บ้านทรายทอง (สองเล่มจบ)

ความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีเป็นสิ่งที่มีคุณค่า หากหยิ่งทะนงกับความรัก ผลดีใดๆ แทบไม่บังเกิดเลย นอกจากความเจ็บช้ำหัวใจของคนสองคน
‘คุณชายกลาง’ ม.ร.ว. ภราดาพัฒน์ระพี สว่างวงศ์ สงบ เยือกเย็นและน่ากลัวเกรง ‘พจมาน พินิตนันทน์’ กล้าหาญ ทะนงตน จนแข็งกร้าว
ทุกก้าวที่เธอเดินในอาณาเขตของ ‘บ้านทรายทอง’ ดั่งว่าเธอเดินอยู่บนกองไฟ สายตาหลายคู่เหยียดหยาม ชิงชัง โดยเฉพาะหม่อมป้า...หม่อมพรรณราย ซึ่งเธอหวังจะเข้ามาพึ่งใบบุญ หากเพราะคำว่า ‘ทายาท’ ตัวจริงของบ้านทรายทอง ชีวิตของเธอจึงแทบจะหาความสุขไม่ได้
"อีเด็กของเธอคนนี้ มันทะลึ่งตึงตังเสียเหลือเกิน ไพร่ไม่ผิดแม่ของมันเลย"
"ดิฉันไม่ชอบให้ใครมาเหยียดหยามมารดาของดิฉัน บ้านทรายทองถือดีว่าเป็นพวกผู้ดีมีสกุลทุกๆ คน แต่ดิฉันไม่เข้าใจว่า เหตุใดพวกที่เรียกตัวเองว่า ‘ผู้ดี’ จึงดูหมิ่นคนได้ง่ายๆ คุณแม่ของดิฉันไม่เคยทำความเดือดร้อนให้ใคร"
"อีชาติชั่ว อีเนรคุณ อาศัยข้าวแดงแกงร้อนเขากิน แล้วยังบังอาจเข้ามาขึ้นเสียง ได้ยินไหมทุกๆ คน เห็นฤทธิ์เดชของไอ้พนา ไอ้ไพร่สารเลวบ้างไหม?"
"ถูกละ ดิฉันเป็นลูกของคุณพนา และ ‘พินิตนันทน์’ เป็นนามสกุลของดิฉัน ดิฉันเป็นหลานของคุณปู่สุรพล แม้ว่าเลือดของดิฉันไม่เข้มเหมือนเลือดสีน้ำเงินของพวกสว่างวงศ์ แต่พินิตนันทน์ของดิฉัน ไม่ต่ำกว่าใคร เคยทำแต่คุณงามความดี ไม่เคยมีชื่อว่าเบียดเบียน และทารุณใครๆ"
การเข้ามาในบ้านทรายทอง ใครบ้างจะรู้ว่าเธอคิดอย่างไร
เธอหวัง...เพียงมีชีวิตที่ดีขึ้น เธอหวัง...เพียงต้องการกอบกู้ศักดิ์ศรีของ ‘พินิตนันทน์’ คืนเท่านั้น ทุกครั้งที่หัวใจทดท้อ ทุกคำพูดของพ่อกังวานขึ้นมาในมโนนึก
"ลูกพ่อคือพินิตนันทน์ ต้องเข้มแข็ง อดทน และต่อสู้อย่างมีสติ"
ใช่...เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องหยัดยืนให้ได้ ใครจะมองเหยียดหยามอย่างไร เธอไม่สนใจ เธอหวังเพียงสายตาคู่นั้นเพียงคู่เดียวให้เขามองอย่างเข้าใจ
‘คุณชายกลาง’ มีหลายสิ่งหลายอย่างเหมือนพ่อ แต่สิ่งเดียวที่ต่าง ดวงตาคู่นั้นช่างเฉยเมย สงบนิ่งราวไร้ความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้นยามมองเธอ หากน่าแปลก...เมื่อยามอยู่ใกล้เขา เธอรู้สึกทั้งอบอุ่น ทั้งเกรงกลัว และมีสิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจ เขา...จะไม่มีวันทำร้ายเธอดั่งเช่นคนอื่นๆ แน่นอน
จริงอยู่ ‘บ้านทรายทอง’ ไม่อาจให้ความสุขแก่เธอ แต่ก็ทำให้เธอรู้จักคำว่า ‘ชีวิต’ มากขึ้น และยังมีอีกบางสิ่งที่เกิดขึ้นจากบ้านทรายทอง
‘สิ่งนั้น’ คืออะไร? ใครบอกได้!

‘บ้านทรายทอง’ บทประพันธ์ของ ก.สุรางคนางค์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (นวนิยาย) ปี ๒๕๒๙ อมตะนิยายที่อยู่ในความทรงจำของผู้อ่านทุกยุคทุกสมัย
ไม่เคยมีใครลืมเด็กสาวจากคอนแวนต์ สาวน้อยผมเปีย ผู้หยิ่งทะนง...พจมาน พินิตนันทน์
ไม่เคยมีใครไม่จดจำ ภราดาพัฒน์ระพี สว่างวงศ์ ‘คุณชายกลาง’ ผู้เคร่งขรึม งามสง่า และไม่เคยมีใครปฏิเสธหัวใจรักอันทะนงตนทั้งสองดวงนี้ ที่ต่างขับขานบทเพลงเดียวกัน
If I’d only known you love me.
หากฉันรู้สักนิด...ว่าเธอรักฉัน!


รักชนก นามทอน
บรรณาธิการ
สำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม