แค่เมียเด็กเสี่ยที่ไร้รัก

"รู้ไหมว่าหน้าที่ของเธอคืออะไร"
เธอส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างเงียบงัน เพราะอายเกินกว่าจะพูดความจริงออกไป
"ก็คิดเอาเองสิ ว่าแม่ฉันส่งผู้หญิงมานอนอยู่ห้องเดียวกับฉันเพื่ออะไร"
น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งขึ้น
สายบัวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ใบหน้าแดงจัดจากความอับอายและความหวาดกลัว เธอไม่เคยต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ในชีวิต
มือเล็กสั่นน้อย ๆ ขณะที่เธอพยายามจะขยับเข้าใกล้เขา แต่สัมผัสที่ไม่แนบเนียน ความไม่ประสีประสาในทุกอิริยาบถของเธอกลับยิ่งทำให้นเรศหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ
เขาถอนหายใจหนัก ๆ พร้อมเหยียดยิ้มเย็น
"แม่ฉันเล่นอะไรอยู่...ส่งเด็กที่ไม่รู้แม้แต่จะวางมือตรงไหนมาทำหน้าที่แบบนี้"
"ขะ...ขอโทษค่ะ..."
เสียงเธอเบาราวกระซิบ เขากลับไม่ปล่อยผ่านง่าย