไปนู่นไปนี่ อยากให้พี่โทรกลับ อยากให้พี่ตอบข้อความ อยากให้กลับบ้าน"

"แล้วอัยย์ขอมากเกินไปเหรอ" ชาริณถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้จะพยายามควบคุมมันเอาไว้เต็มที่แล้วก็ตาม

คำพูดของเขาทำให้ทุกอย่างฟังราวกับว่าเธอเป็นฝ่ายเรียกร้องมากเกินไป

ทั้งที่สิ่งที่ชาริณต้องการก็มีเพียงเวลาของเราเท่านั้น

เธออดคิดไม่ได้ว่าเหตุใดอิศเรศจึงยังมีเวลาให้เพื่อน มีเวลาออกไปทำสิ่งที่ตัวเองต้องการ

แต่พอเป็นเวลาที่จะใช้ร่วมกับเธอ เขากลับบอกว่าเหนื่อยและอยากเก็บเวลาที่เหลือเอาไว้พักผ่อน

ที่ผ่านมาเธอพยายามเข้าใจเหตุผลนั้นมาตลอด

เข้าใจว่างานของเขาหนัก ในแต่ละวันเขาต้องรับผิดชอบหลายอย่าง เมื่อมีเวลาว่างเขาก็คงอยากมีพื้นที่เป็นของตัวเองบ้าง ชาริณไม่เคยคิดจะเรียกร้องเวลาทั้งหมดของเขามาเป็นของเธอเพียงคนเดียว

จนกระทั่งวันครบรอบแต่งงานของเรา

เธอถึงเพิ่งได้รู้ว่าแม้แต่วันสำคัญเพียงวันเดียว เวลาที่เธอขอก็ยังดูมากเกินไปสำหรับเขาอยู่ดี

"มันอาจจะไม่ได้มากสำหรับอัยย์ แต่สำหรับพี่...มันมาก"

"…"

"พี่ว่าพี่ไม่ไหวแล้วว่ะ"


-------------------------------------------------------------------

*** ซื้อผ่านหน้าเว็บจะถูกกว่านะคะ ***

ตัวละครมีความเห็นแก่ตัว มีความ toxic
และประสาทรับประทานอยู่บ้าง
เน้นไปที่ความสัมพันธ์+การใช้ชีวิตของพระนางเป็นหลัก

กรุณาอ่านตัวอย่างก่อนโหลดนะคะ
เลือกแนวที่ใช่ อ่านแนวที่ชอบน้า

**ไฟล์นี้ผู้เขียนพิสูจน์อักษรเอง จึงอาจมีการตกหล่น ถ้าได้ไฟล์จากพิสูจน์อักษรแล้วจะรีบแก้ไขให้ค่ะ**