ด้วยแรงรัก

“เจ้าจำไม่ได้ฤา ว่าเราเคยรักกันมากเพียงใด” นลินญาขมวดคิ้ว พลางส่ายศีรษะไปมา แม้จะนึกคุ้นในความรู้สึกอบอุ่นนั้น ทว่าชาติภพลบล้างความทรงจำนางสิ้นแล้ว

“สัจวาจาที่เจ้าตั้งไว้ รู้ฤาไม่ว่าพี่ทรมานเพียงใด พี่เฝ้ามองเจ้าจากที่นี่ สอดส่ายหาดวงจิตของเจ้าทุกภพทุกชาติ เฝ้ามองความเป็นไปของเจ้าด้วยความทุกข์ทรมาน” ใบหน้าคมพูดกับหญิงสาวด้วยสีหน้าราบเรียบ ทว่าดวงตาแฝงด้วยความเจ็บปวดจนนลินญารับรู้ได้

ชายหนุ่มในเครื่องทรงสีทองอร่าม ผู้เฝ้ามองดวงจิตของคนรัก เกิดดับไม่รู้จบสิ้น ด้วยความทุกข์ทรมาน เพราะความผิดพลาดในอดีตของเขาทำให้นาง ตั้งสัจวาจาขวางกั้น เพื่อไม่ให้ได้พบกับเขาอีก ไม่ว่าชาติภพใดก็ตาม