Autumn ที่(รัก)​คิดถึง

“พี่วุฒ” เธอเอ่ยเรียกเมื่อหันมาเจอผมที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“เรื่องเมื่อสองเดือนก่อน...” ผมนั่งลงข้างเธอ ก่อนจะเอ่ยแล้วหยุดมองไปอีกฟากฝั่งของแม่น้ำ ตอนนี้พระอาทิตย์​ใกล้​จะตกดินแล้ว

“...” เธอนั่งเงียบรอฟังคำพูดของผม

“พี่ขอโทษนะ​ครับ​” ผมไม่หวังให้เธอให้อภัย เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นผมเองที่ไม่ชัดเจนและทำเธอเสียใจ

“เมย์ต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษพี่ เมย์ทำให้พี่ต้องรู้สึกเจ็บปวด” ทำไมเธอถึงโทษตัวเองแทนที่จะโทษผม ยิ่งเธอโทษตัวเองแบบนี้มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิด

“มันไม่ใช่ความผิดของเมย์เลย ถ้าเป็นพี่ พี่ก็คงเข้าใจตามภาพที่เห็นตรงหน้า” เหมือนตอนที่ผมเข้าใจเธอผิดเรื่องไอ้ครามและดูถูกความรักของเธอที่มีให้ผม “เป็นพี่เองที่ผิด เพราะวิ่งตามมารั้งเราไว้ไม่ทัน พี่อยากอธิบายจะได้ไม่ทำให้เราเข้าใจผิดและต้องได้รับบาดเจ็บขนาดนี้”

“ไม่เป็นไรนะคะ เรื่องมันผ่านไปแล้วเราอย่าคิดโทษตัวเองอีกเลย เมย์ดีใจมากรู้ไหมคะ ที่ได้รู้ว่าพี่วุฒไม่ได้นอกใจเมย์” ผมไม่รู้หรอกว่าเธอรู้ความจริงมาจากไหน ขอแค่เธอเข้าใจ ผมก็พอใจแล้ว

“พี่ไม่มีวันทำแบบนั้นหรอกครับ เมย์ก็รู้ว่าพี่รักเดียว​ใจเดียว” ต้องขอบคุณมิ้นท์ที่ทำให้วุฒได้ตัดสินใจเลือกทางเดินที่ไม่ผิดพลาดอีกครั้ง