หมื่นคำเหตุผลที่ฉันทิ้งเธอ

"พี่ไม่ได้แก้แค้นเจี๊ยบ แต่แก้แค้นแม่ของเจี๊ยบ"

คำสารภาพที่ตามมากับการถูกฉีกหน้ากลางงานแต่งงาน เปลี่ยนผู้ชายที่แสนดีให้กลายเป็นมารร้ายในพริบตา!

'ชญานิศ' หอบหัวใจที่แหลกสลายพร้อมเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาที่ติดท้องมา
เดินหน้าสร้างชีวิตใหม่ในฐานะคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่ง โดยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันกลับไปโง่ซ้ำสอง

สี่ปีต่อมา โลกที่เคยสงบสุขกลับสั่นคลอน
เมื่อ 'ปพนธีร์' โผล่เข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง ในฐานะลูกค้าร้านกาแฟ เจ้าของที่ดิน และเพื่อนบ้านคนใหม่!
เขาหน้ามึนพยายามยัดเยียดสถานะ 'พ่อของลูก' และขอโอกาสทวงคืนตำแหน่ง 'สามี' อย่างหน้าไม่อาย

คนหนึ่งสร้างกำแพงน้ำแข็งสูงตระหง่านและพร้อมจะหนี
แต่อีกคนพร้อมจะทุ่มเททั้งชีวิต ซื้อทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อไถ่โทษและทวงคืนครอบครัว
บทสรุปของความรักที่เคยพังทลายลงด้วยความแค้น จะถูกประกอบขึ้นใหม่ด้วยความรักได้หรือไม่?

------

"นี่คือผลตรวจดีเอ็นเอของพี่กับน้องเคน ผลออกมาตรงกัน"

เขาหยิบกระดาษใบหนึ่งออกจากกระเป๋าด้านในเสื้อสูทของเขาให้เธอดู

ชญานิศรับมาอ่าน น้ำตาไหลพราก มือขยุ้มกระดาษใบนั้นจนมันเป็นก้อนกลมๆ แล้วปาใส่หน้าของเขา

"ทำไม ทำไม ต้องเข้ามาในชีวิตฉันกับลูกด้วย ไอ้คนชั่ว ปลิ้นปล้อน คุณทำแบบนี้ทำไม"
เธอเดินเข้าไปหาเขา แล้วทุบมือไหล่กว้าง ทุบแผ่นอกแกร่งแรงๆ โดยไม่สนว่าเขาจะเจ็บมากน้อยแค่ไหน

ของคุณเหมือนในอดีตอย่างงั้นเหรอ ไอ้คนเฮงซวย"

"พี่ขอโทษ พี่จะไม่มีวันทำเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว"
สองแขนของเขารวบตัวเธอที่กำลังอาละวาดเข้าไปกอด...

"พี่รู้ว่าสิ่งที่พูดมันเป็นเรื่องเห็นแก่ตัว แต่ขอให้เจี๊ยบเห็นประโยชน์แก่ลูกเถอะนะ ปล่อยเรื่องในอดีตไว้ แล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่ อย่างน้อยก็ให้โอกาสพี่ในฐานะพ่อของลูก ให้พี่ได้ทำหน้าที่พ่อ…"

----

"เจี๊ยบห้ามพี่ไม่ได้หรอก และต่อให้เจี๊ยบย้ายหนีพี่ไปที่ไหน เจี๊ยบก็ไม่มีทางหนีพี่พ้น"

ชญานิศกำมือแน่น ในใจรู้สึกเจ็บและปวดร้าวจนอยากจะเอากำปั้นทุบหน้าหล่อๆ ของเขา

"แม่!!!"

จู่ๆ เจ้าตัวเล็กก็เปิดประตูบ้านออกมา สายตาของเด็กน้อยตรงไปหน้ารั้ว เขามองเห็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่สวมชุดสไปเดอร์แมน "พ่อ!!!"

เด็กน้อยวิ่งไปเกาะรั้ว ฉีกยิ้มกว้าง มองพ่อเขาด้วยความตื่นเต้น

"สไปเดอร์แมน!" ปพนธีร์ใส่แค่ชุด แต่ยังไม่ได้สวมหน้ากาก เขานั่งลงบนส้นเท้าและยิ้มกว้างให้เจ้าตัวเล็กที่ยืนเกาะรั้ว

"น้องเคนชอบไหม"

"ชอบ!!!"

"งั้น…บอกให้แม่เปิดประตูหน่อยสิครับ พ่อจะได้เข้าไปเล่นด้วย" เด็กชายพยักหน้าหงึกหงัก เงยหน้ามองเธอ ยื่นมือเล็กๆ มากระตุกชายเสื้อเธอ

"หม่ามี้ เปิดประตูให้พ่อหน่อยครับ"

----

"พวกมึงอยากได้อะไร กูให้มากกว่าที่ต้องการสองเท่า ขอแค่…ปล่อยพวกเขาซะ"

ปพนธีร์ซ่อนความหวาดหวั่นและความปวดร้าวไว้ในเบื้องลึก ไม่ให้พวกมันรู้ว่าเขาแค้นและเจ็บปวดมากแค่ไหนที่เห็นคนรักมากที่สุดสองคนกำลังตกอยู่ในอันตราย นัยน์ตาโจรสองคนเป็นประกายเปี่ยมด้วยความโลภ

"แต่ถ้าพวกมึงทำอะไรพวกเขาแม้แต่ปลายก้อย ก็อย่าหวังเลยว่าจะได้อะไรไป"

ปพนธีร์ขู่เสียงเหี้ยม "แม้แต่ชีวิต พวกมึงก็จะไม่มี"

เพียงเสี้ยววินาทีที่ปพนธีร์หันไปสู้ ไอ้คนที่ไม่ได้มีบาดเจ็บอะไรก็ใช้มีดพกมาแทงชายหนุ่มจนบาดเข้าที่ซี่โครงด้านขวา

แต่ ณ ตอนนี้ต่อให้รถสิบล้อมาทับ ปพนธีร์ก็ไม่รู้สึกเจ็บ เขาบิดแขนมันจนหัก ยกขาขึ้นถีบมันจนหัวฟาดขอบโต๊ะและเลือดอาบ...