เป็นเพียงแค่ของเล่นของท่านงั้นหรือ?

คำโปรย:

ในสายตาของเขา นางเป็นเพียงของกำนัลชั่วครู่เพื่อระบายไฟปรารถนา ทว่านางกลับเผลอมอบดวงใจให้เขาด้วยความไร้เดียงสา เมื่อถึงคราวตื่นจากภวังค์ รู้ว่าเขาจะผลักไสนางทิ้งดุจใบไม้ร่วง นางจึงเลือกหนีไป หวังลบรอยรักให้จางหายในวันอันใกล้ เหตุใดหนอหัวใจของนางถึงมิยอมคลาย เมื่อเขาโผล่มาพลิกผันนางให้หวั่นไหวอีกครา เช่นนี้แล้วนางจะตัดรอนเขาให้ขาดจากจิตได้เมื่อใดเล่า


บางส่วนในเนื้อหา:

แต่เฝยหรงจูมิได้ยอมจำนน นางขัดขืนด้วยแรงทั้งหมดที่มี นางบิดตัวหนี มือบางของนางผลักอกกว้างของเขาออก แต่เมื่อเขาไม่ยอมปล่อย นางกัดลงไปที่ริมฝีปากล่างของเขาด้วยความโกรธและสิ้นหวัง ฟันของนางจิกแน่นจนเลือดซิบไหลออกจากปากของเขา รสชาติเค็มของเลือดแทรกซึมเข้าสู่ลิ้นของทั้งคู่

เติ้งอวี่เซิงสะดุ้งถอยออกด้วยความเจ็บปวด เขาปล่อยนางทันที มือหนาของเขายกขึ้นแตะที่ปากของตนเอง ดวงตาคู่คมของเขาเบิกกว้างด้วยความตะลึง เขาอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่านางจะกล้าทำเช่นนี้กับเขา

"เจ้ากล้าดีอย่างไร!" เขาร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นด้วยความโกรธ

แต่เฝยหรงจูไม่ยอมให้เขาพูดต่อ นางตะคอกกลับด้วยน้ำเสียงที่ดังก้องและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ข้ามิเหมาะสมกับท่านมิใช่หรือ? ท่านเคยดูถูกข้าว่าเป็นเพียงสาวใช้ต่ำต้อย ไร้ค่าในสายตาของท่าน! บัดนี้ท่านกลับมาทำท่าทีเช่นนี้เพื่ออะไร?"

นางหายใจถี่กระชั้น น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของนาง "ท่านจะไปแจ้งทางการ จะจับข้ากลับไปก็เชิญเถิด! ข้าขอยอมตายเสียดีกว่าต้องกลับไปเป็นของเล่นไร้ค่าของท่านอีก!" คำพูดของนางหลุดออกมาจากหัวใจที่แตกสลาย นางมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความเสียใจ

เติ้งอวี่เซิงถึงกับพูดไม่ออก เขายืนนิ่งราวถูกตรึงด้วยคำพูดของนาง ดวงตาคู่คมของเขาวูบไหวด้วยความรู้สึกที่เขามิอาจอธิบายได้ เขากัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อที่ขากรรไกรปูดโปน เลือดเค็มจากริมฝีปากที่ถูกนางกัดไหลเข้าคอของเขา

เขายกมือขึ้นเช็ดเลือดที่หยดลงมาด้วยความหงุดหงิด เขามองไปที่นางด้วยสายตาที่ปะปนไปด้วยความโกรธและความเจ็บปวด เขาคิดว่านางจะยอมรับข้อเสนอของเขา คิดว่านางจะยอมกลับไปยังจวนของเขาด้วยความเต็มใจ

แต่บัดนี้ นางกลับเปลี่ยนไป นางมิใช่สาวใช้ที่เคยยอมจำนนต่อคำสั่งของเขาอีกต่อไป ความดื้อรั้นและความเด็ดเดี่ยวของนางทำให้เขาวุ่นวายใจเหลือเกิน

...