ลาเต้แก้วโปรด : Latte in Rome

...
ลมหายใจร้อนที่รดตรงท้ายทอยทำให้ลาเต้ตื่นตัวและยิ่งควบคุมการหายใจแทบไม่ได้เมื่อสัมผัสที่ตามมาคือการจูบด้านหลังต้นคอ สัมผัสเพียงแผ่วเบาราวกับกลัวว่าจะปลุกให้เขาตื่นจากการหลับไหลแต่มันคือการปลุกให้มารับรู้ทุกสัมผัสอย่างชัดเจน
"โรม"
"มึงทำอะไรกูวะลาเต้" โรมจูบหลังคอไล่มาจนถึงไหล่และทิ้งร่องรอยไว้บนไหล่ของคนในอ้อมกอด
"อืม"
"มึงทำอะไรกูวะลาเต้" คำถามเดิมถูกถามซ้ำอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรกับตัวเอง ทั้งคู่สบตากันท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา แม้จะไม่ชัดเจนในแววตาแต่การไม่ต่อต้านของลาเต้ชัดเจนที่สุดแล้วสำหรับโรม 
"กูไม่ได้ทำอะไร มึงนั่นแหละเป็นอะไร" 
"กูไม่รู้" ตอบได้แค่นั้นโรมก้มลงจูบลาเต้ จูบแรกของกันและกันเริ่มต้นช้าๆ อย่างอ่อนโยน จูบที่ทั้งสองฝ่ายเรียนรู้กันและกัน 
"มึงมีความสุขมั้ย" เสียงหอบถามเมื่อผละออกจากคนใต้ร่าง 
"ลอยกระทงกับมึงเหรอ" ลาเต้เข้าใจคำถามดีแต่อายเกินกว่าจะบอกว่าสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดในวันนี้ 
"จูบกับกู" โรมตอบและก้มลงเลียริมฝีปากของลาเต้ช้าๆ 
"ก็อยากจูบอีก" ในที่สุดลาเต้ก็ยอมรับความต้องการของตัวเอง จูบแรกของเขากับคนที่เขารู้สึกดีด้วยมาตลอดถ้าไม่เรียกว่าความสุขก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว

...

"โรม..." ลาเต้เรียกโรมด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนที่จะเงียบไปเพราะพูดไม่ออก
"กูฟังอยู่"
"มึงไม่รังเกียจกูเหรอ" ลาเต้ถามสิ่งที่ค้างคาในใจเขามาตลอด เขายังจำสายตาของความผิดหวังในวันที่โรมเห็นเหตุการณ์ในวันนั้นได้ดี
"เรื่องอะไร" โรมถามอย่างไม่เข้าใจว่ามีอะไรที่เขาต้องรังเกียจลาเต้
"ก็..." ลาเต้อ้ำอึ้งเพราะไม่กล้าพูดถึงเรื่องวันนั้น
"มึงเลิกคิดได้แล้ว มึงยังเป็นลาเต้ของกู ลาเต้คนที่กูรักเหมือนเดิม" โรมกระชับกอดลาเต้แน่นขึ้นเพื่อยืนยันกับสิ่งที่พูดและเขาไม่อยากให้ลาเต้จมอยู่กับเรื่องนี้
"กูรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัว ทำเรื่องแย่ไว้กับมึงแล้ววันนี้ก็เป็นมึงที่กลับมาหากู กูกลัวว่ากูจะดีไม่พอ"
"แค่รักกูก็พอ"
"กูไม่เคยไม่รักมึง"