ใต้อาณัติคนใจร้าย

อธิปัตย์ ชิงชังรังเกียจเธออย่างไร้เหตุผล รุ้งไพลินจึงทำได้เพียงรอวันเวลาที่จะเติบใหญ่ และไปจากชีวิตเขา...แต่เมื่อเวลานั้นมาถึง ชายหนุ่มกลับผูกมัดรัดร้อยเธอเอาไว้ ด้วยพันธนาการที่แสนใจร้ายที่สุด

********

"คุณธิป ปล่อยรุ้งเถอะค่ะ"
"เธอมาอยู่ในบ้านฉัน กินอยู่ใช้จ่าย ในเงินที่ควรเป็นของฉัน ไม่คิดจะตอบแทนพระคุณเจ้าของบ้าน เจ้าของเงินบ้างหรือไง?"
"อย่านะคะ" เธอกระถดกายหนี ร่างใหญ่ที่ก้าวลงเตียงมาหาด้วยท่าทางคุกคาม
แต่แรงเท่ามดตะนอยตัวน้อยตัวนิดอย่างเธอ จะต้านทานเจ้าป่า ที่กำลังคลั่งอย่างเขาได้อย่างไรกัน
ตัวเธอสั่นพร่า หูอื้อตาลาย ในช่องท้องหดเกร็ง หัวใจกระตุกเต้นแรง หลายครั้งก็ดิ้นเร่าอย่างแสนทรมาน ไปกับการชุ่มชิมอย่างหนักหน่วง แนบเน้น ลึกซึ้ง ด้วยความหื่นใคร่กระหาย
"คุณธิป...ได้โปรด..."
คำขอร้องถูกปฏิเสธอย่างไร้ความเมตตาปราณี
และจากนาทีนั้น...ทุกอย่างก็เข้มข้น ล้ำลึก ดำมืด จมดิ่งลงไปเรื่อยๆ