ชังรักพ่อเลี้ยงร้าย

เมื่อความชิงชังจอมปลอม
ได้ถูกกระเทาะเปลือกออก
จึงเห็นแต่เพียง...รักและปรารถนา
..................................................

"ฉันก็กลัวจะเสียลูก กลัวจะเสียเพชร"
"กลัวทำไมคะ พ่อเลี้ยงก็ไม่ได้อยากได้สักหน่อย"
"เคยบอกหรือว่าไม่อยาก ก็อยากตลอดนี่"
เขาจูบที่ซอกคอ จงใจขบเม้มเบาๆ ด้วยริมฝีปากให้เธอขนลุกเกรียว ก็เลยถูกฝ่ามือบางซัดแผงอกแรงๆ เป็นการตอบแทน
อารัณย์หัวเราะหึๆ เพชรพราวก็ยิ่งเดือดดาล
"พ่อเลี้ยงก็คิดอยู่แค่นี้ เรื่องเซ็กส์ เพชรเกลียดจะตาย"
เธอพูดเสียงขึ้นจมูก กลั้นน้ำตาไม่ได้ก็ไหลออกมาอีก อารัณย์ช้อนดวงหน้างามเอาไว้ ถามอย่างอาทรระคนหยอกเย้า
"โธ่...เกลียดเซ็กส์หรอกหรือ"
"เกลียดพ่อเลี้ยงน่ะสิ"
ฝ่ามือน้อยๆ นั้นซัดเข้าที่อกแกร่งไม่รู้อีกกี่ครั้ง แต่เขากลับไม่สะเทือนเลย และเพชรพราวก็ไม่เคยรู้เลยว่าทั้งชีวิตนี้ของอารัณย์ มีเพียงเธอคนเดียวที่ทำได้ ทำมาตั้งแต่อายุสิบหก จนกระทั่งเดี๋ยวนี้