ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายเพื่อทิ้งพระเอกผู้มากรัก

แม้จะเป็นนางร้ายแต่หัวใจก็ยังคงโหยหาความรักแต่เมื่อสามีผู้เป็นดั่งดวงใจแปรเปลี่ยน นางร้ายเช่นข้าก็จะไม่ยอมทนให้ความรักต้องพังทลายซํ้าแล้วซํ้าเล่าเช่นนี้อีกต่อไป

ลี่เหมยเอามือจับศีรษะของตน เมื่อเห็นเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มมือ นางกรีดร้องออกมาด้วยความไม่พอใจ เสียงร้องนั้นดังก้องไปทั่วห้อง ขณะที่น้ำตาหลั่งไหลออกมาจากดวงตาไม่หยุด "ทำไม... ทำไมข้าถึงต้องเจ็บปวดเช่นนี้..." นางร้องไห้อย่างหนัก ความเจ็บปวดจากบาดแผลภายนอกไม่อาจเทียบกับความปวดร้าวในใจของนางได้เลย

ถังเหว่ยเมื่อเห็นเลือดและสภาพของลี่เหมยเช่นนั้น ใจเขาเริ่มสั่นไหวรู้สึกถึงความผิดที่ตนได้ก่อขึ้น เขารีบเข้าไปประคองตัวนางอย่างเร่งรีบ "ข้าขอโทษ ข้าพลั้งมือ..." เขาพยายามเช็ดเลือดบนหน้าผากกอดตัวนางไว้แน่น "ข้าขอโทษ..."
แต่ลี่เหมยผลักเขาออกไป นางหอบหายใจหนัก หันหน้าหนีจากการสัมผัสของเขา "ข้าไม่ต้องการความเมตตาของท่านพี่" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว

ลี่เหมยเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความอึดอัดที่ถังเหว่ยต้องเผชิญกับความรู้สึกผิดและความผิดหวังที่ตัวเองได้ก่อขึ้น ขณะที่อี้ถิงที่ยังนอนอยู่บนพื้นพยายามฝืนลุกขึ้น ร้องไห้เหมือนผู้ถูกกระทำแต่ในใจนางกลับรู้สึกพอใจที่ความสัมพันธ์ระหว่างลี่เหมยและถังเหว่ยยิ่งแตกร้าว