สามีเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง

เมื่อไป๋ซืออวี่ถูกรักโดยนักฆ่า ใครแตะต้องนาง ใครรังแกนาง..ตาย! แต่ไป๋ซืออวี่ไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้น เพราะความรักที่แท้จริงต้องไม่แลกกับชีวิตของผู้อื่น แต่นักฆ่าผู้เย็นชานี้จะเปลี่ยนเพื่อนางได้จริงหรือ

--ตัวอย่าง--
จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก ลู่หานที่มั่นใจแล้วว่าสาวใช้ของนางจะไม่หวนกลับมา เขาก็ใช้นิ้วเจาะที่กระดาษหน้าต่าง จากนั้นก็จุดธูปกำหนัดเข้าไปในห้องของนาง รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ลิ้มรสจากหญิงงามที่หมายปอง
สักพักใหญ่ ควันจางๆ ลอยอบอวลภายในห้อง ร่างของนางเริ่มร้อนวูบวาบ ใบหน้าซีดเซียวกลายเป็นแดงเรื่อ สายตาพร่ามัว หัวใจเต้นระรัว ร่างกายเร่าร้อนไร้เรี่ยวแรงควบคุม
เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงปิดประตูตามมา นางลืมตาก็พบว่าเป็นลู่หาน หลานชายของป้าสะใภ้ที่เข้ามาในห้องส่วนตัวของตน
"คุณหนูไป๋... ท่านช่างงดงามยิ่งนัก" เขากระซิบเสียงพร่า ลมหายใจหนักราวสัตว์ร้ายที่รอจะขย้ำเหยื่อ กำลังเดินเข้าไปหานางอย่างใจเย็น
"ไม่นะ... ใครก็ได้ ช่วยด้วย" เสียงนั้นเบาเกินไป แต่ไม่เบาพอสำหรับเงาหนึ่งที่เคลื่อนไหวอย่างไร้เสียง
บานประตูไม้ถูกผลักออก ร่างของชายในชุดทหารยามแห่งจวนนายอำเภอทะยานเข้ามา ดาบในมือสะท้อนแสง และในชั่วพริบตาก็ตวัดพาดที่คอของชายโฉดชั่ว
"เจ้าเป็น... อึก....." คอของลู่หานถูกปาดจนเลือดทะลักออกเป็นสาย เสียงร้องสั้นๆ ดังขึ้น ก่อนจะกลายเป็นเสียงกระเส่าแหบพร่า ร่างนั้นทรุดลงตรงหน้าไป๋ซืออวี่ เลือดแดงฉานเปรอะพื้นไม้ในห้อง
หญิงสาวตัวสั่น น้ำตาไหลพราก ดวงตาพร่ามัวมองชายตรงหน้า คือเขา...อิ่นเฟิง ทหารยามที่เคยช่วยชีวิตนาง
สวี่จื่อเฟิงรีบปิดประตูห้องของนางก่อนจะมีใครเข้ามาเห็น ก่อนจะเดินเข้าไปดูสตรีที่หน้าแดงก่ำ ลำตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า
"ข้ามาช้าไปหรือไม่" เสียงของเขาแหบพร่า ไม่ใช่เพราะเหนื่อยล้า แต่เพราะในอกเต็มไปด้วยไฟโทสะที่เกือบแผดเผาเขาจนสิ้น และกลิ่นของธูปกำหนัดที่อบอวลในห้องทำให้เขาเกิดความรู้สึกประหลาด
"ร้อน ร้อนเหลือเกิน..." ไป๋ซืออวี่เอนร่างลงบนฟูกนุ่ม ดวงตาพร่ามัว ปลายนิ้วเย็นเยียบแต่ผิวกายกลับร้อนรุ่มดั่งไฟสุม มือกุมอกแน่น
เขาเห็นภาพตรงหน้าแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น
หญิงสาวที่เคยสง่างามอ่อนโยน บัดนี้นอนหายใจกระเส่าอยู่บนฟูก ใบหน้าแดงจัด ริมฝีปากเผยอ ร่างสั่นเทา
"ไป๋ซืออวี่" เขาทรุดลงข้างกายนาง รีบแตะหน้าผากร้อนจัดอย่างน่ากลัว
"พวกมันวางยา" เขากัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำจากโทสะ.....