สัตตบรรณสังหาร

---------------------------------------------
'หนี้ใดติดค้าง ย่อมชดใช้คืนด้วยเลือด'
---------------------------------------------

อักษรเลือดถูกขีดเขียนไว้ด้วยไฟแค้น หลังจากสังหารลิ่วล้อของท่านโหวโรคจิตสำเร็จ ลี่จวินก็ถูกสมุนปลายแถวไล่ล่าอย่างหนักหน่วงจนมาถึงขอบหน้าผาสูง
เบื้องหน้าของเขาคือคมดาบ เบื้องหลังคือหุบเหวลึก...
ไม่ว่าจะเลือกทางใด ปลายทางก็มีเพียงแต่ทางตายรอเขาเพียงเท่านั้น
แต่เป็นเช่นนั้นแล้วอย่างไร? เขาหวั่นกลัวความตายเสียเมื่อใด
ลี่จวินคิดเช่นนั้นก่อนทิ้งกายลงมา ร่างเล็กๆ ของเขาจมสู่กระแสน้ำอันเชี่ยวกราก ให้โชคชะตาพัดพาไปยังแคว้นต้าเว่ย

ครั้นลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าเบื้องหน้าคือบุรุษที่แฝงกลิ่นอายสูงศักดิ์ ชายหนุ่มผู้นี้ช่วยชีวิตเขาไว้จากเงื้อมมือของความตาย
ฉินอ๋องแห่งแคว้นต้าเว่ย 'เว่ยหลงเหวิน' เอ่ยพร้อมกับยื่นมือเข้าไปหมายจะเปลื้องอาภรณ์ทำแผลให้ผู้เคราะห์ร้ายตรงหน้า
"ข้าต้องทำแผลให้เจ้า"
"ม–" ลี่จวินพยายามปฏิเสธ แต่กลับไร้เสียงเล็ดลอดออกมาจากกลีบปาก
"หากเจ้าไม่ทำแผลเดี๋ยวนี้ เกรงว่าไม่พ้นหนึ่งชั่วยามคงสิ้นใจตายเพราะเลือดหมดตัว"
"ไม่" นางยังคงพยายามปฏิเสธ
"ให้ข้าดู..." แต่ฉินอ๋องหนุ่มกลับรั้นเสียเหลือเกิน
ขวับ!
ยามที่อาภรณ์ปราการสุดท้ายเปิดออก ใบหน้าของฉินอ๋องหนุ่มพลันแดงก่ำ รีบผลุนผลันมองทางอื่นอย่างคนทำตัวไม่ถูก
"นี่เจ้า!" เขาส่งเสียงได้เพียงเท่านั้นก็รีบสั่งให้องครักษ์หญิงมาทำแผลแทน

----------------------------------------------
การพบเจอกันของพวกเขามีจุดเริ่มต้นจากความบังเอิญ
หากแต่เรื่องราวหลังจากนั้น... ล้วนขึ้นอยู่กับความปรารถนาของหัวใจ

สายสัมพันธ์ที่เกื้อกูลกันในวันวาน ถลำลึกเป็นความรักจนยากจะถอนตัว
ทว่าลี่จวินมีภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่แบกรับไว้ ย่อมมิอาจทำตามใจตนอย่างเห็นแก่ตัวได้
ขณะที่ด้ายแดงซึ่งผูกผูกพันคนทั้งสองไว้ กลับถูก 'ความแค้น' คอยสั้นบั่นให้ร้าวรานอยู่ร่ำไป

คนหนึ่งจะยอมละทิ้งหน้าที่ หรืออีกคนจะยอมรามือจากความแค้น... เพื่อให้คำว่า 'รัก' ยังคงอยู่

------------------------------------------------
#ฉินอ๋องคลั่งรัก #พระเอกธงเขียวมาก #รักนางเอกคนเดียว