หย่าข่มเวหา

วอชิงตัน ดี.ซี.

เมืองหลวงของสหรัฐอเมริกา



"เราอยากให้ตัวคุกเข่าขอโทษเรา!!!" ชาลาน่า วอลตัน วัยสิบขวบออกคำสั่ง วาริท อมรสิริโยธิน วัยสิบห้าปี ก่อนใบหน้าจิ้มลิ้มจะเบะปากคว่ำ สองแขนเล็กกอดตุ๊กตาหมีสีขาวแนบอก นั่นยิ่งเสริมให้หนูน้อยดูเป็นเด็กเอาแต่ใจ

"อย่าดื้อนะลาน่า!" เวหา อมรสิริโยธิน ลูกชายคนเล็กของ แบล็ค หรือ วสุธา อมรสิริโยธิน เอ่ยปราม เมื่อยัยคุณหนูหน้ามอมออกคำสั่งกับพี่ชายตนอย่างไม่ให้เกียรติ ทว่าสาวน้อยไม่ยอมเชื่อฟัง ดวงตากลมโตมองจ้องใบหน้าคมคายของวาริทอย่างไม่ลดละ เธอต้องการเอาชนะผู้ชายคนนั้นและแน่นอนว่าวาริทรู้ดีอยู่เต็มอก ว่าเด็กน้อยโกรธเขาเรื่องอะไร

"หากตัวไม่คุกเข่าขอโทษเรา! เราจะไปฟ้องคุณพ่อ! ว่าตัวขัดคำสั่งเรา!"

"มากเกินไปแล้วนะลาน่า! ถึงพ่อพวกเราจะเป็นบอดี้การ์ด แต่ก็เป็นบอดี้การ์ดคนสนิทของคุณท่าน! ไม่ใช่คนรับใช้ที่เธอจะมาออกคำสั่งได้ตามใจชอบ"

"อย่ามาขึ้นเสียงใส่เรา!! ตัวเป็นแค่ลูกบอดี้การ์ด!! มีสิทธิ์อะไรมายืนเถียงเราที่เป็นลูกเจ้านาย!" ชาลาน่าตวัดสายตามองหน้าเวหา ก่อนจะลั่นวาจาดูแคลนให้สองพี่น้องเจ็บแสบ

"พอเถอะเวหา! พี่ไม่เป็นอะไร!" วาริทเอ่ยปรามน้องชายหลังจากยืนเงียบอยู่นานพอควร

"ไม่ได้นะ พี่ห้ามก้มหัวให้ยัยเด็ก..."

"เด็กอะไร?!! ถ้ากล้าว่าเราแม้แต่คำเดียว เราได้เห็นดีกันแน่!" ชาลาน่าพูดแทรกพลางข่มขู่ ทว่าเวหาไม่คิดจะเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

"ยัยเด็กเหลือขอ!" เวหาต่อว่าแล้วแลบลิ้นใส่คู่กรณี ท่าทางเยาะเย้ยของอีกฝ่ายทำให้คุณหนูวอลตันฉุนเฉียว มือน้อยคว้าหยิบก้อนหินเม็ดเล็กบนพื้นหญ้าขึ้นมาถือแล้วโยนมันใส่หัวของคนปากจัด

"นี่แน่ะ!!" เสียงหวานดังขึ้น พร้อมกับที่ก้อนหินเม็ดเล็กลอยละลิ่วไปโดนหน้าผากมนของเวหา

"โอ๊ย!! มากเกินไปแล้วนะ!" เด็กชายร้องโอดครวญพลางยกนิ้วชี้หน้ายัยคุณหนูนิสัยเสีย วาริทเห็นน้องชายเจ็บก็รีบเดินเข้ามาโอบไหล่เล็กด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่ชาลาน่ายกมือขึ้นป้องปากแล้วหัวเราะคิกคักชอบใจใหญ่

"แบร่! สมน้ำหน้า!" เด็กน้อยว่าพลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่สองพี่น้อง

"ได้! อยากเจอดีใช่ไหม?!!" ไม่ว่าเปล่า เวหายังสะบัดไหล่ออกจากฝ่ามือพี่ชายแล้วปรี่เดินเข้าไปแย่งตุ๊กตาหมีที่ชาลาน่ากอดมาถือไว้เอง

"อย่าทำตุ๊กตาเรา!" เด็กน้อยร้องขอ หยาดน้ำใสก็เริ่มเอ่อคลอเบ้า ทว่าเวหาไม่คิดจะสงสาร มือน้อยจับหัวและตัวของหมีขาว จากนั้นก็ออกแรงดึง

ชาลาน่าเห็นตุ๊กตาสุดหวงถูกรังแกก็รีบเดินเข้าไปยื้อแย่ง วาริททนมองเด็กน้อยทั้งสองทะเลาะกันไม่ไหว เขารีบก้าวเข้ามายืนตรงกลางระหว่างร่างน้อยที่สูงไม่ถึงเอวสอบ หากแต่เด็กทั้งสองไม่คิดจะสนใจมองเพราะกำลังห้ำหั่นกันด้วยสายตาอาฆาต

"เวหาหยุดแสดงกริยาก้าวร้าวได้แล้ว เอาของคืนคุณหนูซะ" วาริทเอ่ยปรามพร้อมกับออกคำสั่งเสียงดุ หากแต่น้องชายไม่ยอมเชื่อฟัง

"ไม่! ยัยลาน่าทำผมก่อน! ผมจะเอาคืน!!" สิ้นคำ เวหาก็ใช้แรงทั้งหมดดึงหัวตุ๊กตาหมีมาจากยัยคุณหนูนิสัยเสีย ก่อนเสียงไม่พึงประสงค์จะดังขึ้นท่ามกลางการยื้อแย่ง



แคว่ก!!!



"ตุ๊กตาของเรา!! ฮือ!!" เด็กน้อยร้องไห้โฮ เมื่อหัวตุ๊กตาหมีอยู่ในมือเวหา ส่วนตัวอยู่กับเธอ

"เราจะฟ้องคุณพ่อ! ว่าพวกตัวสองคนรวมหัวกันแกล้งเรา!" สาวน้อยตวาดลั่นพลางสะอื้นไห้ตัวโหยง เธอปาตัวตุ๊กตาหมีขาวใส่หน้าวาริทเพื่อระบายความโกรธ ทว่าเขาเอาแต่ยืนนิ่งไม่แสดงกริยาใดให้คุณหนูรับรู้ถึงความรู้สึก ซึ่งมันเป็นสิ่งที่กวนใจเด็กน้อยมาก มากจนพาลโกรธเขาทุกครั้งที่พบเจอกัน

"ฟ้องเลย!! ฉันไม่กลัวเพราะฉันก็จะฟ้องคุณท่านเหมือนกันว่าเธอเป็นเด็กนิสัยเสีย ปาก้อนหินใส่หัวฉัน!" เวหาลั่นวาจาท้าทายแกมข่มขู่ ชาลาน่ากำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด เธอใช้สายตาเกลียดชังมองจ้องหน้าสองพี่น้อง ในขณะที่วาริทยังคงยืนนิ่งไม่คิดจะพูดคำใด

"เราเกลียดพวกตัว! " ชาลาน่าพูดทั้งน้ำตา คำที่เธอเอื้อนเอ่ยทำให้วาริทมองมายังหนูน้อย ก่อนจะพบว่าดวงตากลมโตบัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำ ไม่นานคุณหนูนิสัยเสียก็เอี้ยวตัวหันหลัง ก่อนจะวิ่งจากไปทั้งน้ำตา

"คุณหนู!" น้ำเสียงทุ้มนุ่มตะโกนไล่หลังบาง วาริทเตรียมจะขยับเดินตาม ทว่าถูกฝ่ามือเล็กของน้องรักฉุดรั้งต้นแขนแกร่งเอาไว้เสียก่อน

"ห้ามตามไปนะครับ!! พี่วาริทต้องอยู่ข้างผม!" สิ้นคำสั่งของน้องชาย วาริทก็ถอนใจ เขาเหลือบมองหัวหมีขาวในมืออีกข้างของเวหา ก่อนจะเอื้อมไปหยิบมันมาถือไว้แล้วก้มลงหยิบตัวหมีขาวขึ้นมาจากพื้น หวังจะเอาไปเย็บให้คุณหนู