บทจะรัก...ห้ามไม่ได้

'ลลิศา' นักศึกษาปีหนึ่งถูกแฉว่าเป็น 'เด็กเสี่ย'
ทั้งที่ความจริงเธอก็แค่เป็นแฟนกับ 'เสี่ย' ไม่ใช่เด็กของเขาสักหน่อย
.
.
"คุณผ่านด่านตำรวจมาได้ยังไง ไม่กลัวโดนตรวจเหรอ" เธอบ่นคนแก่ที่น่าจะรู้ความ แต่แทนที่ชายหนุ่มจะละอายกลับเทเหล้าลงในแก้วแล้วกระดกเข้าปากรวดเดียวหมด

"บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอ ทำไมไม่ไปนอน ตีหนึ่งแล้วนี่" เขาหันไปมองนาฬิกาดิจิทัลติดผนัง

"ไม่ได้รอสักหน่อย…ก็แค่ดูนั่นดูนี่เพลินๆ" เธอแย่งแก้วจากเขามาอย่างอวดดี "เพิ่งจะหายป่วยเองนะคะ ดื่มหนักแบบนี้เดี๋ยวอาการเก่าก็กำเริบอีกหรอก"

"พรุ่งนี้วันเสาร์ ตื่นสายได้…อีกอย่างเธอเป็นใครถึงได้มีสิทธิ์มาห้ามฉัน"

"…"

"เอามา" เขาพยายามจะคว้าแก้วจากเธอกลับไป แต่ลลิศาไม่ยอม เธอยืดแขนออกจนสุดเพื่อไม่ให้เขาได้มันไปง่ายๆ

"ไม่ค่ะ ถึงไม่มีสิทธิ์หนูก็จะห้าม"

"หึ" เขายกยิ้ม "กลัวว่าฉันตายแล้วตัวเองไม่มีที่อยู่ละสิ"

"คุณนี่มัน…ทำไมคิดได้แค่นี้ คุณควรจะคิดถึงตัวเองสิ" เธอชักจะลมออกหูแล้ว "โอเคค่ะ หนูไม่มีสิทธิ์ห้าม หนูก็แค่…
กาฝากที่มาอาศัยคุณอยู่ แต่หนูอยากจะเตือนคุณให้รักตัวเอง อย่างน้อยก็ต้องรักษาสุขภาพ"

"…"

"อย่างหนูถึงไม่มีใครรัก แต่หนูก็ยังเลือกที่จะมีชีวิตเพื่อตัวเอง เพื่ออนาคต" เธอมองไปที่กระถางต้นไม้ข้างโซฟาโดยไม่ได้นึกชื่นชมความงามของมันขณะพร่ำบอกเขาด้วยความน้อยใจ

แต่จู่ๆ มีอันต้องตกตะลึงเมื่อบั้นเอวถูกมือใหญ่ที่อุ่นร้อนทาบทับ ก่อนจะถูกดึงเข้าหาตัวเขา เป็นเวลาเดียวกับที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นยื่นเข้ามา

"คะ คุณ…" คุณจิน "อื้อออ"

เธอตั้งใจเรียกชื่อ แต่เสียงนั้นส่งไปไม่ถึงเขา เพราะริมฝีปากถูกทาบทับจากปากที่อุ่นร้อนและขมปร่าเนื่องจากรสของแอลกอฮอล์
.
.--------------------------
.

"แกะซะสิ ชอบก็เอา ไม่ชอบจะได้เอาไปเปลี่ยน"
.
ลลิศาหยิบถุงสีขาวใบใหญ่ขึ้นมา ซึ่งถุงใบใหญ่นั้นมีตัวหนังสือที่เขียนว่า ‘Gucci’ จากนั้นก็แกะกล่องซึ่งห่อไว้ด้วยถุงผ้าหลายชั้นจนปรากฏกระเป๋าสตางค์ กระเป๋าสะพายใบเล็ก กระเป๋าเป้ใบใหญ่
.
"สีมันจะมืดๆ ชอบรึเปล่า" เพราะเขาสั่งโดยอ้างจากความชอบของตัวเองเป็นหลัก ทั้งยังเห็นว่าสีพวกนี้ไม่ทำให้เก่า ทั้งยังดูคลาสสิค
.
"โห ชอบสิคะ สวยมากเลย คุณซื้อให้หนูจริงๆ อ่ะ" ลลิศาน้ำตารื้น เขาช่างดีกับเธอได้มากมายจริงๆ
.
"อื้ม เห็นว่าใบเก่าขาดแล้วไง" เขาหมายถึงใบที่เธอพกมาจากที่บ้านโน่น ซึ่งมันก็แอบยุ่ยหน่อย เพราะใช้ตั้งแต่เธอเพิ่งจะเข้ามอปลายแล้วนี่เนอะ
.
"ขอบคุณมากนะคะ" คนได้รับของขวัญชิ้นโตอดไม่ได้ที่จะพูดซ้ำ "ขอกอดหน่อยได้ไหม"
.
"ฮะ!" เขาไม่ทันได้อนุญาต ลลิศาก็โถมตัวเข้ากอดเขา แล้วเอาแก้มซบกับอกกว้างๆ ฮืออ เธอได้กลิ่นหอมของเขาด้วย กลิ่นเดียวกับน้ำหอมในห้องของเขาเลย
.
สารภาพเลยว่าเธอชอบเข้าไปในห้องของรวิศตอนเขาไม่อยู่เพื่อแอบดมกลิ่นนี้บ่อยๆ
.
แม้รวิศจะเคยบอกว่าไม่ชอบให้เธอเข้าไปยุ่งห้องของเขา แต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยล็อคประตูห้องเลย

---------------------
.
.