ผมนี่แหละลูกชายปะป๊ามาเฟีย

"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นพ่อของเธอ?"
"ผมเห็นรูปพ่อในข่าว ผม... ผมมาตามหาพ่อฮะ"
วายุตอบเสียงสั่น มือน้อยๆ ยื่นออกมาหา
ฟรานเชลมองมือของวายุ แต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับ
"ฉันยังไม่แน่ใจว่าเธอเป็นลูกของฉันจริงหรือเปล่า เราต้องรอผลตรวจดีเอ็นเอก่อน"
น้ำตาไหลอาบแก้มของวายุด้วยความเสียใจกับคำตอบของบิดา
"พ่อไม่เชื่อผมเหรอครับ?"
"ในโลกของฉัน เชื่อใจใครง่ายๆ ไม่ได้ มีคนมากมายที่พยายามจะหลอกฉันและคิดกำจัดฉัน"
ฟรานเชลตอบเสียงเรียบ
"แต่ผมพูดความจริงนะครับ ผมเป็นลูกของพ่อจริงๆ แม่บอกว่า..."
วายุสะอื้นไห้จนไหล่เล็กสะท้าน
"พอ รอผลตรวจก่อน แล้วค่อยคุยกัน"
ฟรานเชลยกมือห้าม
วายุหุบปากฉับ น้ำตายังคงไหล แต่ไม่มีเสียงสะอื้นออกมาอีก เด็กชายพยายามกลั้นน้ำตา เชิดหน้าขึ้นมองพ่อ ท่าทางดื้อดึงนั้นช่างคุ้นตา... มันเหมือนกับตัวเขาเองตอนเด็กๆ ไม่มีผิด
ฟรานเชลลุกขึ้นยืน พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดในอกทิ้งไป
"ฉันจะกลับมาเมื่อได้ผลตรวจ