หวนรำพึง ถึงกลิ่นแก้ว

ตอนที่ไม่ตั้งใจมองหาใคร เธอกลับพบผู้ชายเสื้อสีขาว แผ่นหลังหนา รูปร่างสูงโปร่งยืนตากฝนอยู่ข้างเจดีย์ใหญ่ใกล้กำแพงผุพัง เธอได้แต่คิดในใจว่าทำไมเขาไม่หลบฝน และพยายามนึกว่าเขาคนนั้นเป็นใคร แต่ก็นึกไม่ออกสักที ทั้งที่หมู่บ้านนี้รู้จักกันแทบทุกคน หญิงสาวนั่งจ้องอยู่นานเพื่อรอจังหวะที่เขาหันหน้ามา แต่ก็ไม่หันสักที จนกระทั่งผู้ชายคนนั้นเลือนหายไปต่อหน้าต่อตา นิ้วเรียวขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะคิดว่าตัวเองตาฝาด

.

.

ช่วงนี้เหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นกับเธออย่างติด ๆ