ฤดูกาลเปลี่ยนผัน แต่มิอาจลบเลือนรัก

คำโปรย



ฉึก!

"อึก!"

มีดเล่มเล็กปักเข้ากลางอกแกร่ง โลหิตสีแดงเข้มค่อยๆ ซึมออกมาจากบาดแผล

มือของเขายังคงจับข้อมือนางไว้ ซือหยวนไม่ได้ผลักนางออก เขาเพียงจ้องหน้านางนิ่งๆ

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนทำ"

เสียงของเขาแผ่วเบา ทว่ากดลึกลงไปในหัวใจของนาง

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่ใช่เพียงเพราะบาดแผล

"ท่านกับข้า ชาตินี้ชาติหน้า อย่ามาเจอกันอีก!"

นางชักมีดออกแล้วหันหลังจากไป

เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้ แม่ทัพหนุ่มทรุดลงกับพื้นก่อนกระอักเลือดออกมา