รอยมลทินอสูร

“ว่าไง?” เขาหันมาถามซ้ำ
“เธอจะเอาเท่าไรว่ามา” เพียะ! อรอินฟาดลงไปที่ใบหน้าของเขาเต็มแรง ราชิดเพียงแค่จับคางของตัวเองลูบเบาๆ ส่งยิ้มให้อย่างเหี้ยมเกรียม และเย้ยหยัน
“ฉันบอกคุณแล้ว” อรอินเชิดหน้าขึ้น
“ถ้าพอใจฉันให้ฟรีๆ ไม่คิดสักสตาค์แดงเดียว”
“งั้นก็แสดงว่าเมื่อคืนนี้เธอพอใจ” เขาพูดยิ้มๆ เหมือนล้อเลียน ก่อนจะเดินไปหยิบชุดนอนของหล่อนที่ยังหล่นอยู่บนพื้นห้องหน้าโซฟาส่งให้
“เพราะเธอไม่เรียกร้องเอาเงินกับฉันสักบาท แล้วจะมาเรียกร้องเอาทีหลังไม่ได้นะ”
“คุณราชิด!” อรอินร้องเรียกอย่างปวดใจ จะกี่เดือนกี่ปี เขาก็ยังผูกใจเจ็บหล่อนอยู่ไม่หาย
“เก็บเอาคำว่ารักของเธอ ไปบอกไอ้ผู้ชายหน้าโง่คนอื่นๆ เถอะอรอิน เราจะออกจากที่นี่ก่อนแปดโมงเช้า ” เขาเปลี่ยนเรื่อง พูดขึ้นเป็นงานเป็นการทันที
“เสร็จแล้วไปเจอกันที่รถ” แล้วร่างสูงนั้นก็ปิดประตูดังปัง อรอินถอนหายใจ หล่อนทำเป็นเก่ง แต่จริงๆ แล้วในใจของหล่อนกำลังร้องไห้!!