หมั้นรัก

“พี่กรณ์คะ”

“ว่าไงครับ”

“พี่กรณ์ว่าเรารู้จักกันดีพอหรือยังคะ”

“มีอะไรหรือเปล่า”

“คือฟางรู้สึกว่า ถึงเราจะรู้จักกันตั้งแต่เด็กก็จริงแต่เราก็ห่างหายกันไปนานมากนะคะ งานหมั้นคงมีขึ้นใกล้เร็วๆ นี้ พี่กรณ์ว่ามันไม่เร็วไปหรือคะ” ไม่ใช่เธอไม่มั่นใจในตัวเขา แต่วันหนึ่งเธอกลัวว่าหากเราไม่รู้จักกันดีพอ ชีวิตแต่งงานอาจไปได้ไม่สวยซึ่งเธอไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น

“ฟางไม่สบายใจใช่ไหม” กรวัฒน์กอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม ลูบหลังน้องไปมาอย่างปลอบโยน

“ฟางกลัว”

“กลัวอะไรครับบอกพี่สิ”

“ฟางไม่อยากมีชีวิตคู่ที่จบแบบไม่สวย”

“เราโตขึ้นมาแบบมีสังคมเป็นของตัวเอง ถึงเราจะรู้สึกว่าสนิทกันเพราะมาจากความสัมพันธ์ที่ยาวนาน แต่จริงๆ แล้วเราอาจไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของกันและกันเลยก็ได้นะคะ” คนที่นั่งกอดเธออยู่คล้อยตามทุกถ้อยคำที่เธอพูด

“ฟางเชื่อใจพี่ไหม” หญิงสาวได้แต่พยักหน้าจ้องเขาตาแป๋ว

“พี่เชื่อหัวใจตัวเอง ว่าถ้าพี่รักใครแล้วพี่จะรักไปตลอดชีวิต”

“โอ๊ย” เสียงร้องโอดโอยดังขึ้นทั้งที่เขายังไม่ทันได้ทำอะไร

“เป็นอะไรครับ โดนอะไรกัดหรือเปล่าให้พี่ดูหน่อยสิ” ชายหนุ่มพยายามวางร่างบางลงบนเตียง แต่คนเกาะเขาเป็นตุ๊กแกก็ไม่ยอมปล่อย

“พี่กรณ์คะ”

“ครับ”

“อย่าน่ารักไปกว่านี้ได้ไหม แค่นี้ฟางก็อยากจูบพี่กรณ์จะตายอยู่แล้ว” เสียงหัวเราะร่วนไม่อาจเก็บได้อีกต่อไป คนรักน่ารักแบบนี้กรวัฒน์ยิ่งกว่าถูกลอตเตอรีรางวัลที่หนึ่ง

“มาให้ฟางรักเสียดีๆ ค่ะ”