บอสคะ หนูไม่ได้อ่อย!

แค่ซุ่มซ่ามไปหน่อย พูดไม่เก่งเท่าไหร่ และอาจจะ...มองเจ้านายเพลินไปนิด...หน่อยเท่านั้นเอง! แล้วทำไมบอสถึงได้ทำตัวแปลกๆ ตอบกลับมาล่ะเนี่ย! หรือว่า...บอสก็ไม่ได้เย็นชาอย่างที่ใครๆ ว่ากัน?


เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ร่างเล็กในชุดพนักงานออฟฟิศเรียบร้อยจะค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ลูกแก้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อเผชิญหน้ากับเจ้านายสาวสวยที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่

"ท่านประธานคะ เอกสารที่สั่งไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา พยายามควบคุมไม่ให้สั่น

พิมพิชชาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เลขาคนใหม่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ลูกแก้วรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งอยู่กับที่ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะได้ยินเสียง

"วางไว้ตรงนั้น" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเฉียบขาดเอ่ยขึ้นสั้นๆ โดยไม่ละสายตาจากใบหน้าของลูกแก้ว

ลูกแก้วรีบเดินเข้าไปวางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง พยายามไม่สบตากับเจ้านายสาว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองใบหน้าสวยคมนั้นอยู่ดี ทุกครั้งที่ได้มองใกล้ๆ แบบนี้ หัวใจของเธอก็จะเต้นแรงจนน่าตกใจ

สวย...สวยมากๆ เลย ลูกแก้วคิดในใจอย่างเผลอไผล จนกระทั่งเสียงของพิมพิชชาดังขึ้นอีกครั้ง

"มีอะไรอีกไหม?"

ลูกแก้วสะดุ้งเล็กน้อย รีบส่ายหน้า "ไม่มีค่ะท่านประธาน ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวนะคะ"

พูดจบก็รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าหัวใจที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะของเธอจะดังออกมาจนเจ้านายได้ยิน ทิ้งไว้เพียงพิมพิชชาที่นั่งมองตามแผ่นหลังเล็กนั้นด้วยแววตาที่ซับซ้อนกว่าที่ลูกแก้วคิด