พานพบรักอีกครา

หกปีแห่งการรอคอย...
นางเลี้ยงดูลูกเพียงลำพัง ท่ามกลางความเจ็บช้ำและความคิดถึงที่ไม่เคยเอ่ย
เขากลับมาพร้อมอำนาจ เกียรติยศ และคำขอโทษที่สายไป
แต่ฟ้ายังเมตตา... มอบโอกาสให้ทั้งสอง "พานพบรักอีกครา"

เมื่อบุรุษผู้เคยทอดทิ้ง กลับกลายเป็นบิดาผู้แสนอ่อนโยน
และสตรีผู้เคยเจ็บปวด กลับต้องเผชิญหัวใจที่ยังสั่นไหวไม่เคยเปลี่ยน

+++

อวิ๋นลี่หวายืนอยู่ข้างๆ ยกถาดขึ้นเตรียมจะนำไปจัดใส่จาน ทว่าไป๋อี้เฉินที่กำลังชื่นชมผลงานของตัวเองก็เหลือบมองนางโดยบังเอิญ แก้มขาวของนางมีรอยแป้งเล็กน้อยจากการคลุกแป้งเมื่อครู่ รอยนั้นตัดกับผิวเนียน ทำให้ไป๋อี้เฉินเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เขาก้าวเข้าไปใกล้อย่างแผ่วเบา ยกมือขึ้นแตะแก้มนางเบาๆ ใช้ปลายนิ้วปาดรอยแป้งอย่างนุ่มนวล

อวิ๋นลี่หวาสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับมามองเขาด้วยดวงตาตื่นตระหนก "ท่านขุนนาง... จะทำอะไร"

ไป๋อี้เฉินไม่รีบร้อน เขายิ้มบาง "ข้าก็แค่... เช็ดหน้าให้เจ้า"

อวิ๋นลี่หวาหรี่ตาลง ราวกับไม่ไว้ใจ "ท่านขุนนาง... เล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ใช้ไม่ได้กับข้าอีกแล้ว อย่าพยายามเลย"

ไป๋อี้เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมไหววูบ นางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ในตอนนี้... ดวงใจของข้ามีเพียงลูกเท่านั้น"