รักที่คุณเคยชัง

“ฉันไม่รู้หรอกนะคะ ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือว่าฉันไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจ และฉันทำอะไรให้คุณเข้าใจผิดไปคิดว่าฉันอ่อยหรือจงใจเข้าหาคุณ แต่ฉันจะบอกให้คุณรู้เอาไว้ตรงนี้ คนอย่างฉันมีศักดิ์ศรี และมีเกียรติมากพอที่จะไม่ทำอะไรแบบนั้น”
“มีเกียรติและมีศักดิ์ศรีอย่างนั้นเหรอ ครอบครัวเธอมาพึ่งใบบุญและเอาเงินจำนวนมากไปชดใช้หนี้การพนันของพ่อตัวเอง เป็นหนี้ แต่คิดจะชดใช้ด้วยวิธีอื่นยังเรียกว่ามีเกียรติได้เหรอ”
“ฉันคิดจะชดใช้ด้วยวิธีไหน คุณพูดให้มันชัดเจนมาเลยค่ะ ฉันคิดว่าที่ผ่านมาฉันทำงานให้พ่อกับแม่คุณมาหลายปี เงินเดือน 30% ทุกเดือนเป็นการชดใช้หนี้ อย่างอื่นไม่เคยคิดจะทำ ไม่เคยคิดจะเข้าหาพ่อคุณ ไม่เคยหลอกลวงแม่คุณ แล้วถึงแม้จะเจอหน้าคุณ ก็ไม่ได้คิดอะไรอกุศล อย่าเอาความคิดของคุณมายัดเยียดและใส่ร้ายฉันแบบนี้”
“เถียงเก่งซะด้วย ฉันคิดว่าเธอน่าจะพอดูออกว่าพ่อกับแม่ฉันรักและเอ็นดูเธอ แม่ฉันถึงกับบอกพ่อฉันว่าอยากได้เธอเป็นลูกสะใภ้ แต่ฉันไม่อยากได้เมียแบบเธอหรอกนะ เพราะฉะนั้น ถ้าคิดว่าตัวเองมีเกียรติมีศักดิ์ศรีก็ออกไปสิ ไปให้พ้นจากครอบครัวฉัน!!”
“ฉันมาอยู่ที่นี่ ก็เพราะต้องการชดใช้หนี้สินทั้งหมดที่มี ฉันยอมทิ้งธุรกิจของที่บ้าน ดูแลพ่อแม่คุณมากกว่าแม่ของตัวเอง แต่คนที่เพิ่งกลับมาแท้ๆ ไม่ได้ดูแลธุรกิจของพ่อแม่ตัวเอง กล้าที่จะพูดแบบนี้กับฉันเหรอ”
“ทำไมฉันจะไม่กล้า ฉันกลับมาเพื่อรับช่วงต่อกิจการทุกอย่างของพ่อแม่อยู่แล้ว เธอเป็นแค่ผู้ช่วย ถึงแม้พวกท่านจะรักและไว้ใจ แต่เธอไม่ใช่ลูก ไม่มีวันได้เป็นลูกสะใภ้อย่างที่หวัง ถ้าจะยืนยันว่าสิ่งที่เธอต้องการคือชดใช้หนี้อย่างถูกวิธี ก็ลาออกไปซะ หาเงินจากทางอื่นมาใช้ อย่ามาใช้วิธีทำงานกับพ่อแม่ฉันเอาเงินจากพวกท่านแล้วก็มาใช้หนี้ท่านอีกที แบบนี้เขาเรียกอะไรนะ….อัฐยายซื้อขนมยายหรือเปล่า?”
“มันจะมากเกินไปแล้วนะ!?”
“ไม่มีอะไรมากเกินไปสำหรับผู้หญิงอย่างเธอหรอก ขอโทษนะแต่ว่าฉันเป็นคนตรงไปตรงมา คิดยังไงก็พูดอย่างนั้น แล้วก็ไม่ชอบให้อะไรมันคาราคาซัง ชอบก็บอกชอบไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบ ฉันเห็นตั้งแต่วันแรกว่าเธอมองฉันด้วยสายตายังไง อย่าปฏิเสธเลย”
“ไม่นึกเลยนะคะ ว่าคุณทินกรที่ฉันรู้จักจากปากแม่คุณ จะแตกต่างจากตัวจริงที่ฉันได้เจอในวันนี้ ราวฟ้ากับเหว!!”