อย่าเถอะท่านแม่ทัพใจร้าย

แนะนำ
เมื่อทะลุมิติมาพบเจอแต่ความใจร้ายของสามี เหมยอวี่หลัน จึงพยายามหาวิธีหย่าให้ได้ แต่สามีที่ไม่ฟังความและกลัวเสียหน้า กลับขัดขวางนางทุกทางที่ทำได้

เกริ่นนำ
ความรักที่ทำให้อึดอัดจนหายใจแทบไม่ออกของแม่ทัพหย่งเหวิน ทำให้เหมยอวี่หลันดิ้นรนที่จะหนีออกจากจวน แม่ทัพของเขาให้ได้ ถึงรู้ว่าเป็นความลำบากของตัวนางเอง ที่คิดจะทำสิ่งใดให้แม่ทัพหย่งเหวินโกรธเคือง จนอาจถึงต้องถูกไล่ล่าสังหารเช่นนี้ แต่นางก็พร้อมจะสู้กับทุกสิ่งทุกอย่างจนสุดใจ
ครั้นท่ามกลางสายฝนในยามค่ำคืน ที่กำลังตกหนัก เหมยอวี่หลันฮูหยินของแม่ทัพใหญ่ ที่มีจวนอยู่ในเขตชายแดนเมืองจางหยวน
นางใช้ช่วงเวลานี้หลบหนีออกจากเรือนนอนตน นางตรงรี่ออกตรงท้ายสวนและปืนกำแพงด้านข้าง ซึ่งมีต้นไม้ใหญ่ปิดบังให้ ก่อนจะกระโดดลงมาพร้อมกับอาการเซถลาจนล้มลงบนก้อนหินเล็กๆ พร้อมกับเกิดแผลที่ขา และหัวเข่าของนางในทันทีเช่นกัน
"อูย...เจ็บจัง
เฮ้อ..ที่นี่ทำไมมืดคลึ้มแบบนี้ล่ะเนี่ย? แต่ว่าฝนตกหนักถึงขนาดนี้ เราจะหนีไปที่ไหนได้ นอกจากต้องซ่อนตัวรอเวลาก่อน จนกว่าฝนจะหยุด บ้าชิบหายสิน่า"
เหมยอวี่หลันพูดเบาๆ ก่อนที่นางจะค่อยๆลุกขึ้นยืน แล้วพยายามเดินออกไป และถึงจะเดินกะเผลกอยู่บ้าง แต่นางก็รีบก้าวเท้าไปยังต้นไม้ใหญ่ ที่อยู่ถัดไปนอกกำแพงจวนแม่ทัพ ราวสิบก้าว
ในตอนนั้นเหมยอวี่หลันค่อยๆ นั่งลง โดยหลังของนางเอนพิงที่ต้นไม้ใหญ่นั้นแล้วค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักทรุดกายนั่งลงตรงโคนต้นไม้ใหญ่ และด้วยสายฝนที่สาดซัดมาโดนกายของนาง ทำให้เหมยอวี่หลันรู้สึกเหน็บหนาวจนแทบทนไม่ได้ แต่พอคิดถึงการที่แม่ทัพหย่งเหวินตัดแขนบ่าวใช้ของเขา เพียงเพราะบ่าวใช้ผู้นั้น พยายามตั้งใจช่วยประคองนาง ให้เดินไปในสวนดอกไม้ได้อย่างไม่ลำบาก เมื่อยามสายที่ผ่านมา ก็ให้รู้สึกปวดร้าวใจอย่างบอกไม่ถูก
จวบจนพอคิดถึงความเจ็บปวดของบ่าวใช้ผู้นั้น ที่ต้องพบเจอการลงโทษโดยไร้เหตุผลเช่นนั้น ของแม่ทัพหย่งเหวิน เหมยอวี่หลันก็ต้องชันเข่าทั้งสองขึ้น แล้วก้มหน้าลงร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบบนเข่าทั้งสองของนาง
ทว่าในเวลานั้น คนเสียงเข้มที่ยืนกอดอกมองนางอยู่ ก็พูดขึ้นมาอย่างรำคาญใจว่า
"เจ้าห่วงบ่าวใช้ในจวนของข้า จนน้ำตาเช็ดหัวเข่า สามีเช่นข้าควรรู้สึกอย่างไรเช่นนั้นหรือ?"
"ท่านแม่ทัพ!"
'ไอ้คนบ้าเอ้ย ตามมาเจอเราจนได้ จะหนียังไงล่ะเนี่ย!'