อวลกลิ่นดอกแก้ว (The scent of flower)

"นี่เหรอ บ้านคุณนายจันทร์ส่อง" เขาถามด้วยความไม่แน่ใจ
"ใช่แล้วค่ะ...ม่ะ...ค่าจ้าง" มือเรียวแบออกตรงหน้าเขาพร้อมกับกระดิกนิ้วเป็นการทวง
เขามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีดวงตาเป็นประกายฉายแววความเฉลียวฉลาดแกมโกงนั้นพร้อมกับควักเงินหนึ่งร้อยบาทวางใส่มือ
"หา...อะไรเนี่ย ร้อย...ร้อยเดียวเนี่ยนะ เฮ้ย..."
"ทำไม...ร้อยเดียวก็ถูกต้องแล้ว นี่ถือว่าแพงกว่ามาตรฐานด้วย มาแค่นี้ ให้ตั้งร้อย"
"ไม่ได้ดิลุง รถเนี่ยก็รถคนอื่นฉันต้องไปแบ่งไอ้หมึกมันด้วย อย่างน้อยก็ต้องมีพันอ่ะ เอามา" คิ้วโค้งเรียวขมวดชนกันยุ่ง
"ไม่ให้ ร้อยเดียวเอาไม่เอาก็ตามใจ แล้วฉันเพิ่งจะ 30 ยังหนุ่มเฟี้ยวมาหาเรียกลุงเดี๋ยวเถอะ"
เขาพูดจบก็หันหลังให้ เปิดประตูรั้วเล็กเพื่อเดินเข้าไปยังตัวบ้านกลางทะเล
"เฮ้ย ๆ ๆ แบบนี้ก็โกงค่าจ้างกันดิวะ สวยเด่ะ" ร่างเล็กเดินตามไปจนทันก่อนจะส่งเท้าเรียวยันโครมเข้าให้ที่ด้านหลัง
พลั่ก...ตู้มมมม!!!
ร่างสูงร่วงจากสะพานทางเดินลงไปสู่พื้นน้ำเบื้องล่าง เปียกหมดทั้งตัว ดอกแก้วยืนกอดอกลอยหน้าลอยตาอย่างท้าทาย เยาะเย้ย
"ช่วยไม่ได้อยากหาเรื่องเอง ให้มันรู้นะว่าเกาะนี้ใครใหญ่" พูดจบก็ทำท่านวยนาดเดินจากไปพร้อมกับฮัมเพลงอารมณ์ดี
มือแกร่งลูบน้ำออกจากใบหน้า โกรธจนหูอื้อ พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ชี้หน้ากัดฟันกรอด ๆ
"เดี๋ยวก่อนไอ้เด็กแสบ กลับมาดิวะ...เฮ้ย"