รักนี้มีแต่รวย

“คุณคิดด้วยหรอ ว่า ‘คนคนนั้น’ จะเป็นผม” เขาหรี่ตาถาม

“ปะ เปล่านะ”

“นั่นแน่ะ แอบหวั่นไหวกับผมล่ะสิ”

“บ้าน่า” แสนรวยว่า

“แอบคิดไม่ซื่อตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

“อย่าเพ้อเจ้อได้ไหม” เธอปรามให้เขาหยุด

“ใครว่าผมเพ้อเจ้อ เมื่อกี้คุณเพิ่งจะพูดออกมาเองแท้ๆ แล้วจะมาว่าผมเพ้อเจ้อได้ไง หรือไม่จริง”

แสนรวยหน้าเหลอพูดไม่เป็นประโยค สุดท้ายจึงยื่นมือออกไปหยิบแก้วน้ำมาดื่มอึกๆ จนคนที่จับจ้องเธออยู่ตลอดถึงกับหลุดขำพรืดออกมา

“หัวเราะอะไร”

“ก็หัวเราะคนที่กำลังกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเองอยู่ไง”

“จะบ้าหรอ ฉันไม่ได้เขินคุณนะ” แสนรวยปฏิเสธเสียงสูง แต่ยิ่งปฏิเสธมากเท่าไหร่ก็เหมือนหลักฐานจะยิ่งมัดตัวเธอมากเท่านั้น

“หน้าแดงหมดแล้วคุณ”

มือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้าตน แล้วตะโกนบอก

“อย่ามองนะ!”

“ฉู่~ อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวลูกค้าก็หนีหมดหรอก”