ขอติดแกรมมาแอ้มเธอ

"พี่ปริมคะ..พี่เท่จังพี่มีแฟนหรือยัง?"
(...อะไรของยายเด็กบ้านรวยวะเนี่ยทำไมรุกเก่งแบบนี้
แต่ถ้าเธอชอบคนรวยจริงๆ เธอก็เลด้าพังยับเยินแล้วล่ะอีหนู)
เพราะกูจน..ไม่จนธรรมดาด้วยนะโคตรจะจน

"ไม่มี (ใครเอา) "
"แอดเฟรนด์กันไว้ไหม? "

(จะเอาไปทำหอยทากอะไรกูยังใช้โทรศัพท์รุ่นพระเจ้าเหาที่ออกมาตั้งแต่
เจ็ดปีที่แล้วอยู่เลยใครจะกล้าควักออกมา)

"พี่ไม่ได้เอาโทรศัพท์มาบอกเบอร์ก็แล้วกัน"
"ได้ค่ะ ''

"อ้อ แล้วไม่ต้องไปกดกริ่งที่บ้านนะพี่ไม่ค่อยอยู่บ้านตอนกลางวัน..
ตอนกลางคืน..เอ่อ กลับบ้านดึกน่ะมีอะไรก็ส่งข้อความมาหรือโทรมาก็แล้วกัน''

"ได้ค่ะ''

ปริมยิ้มแห้งแบบคนที่กำลังโดนจินตนาการขี้มโนของอีกฝ่ายรุกใส่ไม่เปิดช่องไฟให้มีโอกาสพูดว่า..
เค้าล้อเล่นน้า~ และนั่น... คือจุดเริ่มต้นของมหากาพย์ "รวยลวงโลก" ที่ไม่รู้จะหยุดยังไง