เอ็งเป็นเมียข้าทุกชาติไป

ฉันโผล่มาอยู่ในหมู่บ้านหนึ่ง ซึ่งที่ไหนก็ไม่รู้ กรี๊ด! คนเป็นพ่อสั่งให้ฉันต้องแต่งงานกับเขา...และเขาอีกคนก็เข้ามาวนเวียนทำให้ร่างกายของฉันหวั่นไหว พร้อมลั่นวาจา เอ็งจะเป็นของใครไม่ได้ เอ็งเป็นของข้า!
.
.
.
"ขอบใจนะที่นำมาให้"
ฉันรับแก้วน้ำมาจากมือเขา ก่อนจะยกขึ้นจิบเบา ๆ ปรากฏว่ารสชาติมันขม ขมปี๋! กินแบบนี้ไม่ได้!! มันขม!
"ทำไมมันขมแบบนี้อ่า ฉันกินไม่ได้หรอกTOT"
"ต้องกิน ไม่กินเอ็งก็จะไม่หายซักที"
"แต่มันขมอ่า กินไม่ได้T.T"
ฉันเลื่อนมือส่งแก้วกระบอกไม้คืนให้ เขาถอนหายใจ ทำหน้าขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยพอใจ อะไรเล่า จะมาบังคับให้กินยาขม ๆ แบบนี้ แน่จริงไปผสมน้ำตาลมาซะก่อนสิ จะกินให้ดู
"แต่ข้าอุตส่าห์ไปหายานี่มาให้เอ็ง เอ็งจะไม่กินเลยหรือ?"
"ก็บอกแล้วว่ามันขม!"
"ขมเป็นนม เอ๊ย! ขมเป็นยา"
"นาย...นายมองนมฉันเหรอ! O.o"
"เปล่าโว้ย ข้าแค่พูดผิดเอง"
สายตาเขาลุกลนจนไม่น่าไว้วางใจ ฉันดึงผ้าขึ้นมาปิดตัวแทบมิดเมื่อเห็นแววตาที่ไม่ซื่อตรงของเขากับคำพูดที่ไม่น่าไว้วางใจ
"ไอ้บ้า...นายหวังดีกับฉันจริงมั้ยเนี่ย"
"เอ็งพูดอะไร ข้านี่นะจะไม่คิดหวังดีกับเอ็ง"
เขาพูดเสียงเข้ม ทำหน้าจริงจัง ทั้งที่แอบเข้ามาในห้องคนอื่นเนี่ยนะ แล้วยังมาทำแบบนี้อีก อีตานี่นิ! เป็นคนยังไงกันแน่?
"ออกไปเลยนะ ออกไปจากห้องฉันเลย"
ฉันเอ่ยปากไล่เขาด้วยความโมโห เคืองกับคำว่านมที่เขาพูดเมื่อกี้ นายแสงเหนือนั่นยังดูเป็นคนดีกว่าเขาเลย กับอีตานี่คิดแต่เรื่องลามก!
"ออกไป ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย เอานี่คืนไปด้วย!"
ฉันยัดแก้วกระบอกใส่มือเขา พร้อมกับตั้งท่าจะร้องแหกปากให้ลั่นบ้าน ถ้าพ่อตื่นมาเจอ เขาได้หัวขาดกระจุยแน่
"เอ็งจะทำเสียงดังทำไม ข้าไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเสียหน่อย"
"พ่อ! พ่อ ช่ว- อุ๊บ!"
เพียงแค่อ้าปากร้องอีกเพียงคำเดียว ปากของฉันก็ถูกปิดด้วยปากของเขาด้วยความเร็ว ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจและนึกไม่ถึง มือข้างนึงเอื้อมมารั้งที่ท้ายทอยของฉันเข้าไปหาตัวเขาจนปากทาบทับกันแนบแน่น ส่วนมือของเขาอีกข้างยังถือแก้วกระบอกยาไม่ยอมปล่อยมือ