จอมสมิงเก้าชีวิต

ผมชื่อสุริยา เป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์สันติราชในตำบลแห่งนี้ ชาวบ้านในพื้นที่เรียกผมว่าดาบสุ ด้วยมีพื้นเพเป็นคนบ้านป่า จึงเสาะหามิตรสหายที่เป็นนายพราน รวมไปถึงชาวบ้านคนพื้นถิ่นแถบป่าดงใหญ่ จะสนิทสนมกับผมเป็นอย่างดี
โดยเฉพาะลุงบุญคนที่ตาย เป็นญาติของสหายนายพรานในหมู่บ้าน นั่นจึงเป็นเหตุที่ผมต้องมาร่วมสังฆกรรมในครั้งนี้
คดีการตายจากสัตว์ร้ายแบบนี้ คู่กรณีหนีหายจะเอาความกับใครได้ ไม่ช้านานก็ปิดคดีลืมเลือนกันไปเท่านั้นเอง ทว่าไม่ใช่ในกรณีของลุงบุญ พรานยันต์เกลอกันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ สัตว์ร้ายตัวนี้ ยังคงอาศัยอยู่ในแถบถิ่นดงใหญ่ ไม่หนีไปไหนอย่างแน่นอน ในตอนนั้น ผมจึงร่วมกับผู้ใหญ่บ้าน จัดเวรยามคอยสอดส่องดูแลรักษาความปลอดภัย ไปตลอดค่ำคืนยันรุ่งเช้า จนกว่าจะจับตัวเป็น หรือจับตายสัตว์ร้ายตัวนั้นได้
แม้จะมีเสียงค้านจากพรานยันต์เกลอกัน บอกว่าไม่อยากให้เสียเวลามาเฝ้ายาม เอาความใด ๆ จากสัตว์ร้ายที่ไม่มีแม้ร่องรอยทิ้งไว้ คราวนั้น มีตำรวจสองนายคือผมกับจ่าเริง รวมไปถึงพรานยันต์ อาสาชาวบ้านและผู้ใหญ่น้อย เป็นผู้ดูแลจัดการความปลอดภัย หวังทำให้ชาวบ้านในพื้นที่สบายใจ เพราะขณะนี้ไม่มีใครกล้า ออกไปทำสวนทำไร่ ด้วยเกรงว่าสัตว์ปริศนาตัวนั้นจะดักซุ่มทำร้าย