กังวานไพร

ทันใดนั้นผมก็ลดปืนลง พังพอนอีกตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากซอกหิน ตัวมาใหม่นี้พุ่งตัวอย่างรวดเร็ว ชนตัวแรกจนล้มกลิ้งลงอย่างไม่ยอมให้มีการตั้งตัว มันโผเข้างับตัวแรกอย่างรวดเร็ว แต่ตัวแรกก็ไวทายาด พลิกตัวหลบไปได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับใช้สองขาหน้าตบตัวที่มาทีหลังล้มลง พอตั้งหลักได้ก็แลกตบกันพัลวัน ส่งเสียงขู่ดังฟู่ๆไม่ขาดระยะ ตัวที่มาทีหลังผลัดกันตบอยู่ตลอดเวลา มันเป็นการต่อสู้ชนิดเอาให้ตาย เพื่อชิงความเป็นเจ้าของซากงูเน่า เป็นอยู่อย่างนั้นเกือกห้านาทีจนพัลวันดูไม่ออกว่าตัวไหนมาก่อนมาหลัง จนตัวหนึ่งพ่ายแพ้หนีไป ปืนยีโก้ในมือผมถูกยกขึ้น ศูนย์หน้าปืนทางไปที่ตัวชนะซึ่งกำลังปรีดาแยกเขี้ยวเข้าใส่งู มันพยายามกระโดดเพื่อเอาสองตีนเกี่ยวเกาะเอางูมากิน การต่อสู้ของสัตว์ผู้หิวโหยทั้งสองตัวไม่ว่าผู้แพ้หรือผู้ชนะ ผมมองดูมันด้วยความรู้สึกสับสน การพันตูเพื่อนท้องจะได้อิ่ม ผูชนะควรได้รับการปรบมือไม่ใช่ความตายที่ผมจะยัดเยียดให้