มายาเงา

วันที่ ‘อินทัต’ ซ่อมแซมบ้านหลังเก่า เพื่อทำเป็นเรือนหอของเขากับ ‘นินนา’ อินทัตไม่เคยคิดเลยว่า นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย


การเปิดกล่องและพบตุ๊กตาทหารดีบุกขาเดียว ที่ถูกฝังอยู่ในบ้านหลังนั้น คือการปลดปล่อย ‘รหัส’ เพื่อนสนิทในวัยเยาว์ของอินทัตออกมา เพื่อนสนิท ผู้พร้อมจะลงมือทำทุกอย่างที่อินทัตต้องการ...โดยไม่สนผิดถูกแต่อย่างใด

---

ผมเขียน ‘มายาเงา’ ลงในนิตยสารสกุลไทยเมื่อหลายปีก่อน

ในวันนั้น เราพบสถิติของ ‘Domestic violence’ หรือ ‘การทำร้ายกันในครอบครัว’ เกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก เป็นต้นว่า การลงโทษบุตรหลานอย่างรุนแรง การกักขังหน่วงเหนี่ยว การบังคับข่มขู่ให้ทำในสิ่งผิดกฎหมาย ไปจนถึงการล่วงละเมิดทางเพศ

ผ่านมาหลายปี จนถึงวันนี้ที่ ‘มายาเงา’ ได้กลับมาพิมพ์ซ้ำ Domestic violence ก็ยังเกิดขึ้นอยู่อีกมาก ทั้งในประเทศไทยและประเทศอื่นๆ ทั่วโลก มีสถิติจากองค์การอนามัยโลกระบุว่า ในทุกๆ หนึ่งนาที รอบโลกใบนี้จะมีเด็กถูกทำร้ายหนึ่งคน

เรื่องราวดังกล่าวปรากฏให้เห็นในข่าวอยู่แทบทุกวัน การทำร้ายกันในครอบครัวมีตั้งแต่ใช้กำลังรุนแรง ไปจนถึงใช้วาจาด่าทอ ใช้เศรษฐกิจการเงินมากดดัน มีหลากหลายรูปแบบ เหยื่อมีทุกเพศ มีทุกช่วงวัย โดยเฉพาะวัยเยาว์ที่ดูเหมือนจะไม่สามารถลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อตัวเองได้ ในทางกฎหมาย แบ่งการทำร้ายด้วยความรุนแรงออกเป็น ๔ แบบ คือ ความรุนแรงทางร่างกาย เช่น การทำร้ายร่างกาย การบังคับใช้กำลัง, ความรุนแรงทางจิตใจ เช่น การข่มขู่ ดูหมิ่น การกดดันด้วยวาจา, ความรุนแรงทางเพศ เช่น การล่วงละเมิดทางเพศ ข่มขืน กอดจูบโดยอีกฝ่ายไม่ยินยอม และความรุนแรงทางเศรษฐกิจ เช่น การควบคุมเงินทองหรือการบังคับให้ทำงาน

หลายครั้งเราพบเห็นการทำร้ายกันในครอบครัว แล้วเพิกเฉย เพราะติดกับดักที่ตัวเราเองเป็นผู้สร้างขึ้น กับดักนั้นคือชุดความคิดว่า การทะเลาะตบตีเป็นเรื่องในครอบครัว เป็นเรื่องของสามีภรรยา เป็นเรื่องพ่อแม่กับลูก เราเป็นคนนอก ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว

บางครั้ง บางเรื่องราวจึงลงเอยด้วยความสูญเสีย ทั้งเสียทรัพย์สิน ไปจนถึงเสียชีวิต และแน่นอนมีสิ่งที่ยังมองไม่เห็น หากทว่าหยั่งรากฝังลึก นั่นคือเสียสุขภาพจิต เสียความมั่นใจ เสียความเชื่อมั่นและศรัทธาในคำว่า ‘ครอบครัว’

เคยมีเพื่อนของผมเล่าให้ฟังว่า เจอเด็กคนหนึ่งที่ถูกพ่อลงโทษด้วยการทุบตีอย่างรุนแรง ทั้งๆ ที่ความผิดของเด็กเล็กน้อยมาก เด็กชายหนีออกจากบ้านมาขอความช่วยเหลือ ในวันนั้นเพื่อนของผมคิดว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง จึงบอกให้เด็กกลับบ้านไปขอโทษพ่อแม่ เด็กคนนั้นฟังแล้วเลยกลับไปอย่างที่เพื่อนผมแนะนำ จริงๆ แล้วเขาไม่ได้อยากกลับไปหรอกครับ แต่ไม่มีทางไปไหน และผู้ใหญ่ที่มาขอความช่วยเหลือกลับบอกให้เขากลับบ้านไป

สุดท้ายแล้วเด็กคนนั้นก็กลับไปอย่างที่เพื่อนผมแนะนำ และถูกทุบตีรุนแรงกว่าเก่าจนหมดสติ จนคนเป็นแม่ต้องนำลูกส่งโรงพยาบาล

เด็กนอนอยู่ในอาการโคม่าหลายวัน และในที่สุดพ่อของเด็กก็ถูกตำรวจจับ

เมื่อเด็กฟื้นขึ้นมาก็มีพฤติกรรมเปลี่ยนไป จากเด็กร่าเริงกลายเป็นเด็กเก็บตัว พูดจาน้อยลง และมีท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เพื่อนของผมรู้สึกผิดและโทษตัวเองมาโดยตลอดว่า ถ้าเพียงแต่วันนั้นเขายื่นมือไปช่วย เด็กชายคนนั้นคงไม่ต้องกลายมาเป็นอย่างในวันนี้

หากเราเห็นเหตุการณ์ทำร้ายกันและอยากช่วยเหลือ ที่จริงแล้วกฎหมายอนุญาตให้เราเข้าไปช่วยเหลือได้ หากการกระทำนั้นรุนแรงเกินกว่าคนปกติจะกระทำกัน หากไม่แน่ใจก็ยังสามารถโทรศัพท์แจ้งไปยังสายด่วนต่างๆ หรือมูลนิธิต่างๆ ที่ให้การช่วยเหลือได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมงครับ

ใน ‘มายาเงา’ คุณผู้อ่านจะได้พบกับอินทัตและรหัส ทั้งสองคือตัวละครที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อสะท้อนถึงเหตุการณ์ดังกล่าว และเพื่อสื่อสารกับนักอ่านว่า เราทุกคนสามารถหยุดการทำร้ายกันได้ ถ้าเพียงแต่เราจะให้ความสนใจกับผู้คนในสังคมที่อยู่รอบตัว

ขอให้ทุกท่านอ่าน ‘มายาเงา’ ด้วยความสนุกตื่นเต้น และเมื่ออ่านจบลง ผมหวังใจว่านวนิยายเรื่องนี้จะสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้พวกเราได้ช่วยกันคนละไม้คนละมือ เพื่อยุติความรุนแรงที่เกิดขึ้นในสังคม ด้วยวิธีการของตัวเองกันครับ

พงศกร